INICIAR SESIÓN‘หนีตาย ยากจน แม่ป่วย ผัวสติไม่ดีแล้วยังตั้งครรภ์ด้วย..ไม่น้าา เอาชีวิตซีอีโอสาวสวยรวย เลิศ เชิด โสดของนางกลับคืนมาเดี๋ยวนี้ ฮือฮือฮือ’ เยว่ชิงคิดเรื่องเลวร้ายที่นางต้องประสบพบเจอหลังฟื้นขึ้นมาอีกครั้งแล้วอยากจะร้องไห้
Ver másหลังเสร็จเรื่องที่เรือนสกุลเฟิงทุกคนก็แยกย้ายกลับเรือนตนเอง ก่อนแยกกับจิ้งฮูหยิน นางชื่นชมเยว่ชิงไม่หยุดว่าจัดการกับสตรีหน้าหนาได้ถูกใจนัก ตบสั่งสอนเสียหน้าบวมไปเลย“ท่านแม่กลับมาแล้ว เป็นอย่างไรบ้างขอรับจัดการกับสองแม่ลูกนั่นเรียบร้อยหรือยัง”เสี่ยวเหวินถามมารดา“นั่นสิเจ้าคะท่านแม่ ลงมือหนักสมใจหรือไม่” หลินเอ๋อเอ่ยอย่างรู้ทันถ้อยคำเป็นผู้ใหญ่เกินตัว‘ท่านแม่ย่อมลงมือจนพอใจแน่’เสี่ยวหรานน้อยเอ่ยอย่างล่วงรู้ได้เช่นกัน“นั่นสิชิงเอ๋อ เป็นอย่างไรบ้างล่ะลูก” ซูฮูหยินก็ลุ้นตามไปด้วย ลู่เสียนจึงทำหน้าที่เล่ารายละเอียดให้ทุกคนฟัง“เสียดายจริงที่ไม่ได้เห็นหน้าสองแม่ลูกนั่น คงหน้าซีดสลดไม่กล้าทำอะไรแบบนี้อีกแล้วล่ะ” ซูฮูหยินเอ่ยอย่างพอใจ“ที่สำคัญท่านแม่ได้เอาคืนนางด้วย เยี่ยมไปเลยเจ้าค่ะ” หลินเอ๋อเอ่ยอย่างภาคภูมิใจในตัวมารดา“หลินเอ๋อ ไม่เอาลูก เราไม่ควรใช้ความรุนแรงนะ แม่แค่ตบเรียกสตินางเท่านั้น เป็นความหวังดีน่ะ” ปากบอกลูกเช่นนั้น แต่แววตา
“ซื่อจื่อ ช่วยข้าด้วยเจ้าค่ะ ข้าร้อนเหลือเกิน ข้าต้องการท่าน” จากเอ่ยเรียกมารดา ยามนี้มู่เหยากลับหันมาหาลู่เสียนแทน ด้วยใบหน้าแดงก่ำนัยน์ตาฉ่ำเยิ้มทีเดียว“ซื่อจื่อข้าต้องการท่าน”มู่เหยาจะเข้ามากอดคว้าตัวลู่เสียนแต่เยว่ชิงฉวยตัวนางเอาไว้ได้ทัน“นี่นะหรืออาการแพ้สุรา..พวกท่านใช้ชีวิตมานานถึงเพียงนี้แล้วน่าจะดูออกนะว่ามู่เหยาเจออะไรเข้าไป”เยว่ชิงเอ่ยตอกหน้าอี้เหนียงและเมิ่งสือ ซึ่งตัวเจ้าของบ้านเองผ่านเรื่องราวในชีวิตมามากมายย่อมดูออกว่าหลานสาวโดนยาปลุกกำหนัด ตัวเขาเองถึงกับอึ้งไม่คาดคิดมาก่อนว่าจะเกิดเรื่องเช่นนี้สองแม่ลูกซึ่งเขาไว้วางใจคิดให้ที่พักอาศัย หยิบยื่นน้ำใจไปให้ แต่กลับทำลายกิจการค้าขายของครอบครัว แล้วยังกล้าวางแผนให้เขาเป็นหมากในกระดานใช้เรือนอาศัยเป็นสถานที่ทำเรื่องต่ำช้าไปเสียได้เมิ่งสือทำหน้าพูดไม่ออกบอกไม่ถูก ขณะอี้เหนียงหน้าซีดสลดลงไปเรื่อยๆ มองแววตาโกรธขึ้งของญาติผู้พี่อย่างหวั่นใจไหนจะสายตาท่าทางของจิ้งฮูหยิน จิ้งโหว ลู่เสียนซื่อจื่อและฮูหยินน้อยซึ่งมองมาที่นางกับบุตรสาวอย
งานเลี้ยงดำเนินไปอย่างต่อเนื่อง มีสุราเข้ามารินใส่จอกพร้อมยื่นให้เบื้องหน้าลู่เสียนไม่ได้หยุด ด้วยการเอาอกเอาใจของมู่เหยานั่นเอง “พอเถอะแม่นางสุ่นข้าไม่ชอบดื่มสุรามากนัก”ลู่เสียนปฏิเสธหลังรับเหล้าไปดื่มตามมารยาทหลายจอกแล้ว “อีกจอกเถอะเจ้าค่ะ นะเจ้าคะถือว่าให้เกียรติท่านลุงของข้า”มู่เหยาคะยั้นคะยอและครั้งนี้นางใส่ผงบางอย่างที่ซ่อนไว้ลงไปด้วย ‘ร้ายนักนะแอบวางยาสามีข้า’ เยว่ชิงที่เฝ้าระวังอยู่เห็นเข้าเต็มๆ “เดี๋ยวก่อน..เจ้าใส่อะไรลงไปในสุราจอกนั้นน่ะ” เยว่ชิงเรียกรั้งมู่เหยาไว้ก่อนที่ลู่เสียนจะรับจอกเหล้าจากนาง ทำให้มู่เหยาสะดุ้งโหยงเพราะลอบทำเรื่องเลวๆอยู่&
“ว่าแต่เหตุใดพวกเจ้าจึงไปพบลู่เสียนซื่อจื่อที่เรือนสกุลซูแทนที่จะไปพบจิ้งฮูหยินที่จวนโหวเล่า” เมิ่งสือถามสองแม่ลูก“เอ่อ..พวกเราตั้งใจไปขอบคุณฮูหยินน้อยจิ้งที่วันก่อนเป็นธุระจัดแจงรถม้ามาส่งที่เรือนนี้น่ะเจ้าค่ะ” อี้เหนียงตอบกลับไป“ข้ากับท่านแม่ไปถึงเรือนสกุลซูแต่ยามนั้นฮูหยินน้อยจิ้งยังไม่กลับเรือน จึงนั่งสนทนากับลู่เสียนซื่อจื่อเพื่อรอนางเจ้าค่ะ ผู้ใดจะคิดเล่าว่าจะเกิดเรื่องขึ้น” มู่เหยาเอ่ยเสียงเศร้า“เอาล่ะในเมื่อเกิดเรื่องเช่นนี้ ข้าคงต้องไปเจรจาขอโทษที่เรือนสกุลซูกับทางจิ้งฮูหยินเองแล้ว พวกเจ้าระหว่างนี้อยู่ที่เรือนให้ดีอย่าไปก่อเรื่องวุ่นวายกับผู้ใดอีกล่ะ” เมิ่งสือสั่งความเดิมทีเขาไม่ได้พบเจอเฟิงอี้เหนียงญาติผู้น้องนานหลายปี นับจากนางแต่งงานย้ายตามสามีไปอยู่เมืองอื่น ส่วนเขาก็จากบ้านเกิดมาทำการค้าในเมืองหลวงอี้เหนียงเป็นบุตรสาวของท่านลุงเขาซึ่งเป็นพี่ชายแท้ๆของบิดา นับว่าเป็นญาติไม่ห่างไกลกันนัก เขาจึงพร้อมช่วยเหลือดูแลนางสองแม่ลูกซึ่งได้ข่าวมาว่าสามีนางเจ็บป่วยตายไปได้ไม่นาน น่าเห็นใจนัก
หลังซูโหวออกมาจากเหลาสุรากุ้ยเฉินแล้วก็มุ่งหน้ากลับไปที่เรือนสกุลเมิ่งทันที “อ้าวอาโหว วันนี้เจ้าไม่ได้ไปช่วยชิงเอ๋อ ดูแลเหลาสุราหรอกรึ” เมิ่งฮูหยินเอ่ยถามบุตรชายที่เดินหน้าตาตื่นเข้ามา
เมื่อเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้นซ้ำสอง โดยงานนี้ทั้งปากและจมูกเชิดรั้นของรั่วเหรินแนบลงไปบนแก้มของซูโหวเต็มๆ ทำเอาสองหนุ่มสาวหยุดนิ่งค้างอยู่ท่านั้นอีกพักใหญ่ก่อนซูโหวจะได้สติหันกลับมามองรั่วเหรินตามสัญชาตญาณ ทำให้ริมฝีปากหยักหนาได้รูปของเขาสัมผัสเข้ากับริมฝีปากบางอวบอิ่มของนางที่ยังนิ่งอึ
ยามสายรั่วเหรินกับซูโหวต้องไปชิมขนมของว่างตามรายการร้านขนมที่เยว่ชิงจดเอาไว้ให้อีกครั้ง แต่คราวนี้ไม่มีเจ้าตัวน้อยไปด้วยเพราะสองแฝดไปอยู่ที่จวนกั๋วกงให้ท่านปู่ท่านย่าพูดคุยให้หายคิดถึง “เหรินเอ๋อ ลองชิมขนมนี้ดูสิ&rdqu
เมื่อถึงยามเซิน(15:00 – 17:00) ได้เวลานัดหมายกับเยว่ชิง ซูโหวกับรั่วเหรินก็พาสองแฝดน้อยมาถึงเหลาสุรากุ้ยเฉิง“ท่านแม่” เจ้าตัวน้อยส่งเสียงเรียกมารดา พร้อมวิ่งตัวกลมไปเกาะขาเยว่ชิงกันคนละข้าง แหงนเงยหน้ากลมป้อมแก้มยุ้ยขึ้นมายิ้มให้นางจนตาหยี‘ท่านแม่ แผนของพวก


















reseñas