สตรีเช่นข้าจะเลี้ยงดูท่านเอง

ณ.เมืองต้าโจว เมืองฝั่งตะวันออกของแคว้นหนาน สตรีผู้หนึ่งกำลังนอนสลบไสลไม่ได้สติอยู่บนเตียงภายในกระท่อมกลางสวน

“ชิงเอ๋อ ยังไม่ได้สติอีกเหรอลูก แค่กๆๆ” สตรีวัยกลางคนที่ดูแล้วสุขภาพร่างกายไม่สู้จะดีนัก เดินเข้ามาภายในห้องนอนของนาง นั่งลงข้างเตียงและเอ่ยขึ้นมาด้วยความเป็นห่วง

“แค่กๆๆ อาเจ๋อเอาผ้าชุบน้ำอุ่นมาข้าจะเช็ดหน้าเช็ดตาให้ชิงเอ๋อ” สตรีวัยกลางคนซึ่งมีนามว่าลู่เจียเหยาเอ่ยกับชายหนุ่มสูงโปร่งรูปร่างหน้าตาท่าทางดีซึ่งดูแล้วอายุน่าจะราวๆ 20-21 ปี

“ขอรับท่านแม่ พี่สาวนอนนานแล้ว พี่สาวเป็นอะไร?” ชายหนุ่มที่ถูกเรียกว่าอาเจ๋อแม้นจะอายุไม่น้อยแล้วแต่การพูดจาและท่าทางที่แสดงออกมาของเขาราวกับเด็กวัยเพียงสิบขวบเท่านั้น

เนื่องจากหลายเดือนก่อนอี้เจ๋อได้รับบาดเจ็บถูกพิษร้าย หลงเข้ามาพบสองแม่ลูกที่อาศัยอยู่ชานเมืองหมู่บ้านตงหยวน โดยซูเยว่ชิงหญิงสาวที่นอนหลับใหลไม่ได้สติอยู่ขณะนี้ช่วยเหลือเขาเอาไว้

“ชิงเอ๋อไม่เป็นอะไรหรอก แค่กๆๆ นางเหนื่อยมากเกินไปจึงต้องการพักผ่อนน่ะ” เจียเหยาตอบอี้เจ๋อ

“ทะ..ท้องนาง ไม่เจ็บ ไม่เจ็บใช่ไหม” อี้เจ๋อเอ่ยสีหน้ากังวล เนื่องจากเยว่ชิงเป็นสตรีตั้งครรภ์ได้ราวสามเดือนกว่าแล้ว

ยามอี้เจ๋อถูกพิษหนีศัตรูมายังหมู่บ้านตงหยวน เขาได้พบเยว่ชิงโดยบังเอิญจนมีสัมพันธ์ลึกซึ้งกันเนื่องจากพิษที่อี้เจ๋อได้รับ ทำให้นางตั้งครรภ์จากเหตุการณ์ครั้งนั้น

หลังจากอี้เจ๋อฟื้นขึ้นมา นอกจากเขาจำตัวเองไม่ได้แล้วสติปัญญาก็ไม่ปกติด้วย ท่าทีการแสดงออกของเขาราวกับเด็กชายอายุสิบขวบต่างจากรูปกายภายนอกที่อยู่ในวัย 20-21 ปีแล้ว

ตระกูลซูซึ่งมีเพียงสองแม่ลูกลู่เจียเหยากับซูเยว่ชิงบุตรสาวตัดสินใจรับอี้เจ๋อเอาไว้ โดยเยว่ชิงตั้งชื่อให้เขาว่าอี้เจ๋อหมายถึงผู้มีสติปัญญาเลิศล้ำและมีคุณธรรม เผื่อว่าวันหนึ่งเขาอาจจะหายกลับมาเป็นปกติได้

นับจากนั้นสกุลซูก็อาศัยอยู่ที่กระท่อมชานเมืองต้าโจว โดยมีคนในครอบครัวอย่างอี้เจ๋อเพิ่มมาอีกหนึ่งคน และวันนี้ขณะที่เยว่ชิงซึ่งตั้งครรภ์ได้สามเดือนออกมารดน้ำพืชผักในสวนเหมือนทุกเช้า จู่ๆนางก็เกิดหน้ามืดเป็นลมล้มพับไป โชคดีที่อาเจ๋อเข้ามารับตัวเอาไว้ได้ทัน

ซูฮูหยินที่เห็นเหตุการณ์จึงให้อาเจ๋อพาเยว่ชิงเข้ามาพักในห้องโดยนางหลับใหลไม่ได้สติมาราวหนึ่งชั่วยามแล้ว ซูฮูหยินจึงให้อาเจ๋อนำน้ำพร้อมผ้าเข้ามาเช็ดหน้าตาเนื้อตัวบุตรสาวทำให้นางผ่อนคลายมากขึ้น

หลังซูฮูหยินเช็ดหน้าตาเนื้อตัวให้เยว่ชิงเสร็จ ไม่นานนักนางก็รู้สึกตัวเปลือกตาขยับ ปลายนิ้วกระตุกขึ้นมาเล็กน้อย ก่อนจะสะลึมสะลือลืมตาตื่นขึ้นมา

“ชิงเอ๋อเจ้าฟื้นแล้วรึ แค่กๆๆ ดีจริงแม่เป็นห่วงแทบแย่ แค่กๆๆ” ซูฮูหยินเอ่ยอย่างยินดีขณะมีอาการไอเป็นระยะ

“พี่สาวฟื้นแล้ว อาเจ๋อดีใจ ดีใจมากเลย” อี้เจ๋อที่เฝ้าดูเยว่ชิงด้วยความเป็นห่วงเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มกว้าง

เยว่ชิงที่เพิ่งลืมตาตื่นขึ้นมามองซูฮูหยินกับอี้เจ๋อด้วยสีหน้าท่าทางงุนงงสับสน

‘อะไรกัน พวกเขาเป็นใคร แล้วนี่ที่ไหนทำไมดูคุ้นตานัก จะว่าไปนางเหมือนเคยเห็นสองคนนี้ที่ไหนมาก่อนนะ’ เยว่ชิงคิดพร้อมมองไปโดยรอบ

‘ใช่แล้วนี่เหมือนกับภาพในความฝันของนางก่อนหน้านี้เลยนี่ ห้องนอนในกระท่อมกลางสวน ซูฮูหยิน..ท่านแม่ อาเจ๋อ..สามีสติไม่ดีของนางในความฝัน’

“โอ๊ยยยย เจ็บจัง” เยว่ชิงหยิกแขนตัวเองไปทีหนึ่งพลันรับรู้ได้ถึงความเจ็บปวดที่แผ่ซ่านขึ้นมาทันใด

“ชิงเอ๋อ ทำอะไรน่ะ” ซูฮูหยินเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงตกใจ

“พี่สาว ทำร้ายตัวเอง เจ็บ เจ็บแย่เลย” อี้เจ๋อเองก็ตกใจเช่นกัน ในขณะที่เยว่ชิงตกตะลึงจนแทบจะคุมสติตัวเองไม่อยู่

‘บ้าไปแล้ว นี่ไม่ใช่ความฝันของนางในยามที่นอนเป็นผักหลังเกิดอุบัติเหตุรถชนงั้นเหรอ' เยว่ชิงคิดอย่างตกตะลึง

เดิมทีเยว่ชิงเป็นประธานบริษัทสาวสวยรวยทรัพย์ เป็นเด็กกำพร้าที่ใช้เวลานานกว่าสิบปีจึงสร้างเนื้อสร้างตัวมาได้ในยุคสมัยใหม่ที่เพียงยกมือถือขึ้นมาก็สามารถพูดคุยเห็นหน้ากันข้ามทวีปได้

แต่โชคร้ายที่เยว่ชิงใช้ชีวิตเป็นเศรษฐินีผู้ร่ำรวยได้ไม่เท่าไหร่ก็เกิดอุบัติเหตุทางรถยนต์ทำให้เธอกลายสภาพเป็นผู้ป่วยติดเตียงนอนเป็นผักและมีความฝันยาวนานกว่าครึ่งปี จนกระทั่งถูกถอดสายออกซิเจนออกไปเมื่อไม่นานนี้เอง

‘อย่าบอกนะว่าเรื่องที่ผ่านมาตอนนางนอนเป็นผักรักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาลไม่ใช่ความฝัน พอนางตายไปก็กลายเป็นซูเยว่ชิงในโลกใบนี้ บ้าไปแล้ววว!!’ เยว่ชิงคิดอย่างตระหนกตกใจ

‘เป็นความฝันยังพอทน แต่ความจริงกับความจนนี่พอเลย!!’

‘ซูเยว่ชิงในฝันที่ไม่ใช่ฝันอย่างที่คิดก่อนหน้านี้ ต้องหนีการไล่ล่าคิดเข่นฆ่าให้ตายจากเมืองหลวง มีมารดาเจ็บป่วยกระเสาะกระแสะเพราะบาดเจ็บหนักเมื่อหลายปีก่อน แล้วตัวนางยังบังเอิญตกเป็นยาถอนพิษให้แก่บุรุษผู้หนึ่งที่ตื่นเช้าขึ้นมากลายเป็นคนสติไม่สมประกอบ ที่สำคัญยังแจ็กพอตแตกตั้งครรภ์ตั้งแต่มีคืนแรกด้วยกันอีก’

‘หนีตาย ยากจน แม่ป่วย ผัวสติไม่ดีแล้วยังตั้งครรภ์ด้วย...ไม่น้าาา เอาชีวิตซีอีโอสาวสวยรวย เลิศ เชิด โสดของนางกลับคืนมาเดี๋ยวนี้ ฮือฮือฮือ’ เยว่ชิงคิดเรื่องเลวร้ายที่นางต้องประสบพบเจอหลังฟื้นขึ้นมาอีกครั้งแล้วอยากจะร้องไห้

“ชิงเอ๋อ ชิงเอ๋อ เป็นอะไรไปลูก แค่กๆๆ เจ็บปวดที่ใดงั้นรึ” ซูฮูหยินเห็นสีหน้าเศร้าสร้อยปานจะขาดใจเช่นนั้นของบุตรสาวจึงเอ่ยถามพร้อมสำรวจตัวนางด้วยความเป็นห่วง

“พี่สาว พี่สาวเจ็บท้องหรือ” อี้เจ๋อเองก็กังวลเช่นกัน ในขณะที่เยว่ชิงนั่งอ้าปากค้างสีหน้าอมทุกข์ พูดอะไรไม่ออกไปพักใหญ่

‘เฮ้อ..ตายจากร่างทองของเศรษฐินีที่ทำงานลำบากยากเข็ญมานานนับสิบปีในยุคสมัยใหม่ ได้มาเกิดอีกครั้งกลับอยู่ในร่างหญิงสาวชาวสวนยุคโบราณ อดีตคุณหนูบุตรีพ่อค้าคหบดีในเมืองหลวงซึ่งถูกตามฆ่าชิงสมบัติ  ชีวิตนางนี่ช่างน่าอนาถจริงๆ’ เยว่ชิงคิดพยายามปลงให้ตกกับสิ่งที่เกิดขึ้น

“ท่านแม่ อาเจ๋อ ข้าไม่เป็นอะไรแล้ว พวกท่านไม่ต้องเป็นห่วง ก่อนหน้านี้ข้าเพียงพักผ่อนไม่เพียงพอ เช้านี้จึงหน้ามืดวูบไปเท่านั้น” เยว่ชิงเอ่ยกับสมาชิกในครอบครัวเพียงสองคนของนางในยามนี้ หลังจากพยายามตั้งสติจนได้

“แค่กๆๆ เจ้าไม่เป็นอันใดแน่นะ เช่นนั้นก็ดีแล้ว พักผ่อนต่ออีกหน่อยเถอะ เดี๋ยวแม่จะออกไปทำโจ๊กร้อนๆมาให้ อาเจ๋อไปกันเถอะให้ชิงเอ๋อได้พักผ่อน แค่กๆๆ” ซูฮูหยินกล่าวกับบุตรสาว เยว่ชิงพยักหน้าและยิ้มให้นางน้อยๆเป็นการตอบรับ

“พี่สาว ข้าไปช่วยท่านแม่ทำงานก่อนนะ ท่านพักเยอะๆล่ะ” อี้เจ๋อกล่าวก่อนจะเดินตามซูฮูหยินออกไป

“เอาวะซูเยว่ชิง ไหนๆก็มีโอกาสใช้ชีวิตใหม่เป็นครั้งที่สองแล้วก็ใช้ชีวิตมันต่อไปให้ดีเถอะ อย่างน้อยชีวิตนี้นางก็มีครอบครัว มีแม่ มีสามีที่สติไม่ดีนัก..เอ่ออันนี้ดีไหมนะ เฮ้ออ เอาน่า..นางยังมีเจ้าตัวน้อยในครรภ์นี้ด้วยนี่”

“จากเด็กกำพร้าในชาติก่อนกลายเป็นคนมีครอบครัวในชาตินี้ก็นับว่าไม่แย่นักหรอก” เยว่ชิงเอ่ยให้กำลังใจตัวเอง

‘ถูกแล้วท่านแม่ ท่านคิดถูกต้องแล้วขอรับ’

‘ใช่แล้วเจ้าค่ะ พวกเราจะเป็นครอบครัวให้ท่านเอง’

เสียงเจื้อยแจ้วของเด็กชายและเด็กหญิงตัวน้อยดังขึ้น

‘อะไรกัน เสียงเด็กที่ไหนน่ะ?’ เยว่ชิงคิดอย่างแปลกใจ

‘ข้าเองท่านแม่’

‘พวกข้าอยู่ที่นี่ไงเจ้าคะ’

เสียงเล็กจ้อยดังขึ้นอีก

“ที่นี่น่ะที่ไหนกัน?” เยว่ชิงถามกลับไป

‘ในครรภ์ของท่านอย่างไรเล่าท่านแม่’

‘พวกเราคือบุตรของท่านเจ้าค่ะ’

“อะไรนะ? บุตรในครรภ์ของข้างั้นรึ?” เยว่ชิงกล่าวอย่างตกตะลึง

‘ใช่ขอรับท่านแม่ ในที่สุดจิตวิญญาณของท่านก็กลับมาอยู่ในร่างนี้อย่างครบถ้วนสมบูรณ์เสียที’  

‘ใช่เจ้าค่ะ พวกเรารอคอยท่านมานานแล้ว’

“อะไรกัน พวกเจ้ารอคอยข้างั้นรึ?”

‘ขอรับ ก่อนหน้านี้ท่านแม่มีเพียงจิตวิญญาณอ่อนแอไม่สมบูรณ์ในร่างนี้ แต่หลังจากท่านสละร่างในชาติก่อน จิตวิญญาณจึงมาบรรจบครบสมบูรณ์ในร่างนี้อีกครั้ง’

“ไม่เห็นจะเข้าใจเลย”

‘ท่านแม่ไม่ต้องเข้าใจอันใดมากหรอกเจ้าค่ะ เอาเป็นว่ายามนี้ท่านคือซูเยว่ชิงในชาติใหม่ เป็นมารดาของพวกข้าเซียนน้อยทั้งสองที่มาถือกำเนิดเพื่อฝึกฝนในโลกมนุษย์นี้แหละเจ้าค่ะ’

“พวกเจ้าเป็นเซียนน้อยงั้นเหรอ?”

‘ใช่ขอรับ พวกเราสามารถสื่อสารกับท่านแม่ได้หลังจิตวิญญาณของท่านรวมตัวกันครบถ้วนสมบูรณ์ในร่างนี้’

“อืม ช่างประหลาดจริง แต่ก็น่ายินดีนะที่ข้าสามารถพูดคุยกับพวกเจ้าได้” เยว่ชิงเอ่ยอย่างยินดี จากนั้นนางก็ได้ยินเสียงหัวเราะน้อยๆจากบุตรในครรภ์ทั้งสอง