สตรีเช่นข้าจะเลี้ยงดูท่านเอง

เยว่ชิงพักผ่อนอยู่ที่ห้องของนาง โดยพูดคุยกับฝาแฝดตัวน้อยในครรภ์ซึ่งเป็นถึงเซียนน้อยจากสรวงสวรรค์ลงมาฝึกฝนตนเองในโลกมนุษย์แล้วยังเลือกมาเกิดในครรภ์นางด้วย            ‘ท่านแม่ มีอีกเรื่องหนึ่งที่สำคัญมาก’            “เรื่องใดงั้นรึเสี่ยวเหวิน?” เยว่ชิงถามบุตรชายที่นางเพิ่งจะตั้งชื่อให้เขาว่าซูป๋อเหวิน            ‘จี้หยกของท่านที่ท่านตาเคยมอบเอาไว้ให้เป็นของวิเศษนะขอรับ’            ‘ถูกแล้วเจ้าค่ะ ท่านแม่สามารถใช้งานมันได้’ หลินเอ๋อน้อยหรือซูเจียหลินบุตรีของเยว่ชิงกล่าวขึ้นมาอีกคน            “ใช้งาน จี้หยกที่ห้อยคอข้าอยู่นี่นะเหรอ?” เยว่ชิงเอ่ยถามด้วยความสงสัย พลางหยิบจี้หยกลวดลายดอกโบตั๋นทรงกลมที่ห้อยคอนางอยู่ขึ

เยว่ชิงพาอาเจ๋อเดินเข้าร้านนู้นออกร้านนี้เพียงไม่นานก็ได้ของกินของใช้ และวัตถุดิบในการปรุงอาหารไม่น้อยเลย            “ไงลูกแม่ พวกเจ้าพอใจกับขนมของกินที่แม่ซื้อให้ไหม” เยว่ชิงก้มหน้าคุยกับแฝดในครรภ์พร้อมเอามือบางอบอุ่นลูบลงไปเบาๆ ในขณะที่อีกมือถือถังหูลู่กัดกินอย่างเอร็ดอร่อย            “พี่สาวคุยกับเจ้าตัวน้อย” อาเจ๋อเอ่ยหลังเคี้ยวขนมแป้งทอดหมดไปคำหนึ่ง            “ใช่ เจ้าตัวน้อยสามารถสื่อสารกับข้าได้นะ เสียดายเจ้าไม่ได้ยิน” เยว่ชิงเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม            “จริงรึพี่สาว”            “จริงสิ อีกไม่กี่เดือนก็สามารถสัมผัสถึงการเคลื่อนไหวของพวกเขาได้มากขึ้น เวลานั้นข้าจะให้อาเจ๋อลองสัมผัสดูก็แล้วกัน” &

หลังจากตกลงเรื่องการค้าขายผลผลิตกับโรงเตี๊ยมซินเจียงอันโด่งดังมีชื่อเสียงในตัวเมืองได้แล้ว พวกเหลาสุราร้านอื่นๆในตัวเมืองก็สนใจมาสั่งซื้อผักจากสวนสกุลซูมากขึ้นโดยที่สองแม่ลูกไม่ต้องออกไปค้าขายเองอีก            เยว่ชิงเลือกผู้รับซื้อโดยเน้นคนจากหมู่บ้านตงหยวนซึ่งไว้วางใจได้เท่านั้นเพื่อความปลอดภัย เพราะคนเหล่านั้นรู้ดีว่าครอบครัวสกุลซูมีเบื้องหลังที่อันตรายแอบแฝงอยู่จึงไม่ต้องการเปิดเผยตัวตนมากนัก            กิจการค้าของเยว่ชิงเจริญก้าวหน้าสร้างรายได้หลายร้อยตำลึงทองต่อเดือน ทำให้ครอบครัวนางมีกินมีใช้เหลือเก็บฐานะดีขึ้นไม่น้อยตัวเยว่ชิงเองก็แทบไม่ได้ใช้เงินซื้อหาอาหารอะไรเลยเพราะนางสามารถนำมันออกมาจากมิติพิเศษได้ไม่จำกัดอยู่แล้ว“ท่านแม่วันนี้ข้าจะเข้าไปในตลาดกลางเมืองเพื่อหาซื้อข้าวของเสื้อผ้าสำหรับฤดูหนาวเสียหน่อยนะเจ้าคะ” เยว่ชิงเอ่ยกับมารดาขณะทานอาหารเช้าร่วมกัน            “ชิงเอ

ซูฮูหยินออกมาดูบุตรสาวและอาเจ๋อเตรียมอาหารสำหรับฤดูหนาวอย่างขยันขันแข็ง“ชิงเอ๋อ เจ้าไปได้หมูป่ามาจากที่ใดกัน” ซูฮูหยินประหลาดใจเมื่อเห็นหมูป่าตัวหนึ่งนอนแอ้งแม้งอยู่ที่ลานหลังบ้าน“ข้าซื้อจากนายพรานที่ตลาดแล้วให้เขาตามนำมาส่งก่อนหน้านี้น่ะเจ้าค่ะ” เยว่ชิงโป้ปดตอบมารดาไป ซูฮูหยินพยักหน้ารับ“เช่นนั้นดีเลย หน้าหนาวปีนี้เราคงมีเนื้อให้กินกันอย่างอุดมสมบูรณ์ทีเดียว” ซูฮูหยินเอ่ยอย่างพอใจ“เจ้าค่ะท่านแม่ ข้าตั้งใจว่าจะเอาไปแบ่งปันกับเพื่อนบ้านใกล้เรือนเคียงด้วย”“ดีแล้วล่ะ พวกเขาช่วยดูแลเรามามาก แบ่งไปให้เถอะ” ซูฮูหยินกล่าวอย่างมีน้ำใจเอื้อเฟื้อไม่แพ้บุตรสาว จากนั้นก็มาช่วยกันหมักดองผักที่อาเจ๋อเก็บล้างทำความสะอาดเรียบร้อยแล้ว โดยอาเจ๋อหันไปจัดการกับเจ้าหมูป่าตัวโตต่อ‘อาเจ๋อนี่ดูท่าจะใช้มีดคล่องแคล่วกว่าที่นางคิดแฮะ ก่อนหน้านี้ตัวตนของเขาเป็นใครกัน แม้นจะสติปัญญาอ่อนด้อยราวเด็กสิบขวบ แต่ทักษะความสามารถหลากหลายอย่างจากที่นางสังเกตดูกลับไม่อ่อนด้อยเลยสักนิด’ เยว่ชิงคิดขณะบรรจ

หลังตกลงกันได้แล้วซูฮูหยินกับเยว่ชิงก็ไปยังห้องลับทันที พวกนางมองลอดผ่านกองฟางที่ปกคลุมห้องลับอยู่ เห็นอาเจ๋อเดินเล่นคนเดียว ยิ้มหัวเราะอารมณ์ดีได้พักหนึ่งก็มีแขกแปลกหน้ามาเยือน“ชิงเอ๋อ นั่นมัน..มันคือบุรุษคนเดียวกับที่ตามฆ่าพวกเราเมื่อ 8 ปีก่อนนี่” ซูฮูหยินเอ่ยน้ำเสียงสั่นเมื่อเห็นบุรุษรูปร่างสูงใหญ่หน้าตาถมึงทึงที่คุ้นหน้าชายผู้นั้นมีรอยบากเหนือหัวคิ้วด้านขวาซึ่งเกิดจากน้ำมือซูฮูหยินที่ใช้มีดสั้นกวัดแกว่งขณะพยายามต่อสู้เพื่อเอาชีวิตตัวเองกับบุตรสาวให้รอดเมื่อหลายปีก่อน“ใช่มันจริงๆด้วยเจ้าค่ะ ข้าจำหน้ามันได้ไม่มีวันลืม แล้วนั่นมันมากับใครก็ไม่รู้หน้าตาชั่วร้ายพอกันเลย” ยามนั้นเยว่ชิงอายุ 10 ขวบสามารถจดจำเรื่องราวที่ตงจิ่นส่งคนชั่วมาตามกำจัดนางและแม่เพื่อครอบครองสมบัติสกุลซูได้ดีทีเดียว“คนเลวทั้งคู่นั่นแหละ แล้วอาเจ๋อจะไม่เป็นอะไรแน่รึ” ซูฮูหยินนึกห่วงอี้เจ๋อที่ออกไปรับหน้าคนร้าย“พวกมันไม่รู้จักอาเจ๋อและเขาก็ไม่ได้เปิดประตูให้พวกมันเข้ามา ท่านแม่วางใจเถอะเจ้าค่ะ อาเจ๋อแม้นสติปัญญาเหมือนเด็กสิบขวบ แต่ก็เป็นเด็กที่ฉลาดหัวไวรู้จักเอาตัวรอด” เยว่ชิงเอ่ยให้มารดาวางใจ จากนั้นทั้งสองก็