Semua Bab สตรีเช่นข้าจะเลี้ยงดูท่านเอง: Bab 31 - Bab 40

หลังค่ำคืนอันแสนหวาน ดูเหมือนว่าเยว่ชิงกับลู่เสียนจะใกล้ชิดสนิทสนมกันมากขึ้น เขาคอยตามติดนางไม่ห่างจนทุกคนในจวนกั๋วกงสังเกตเห็นและรับรู้ได้“ระยะหลังมานี่ลู่เสียนคอยตามชิงเอ๋อไม่ห่างเลยนะ” จิ้งฮูหยินเอ่ยกับแม่ของเยว่ชิงในขณะที่กำลังอุ้มเสี่ยวเหวินและหลินเอ๋อน้อยเอาไว้ในอ้อมแขน“นั่นสิเจ้าค่ะพี่จื่อเหนียง ตั้งแต่กลับมาถึงเมืองหลวงดูเหมือนสองคนนั้นจะตัวติดกันเสียยิ่งกว่ายามอยู่ที่เมืองต้าโจวเสียอีก”“ไม่แน่ว่าเราอาจจะมีหลานเพิ่มอีกคนในไม่ช้านี้ก็ได้นะ” จิ้งฮูหยินเอ่ยอย่างอารมณ์ดี ซูฮูหยินพยักหน้าเห็นด้วย‘ยามอยู่เรือนบ้านสวนที่ต้าโจว สองหนุ่มสาวเสียเวลาไปเป็นปีเนื่องจากลู่เสียนสูญเสียสติสัมปชัญญะไป’‘พอหายดีเขาก็จดจำเรื่องราวในอดีตของตัวเองไม่ได้ อีกทั้งยังต้องช่วยกันทำมาหากินและคอยดูแลเจ้าตัวน้อยทั้งสองด้วย’‘เมื่อกลับมาเมืองหลวงพบเจอครอบครัวที่ดีมีคนช่วยแบ่งเบาภาระ ลู่เสียนเองก็ไม่มีพันธะผูกพันหรือมีฮูหยินรออยู่ที่เรือน’‘เยว่ชิ

หลังพูดคุยปรึกษาหารือเรื่องจัดการกับสกุลซ่งกันเรียบร้อยแล้ว เหล่าผู้อาวุโสกว่าก็แยกย้ายไปสนทนาที่โถงรับรองแขกกันต่อด้านคนหนุ่มสาวซึ่งยามนี้มีจื่อหรง หรือแท้จริงแล้วคือไท่จื่อองค์รัชทายาทแห่งแคว้นหนานเสด็จมาร่วมด้วยในฐานะคุณชายฉินก็ออกมาสนทนากันอยู่ที่ศาลาพักผ่อนริมสระน้ำ“ชิงเอ๋อ..อยู่กับคนกันเองเช่นนี้ เจ้าเรียกข้าว่าพี่จื่อหรงและพูดคุยกับข้าธรรมดาเหมือนเดิมเถอะนะ”“ส่วนอาโหวเจ้าเป็นญาติผู้น้องของซือไห่องครักษ์และสหายสนิทของข้า พูดกับข้าในฐานะคุณชายฉินเถอะ” จื่อหรงเอ่ยอย่างไม่ถือตัว“เพคะ เอ่อ..เจ้าค่ะพี่จื่อหรง” เยว่ชิงเอ่ยรับคำอย่างนอบน้อมยามนี้นางรู้แล้วว่าจื่อหรงมีศักดิ์สูงเป็นถึงไท่จื่อองค์รัชทายาทของแคว้น ไม่ต่างจากที่เจ้าตัวน้อยของนางเคยกล่าวเอาไว้ก่อนหน้านี้ว่าจื่อหรงไม่ธรรมดามีรัศมีบารมีสูงส่งรายล้อมอยู่รอบกาย“ดีมาก แล้วนี่เจ้าสองแฝดตัวน้อยของข้าอยู่ไหนเล่า คิดถึงเสี่ยวเหวินกับหลินเอ๋อน้อยเหลือเกิน”“ข้าเดินทางมาที่นี่ นำของกินของเล่นมาฝากเจ้าตัวน้อยเยอะแยะเลยนะ&r

บรรยากาศที่ศาลาพักผ่อนริมสระบัวยามนี้เต็มไปด้วยความอึดอัดเคร่งเครียด เนื่องด้วยความสัมพันธ์ที่ไม่แน่ชัดระหว่างลู่เสียนและชิงหยวนจากคำพูดที่นางเอื้อนเอ่ยออกมา“คุณหนูเสิ่น ข้าจำไม่ได้จริงๆว่าเคยเอ่ยเรื่องเหล่านั้นกับเจ้า”“ข้าไม่สนใจหรอกนะว่าก่อนหน้านี้เป็นอย่างไร แต่นับจากนี้ไปข้าขอตัดขาดไม่ข้องเกี่ยวอะไรกับเจ้าทั้งนั้น”“ตอนนี้ข้ามีภรรยาที่มอบใจให้แล้ว ชิงชิงคือฮูหยินเพียงคนเดียวของข้าและจะเป็นเช่นนั้นตลอดไป”“เชิญคุณหนูเสิ่นกลับเรือนไปเสียเถอะแล้วอย่าได้มาที่จวนกั๋วกงนี่อีกเลย” ลู่เสียนกล่าวพร้อมจ้องมองสบตาชิงหยวนสีหน้าท่าทางจริงจังเสิ่นชิงหยวนกำมือแน่น หยาดน้ำตาไหลรินลงมาเปื้อนใบหน้างาม มองสบตาลู่เสียนด้วยความคับแค้นใจ“ซื่อจื่อ วันนี้ข้าจะยอมกลับไปก่อนก็ได้ แต่ข้าไม่มีวันปล่อยมือจากท่านแน่”“สตรีผู้นี้ช่วยชีวิตท่านไว้ ท่านย่อมมีความซาบซึ้งใจ แต่สตรีที่ท่านรักต้องเป็นข้าเท่านั้น”“ท่านจะรับนางมาเป็นฮูหยินรองข้าก็ยินยอม แต่ภรรยาเอกที่เหมาะสมคู่ควรก

ในระหว่างที่เยว่ชิงเข้าไปเล่านิทานให้เจ้าตัวน้อยทั้งสองคนฟัง ลู่เสียนก็นำเรื่องที่ชิงหยวนเอ่ยไปเล่าให้จิ้งกั๋วกงกับจิ้งฮูหยิน ท่านพ่อท่านแม่ของเขาฟังเพื่อปรึกษาหารือ“เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด เจ้าไม่มีทางชอบเสิ่นชิงหยวนนั่นแน่” จิ้งฮูหยินเอ่ยอย่างมั่นใจ“นั่นสิ ถึงขั้นเอ่ยปากจะส่งแม่สื่อมาสู่ขอนางเนี่ยนะ ไร้สาระสิ้นดี” จิ้งกั๋วกงไม่เชื่อถือคำพูดของชิงหยวนเลยแม้นแต่น้อย“แต่คุณหนูเสิ่นนั่นเป็นถึงบุตรีเสนาบดีใหญ่ นางจะพูดเรื่องเช่นนี้เพื่อทำลายชื่อเสียงของตัวเองต่อหน้าผู้คนมากมายไปเพื่ออะไร หากว่ามันไม่เป็นความจริงขอรับ?”“ที่สำคัญคือนางไม่รู้ด้วยซ้ำว่าข้าสูญเสียความทรงจำ” ลู่เสียนเอ่ยสีหน้าท่าทางเคร่งเครียด“ก่อนหน้านี้ คุณหนูเสิ่นนั่นคอยตามตอแยเจ้า มาเยือนที่จวนเราอยู่บ่อยครั้ง แต่เจ้าไม่เคยสนใจไยดีนางเลยนะ” จิ้งฮูหยินกล่าวเพิ่มเติม“ใช่ เจ้าไม่มีทีท่าว่าชอบพอนางแม้นแต่น้อย เพียงแค่สนทนากับนางตามมารยาทเท่านั้น” จิ้งกั๋วกงเอ่ยเสริม“เสิ่นฮูหยิน

ครอบครัวสกุลจิ้งและสองแม่ลูกสกุลซู รวมทั้งเจ้าแฝดน้อยนั่งทานอาหารมื้อเช้า พร้อมพูดคุยกันไปตามปกติ‘ท่านแม่สตรีร้ายมาเยือนอีกแล้วขอรับ’ เสี่ยวเหวินน้อยกล่าว‘อะไรกัน มาก่อกวนตั้งแต่เช้าเลยงั้นหรือ’‘ดีเหมือนกันเจ้าค่ะท่านแม่ เจอกันเช่นนี้พวกข้าจะได้ตรวจสอบนางให้แน่ชัดขึ้น’ หลินเอ๋อน้อยเอ่ยเจ้าแฝดน้อยของเยว่ชิงมีสติปัญญาและความสามารถพิเศษไม่น้อยเหมือนตัวและอายุ ทำให้เยว่ชิงเชื่อว่าพวกเขาสามารถตรวจสอบชิงหยวนได้อย่างละเอียดถี่ถ้วนมากกว่าที่เห็นภายนอกแน่“คารวะจิ้งกั๋วกง จิ้งฮูหยินและลู่เสียนซื่อจื่อเจ้าค่ะ” ชิงหยวนก้าวเข้ามาในห้องทานอาหารพร้อมคารวะทักทายทุกคนอย่างนอบน้อม ยกเว้นซูฮูหยินกับเยว่ชิงที่นางไม่คิดจะเหลือบมองด้วยซ้ำ“ทุกท่านเจ้าคะ พอดีข้าทำซุป..”“เดี๋ยวก่อนคุณหนูเสิ่น ท่านไม่คิดจะทักทายครอบครัวข้าให้ครบทุกคนหรืออย่างไรกัน ทำเช่นนี้ช่างไร้มารยาทนัก”ลู่เสียนเอ่ยปากตำหนิชิงหยวน ทำเอานางเสียหน้าไม่น้อย ก่อนจะมองไปทางสองแม่ลูกสกุลซู“เอ่อ..ข