All Chapters of สตรีเช่นข้าจะเลี้ยงดูท่านเอง: Chapter 41 - Chapter 50

ชิงหยวนยังคงยืนกรานจะเข้ามาเป็นฮูหยินน้อยตระกูลจิ้งกั๋วกงให้ได้ ท่ามกลางความไม่พอใจของทุกคนในที่นั้น“เสิ่นชิงหยวน เจ้าหยุดก่อเรื่องวุ่นวายเสียทีเถอะ” จิ้งกั๋วกงเอ่ย“จิ้งกั๋วกงเจ้าคะ ข้ากับลู่เสียนซื่อจื่อพวกเราผูกสมัครรักใคร่กันจริงๆนะเจ้าคะ”“ไม่เช่นนั้นก่อนที่ซื่อจื่อจะจากไปปราบโจรชายแดนใต้ก็คงไม่ให้คำมั่นสัญญาว่าจะกลับมาสู่ขอข้าไปเป็นฮูหยินจวนกั๋วกงหรอกเจ้าค่ะ” ชิงหยวนยังคงย้ำคำพูดเดิม            ‘ท่านแม่นางโกหกเจ้าค่ะ’            ‘ใช่ขอรับพวกข้าดูออกชัดเจนแล้ว’            ‘พวกลูกแน่ใจนะ’                      ‘แน่ใจขอรับ เจ้าค่ะ’ เจ้าสองแฝดยืนยัน    &

หลังจัดการเสิ่นชิงหยวนได้แล้ว ลู่เสียนและเยว่ชิงก็กลับมาทำตัวหวานชื่นจนผู้คนรอบข้างต่างพากันอิจฉาอีกครั้ง ซูโหวที่ทราบข่าวนี้จากซือไห่ญาติผู้พี่ก็เศร้าสลดลงไปไม่น้อยเนื่องจากโอกาสที่เขาจะได้ครองคู่กับเยว่ชิงคงเป็นไปได้ยากหรือไม่มีทางเป็นไปได้อีกแล้วนั่นเอง“ชิงชิง อาทิตย์หน้าสกุลซ่งจะจัดงานเลี้ยงฉลองวันเกิดแล้ว เจ้าเตรียมตัวพร้อมหรือยังเล่า”  ซูโหวที่มาเยี่ยมเยือนเยว่ชิงที่จวนกั๋วกงเอ่ยถามนางในขณะที่ลู่เสียนนั่งเล่นเย้าแหย่สองแฝดตัวน้อยให้หัวเราะครื้นเครงอยู่ไม่ห่าง“พร้อมแล้วเจ้าค่ะ ข้าเตรียมไปจัดการกับสามพ่อแม่ลูกสกุลซ่งนั่นเต็มที่เลยล่ะ” เยว่ชิงเอ่ยอย่างมั่นใจ“แล้วทางท่านน้าซูเล่าเป็นอย่างไรบ้าง”“ท่านแม่เตรียมเอาคืนคนพวกนั้น ล้างมลทินให้ตนเองที่ถูกสกุลซ่งกล่าวหาใส่ร้ายเรื่องคบชู้หนีตามคนรักใหม่ไปเช่นกันเจ้าค่ะ”“ดีแล้วล่ะ วันนั้นครอบครัวข้าจะไปยืนเคียงข้างเจ้าเผชิญหน้ากับทุกสิ่งด้วยกัน เจ้าวางใจได้เลยนะชิงเอ๋อ” ซูโหวเอ่ยพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยนมีความหมายลึกซึ้งแฝง

สกุลซ่งที่ย้ายเข้ามาอยู่คฤหาสน์สกุลซูได้หลายปีแล้ว ขณะนี้กำลังพูดคุยปรึกษาหารือกันถึงงานเลี้ยงฉลองวันเกิดครั้งสำคัญที่จะจัดขึ้นในสัปดาห์หน้าโดยงานนี้พวกเขาวางแผนประกาศเรื่องการตายของสองแม่ลูกสกุลซู ที่สกุลซ่งกุเรื่องขึ้นมาเองอีกทั้งยังเตรียมป้ายวิญญาณเอาไว้ให้ซูฮูหยินกับเยว่ชิงเสร็จสรรพ“ท่านพ่อ เช่นนี้นับจากงานวันเกิดของท่าน พวกเราก็จะได้ครอบครองคฤหาสน์รวมทั้งทรัพย์สินทุกอย่างของสกุลซูอย่างถูกต้องเปิดเผยแล้วสินะเจ้าคะ” หนิงเหอเอ่ยถามบิดา“ย่อมเป็นเช่นนั้น พวกเราสกุลซ่งคอยดูแลรับใช้สกุลซูมานาน บัดนี้ถึงเวลาแล้วที่จะได้รับสิ่งตอบแทนอันคุ้มค่า”“ในเมื่อสกุลซูตายตกไปตามกัน พวกเราที่ลำบากบริหารจัดการเรื่องทุกอย่างของพวกมันมานานหลายปี ย่อมสมควรรับช่วงต่อจึงจะถูกต้องเหมาะสม” ตงจิ่นเอ่ยอย่างมั่นใจโดยช่วงเวลาหลายปีมานี้สกุลซ่งซื้อตัวคนสกุลซูเอาไว้ไม่น้อย ทั้งนี้ก็เพื่อให้พวกเขาช่วยกันออกเสียงส่งเสริมตงจิ่นเข้ามาครอบครองสกุลซูได้อย่างสมบูรณ์นั่นเอง“ท่านพ่อท่านแม่แล้วเรื่องที่ท่านจะให้ข้าเข้าหาลู่เสียนซื่อจื่อนั่น ท่านเอาจริงงั้นหรือเจ้าค

เมื่อเสิ่นชิงหยวนกลับออกไปแล้ว สกุลซ่งสามคนพ่อแม่ลูกที่เพิ่งได้รับข้อมูลสำคัญยังคงอึ้งไปพักใหญ่            “ท่านพ่อ นังสองแม่ลูกสกุลซูนั่นยังไม่ตาย ทั้งยังกลับมาเมืองหลวงแล้วพวกเราจะทำเช่นไรกันดีเจ้าคะ” หนิงเหอเอ่ยท่าทางร้อนรน            “นั่นสิ อีกทั้งพวกนางยังมีจวนจิ้งกั๋วกงคอยหนุนหลังด้วย เช่นนี้แล้วพวกเราจะหาทางจัดการนางคงเป็นไปได้ยาก” ซ่งฮูหยินตื่นตระหนกไม่แพ้กันในขณะที่ตงจิ่นมีสีหน้าเคร่งเครียดหยุดนิ่งคิดอะไรไปพักใหญ่ ก่อนจะเอ่ยปากออกมา“หากที่เสิ่นชิงหยวนกล่าวเป็นเรื่องจริง เราต้องคิดหาทางกำจัดสองแม่ลูกนั่นให้ได้โดยเร็วที่สุด”“แต่ก่อนอื่นคงต้องไปเยือนจวนจิ้งกั๋วกงเพื่อหยั่งเชิงดูเสียหน่อยแล้ว” ตงจิ่งกล่าวสีหน้าแววตาเคร่งเครียดยิ่งนักจากนั้นไม่นานตงจิ่นก็วางแผนเดินทางมายังจวนจิ้งกั๋วกงด้วยตนเองพร้อมกับบุตรสาวซ่งหนิงเหอเพื่อมามอบเทียบเชิญไปงานเลี้ยงฉลองวันเกิดให้แก่จิ้งกั๋วกง

ตงจิ่นเอ่ยบอกหนิงเหอบุตรสาวให้รีบกลับจวนไปด้วยกัน แต่ดูเหมือนนางจะไม่อยากทำตาม จับจ้องไปที่ลู่เสียนไม่วางตาเลยทีเดียว“อะไรกันเจ้าคะท่านพ่อ เราเพิ่งมาเยือนจวนจิ้งกั๋วกง สนทนากับพวกท่านได้ไม่นานเองนะเจ้าคะ จะรีบกลับไปไยกัน”หนิงเหอตอบบิดากลับไป โดยไม่รับรู้ถึงความนัยน์ที่จิ้งฮูหยินตำหนินางก่อนหน้านี้เลยแม้นแต่น้อย“จิ้งฮูหยินเจ้าคะ ชาที่ข้านำมาดีจริงนะเจ้าคะ เป็นชาจิ่งหลงชั้นยอดจากแดนเหนือ ปีหนึ่งจึงจะผลิตมาได้สักครั้ง”“ลองรับไปชิมดูเถอะเจ้าค่ะ รสชาติหอมละมุนชุ่มคอมากทีเดียว ทั้งยังช่วยให้ร่างกายสดชื่นกระปรี้กระเปร่าขึ้นด้วย ราคาห่อนี้ตั้ง 50 ตำลึงทองเลยนะเจ้าคะ” หนิงเหอยังคงพูดเอาอกเอาใจจิ้งฮูหยินต่อ“ฮูหยินน้อยจิ้งอาจจะไม่เคยลิ้มรสชาติชาชั้นดีเช่นนี้ ข้าว่ารับเอาไว้เถอะเจ้าค่ะ” หนิงเหอหันมากล่าวพร้อมทำสีหน้าท่าทางดูถูกเหยียดหยามเยว่ชิง“ฮึ ลูกสะใภ้ข้าอยู่จวนจิ้งกั๋วกงมีสิ่งล้ำค่าใดบ้างเล่าที่นางไม่ได้ลิ้มรสและสัมผัสมัน หากนางเพียงเอ่ยปากทุกอย่างที่ดีที่สุดย่อมพร้อมนำมาวางกองอยู่ตรง