All Chapters of สตรีเช่นข้าจะเลี้ยงดูท่านเอง: Chapter 21 - Chapter 30

หลังจากอี้เจ๋อและซูฮูหยินทราบว่าจะมีแขกแปลกหน้ามาเยือนพวกเขาก็เตรียมพร้อมรับมือทันที“อาเจ๋อ เจ้าแน่ใจเหรอว่าจะแกล้งทำเป็นคนสติปัญญาไม่ดีเหมือนก่อนหน้านี้อีกน่ะ” เยว่ชิงถามสามีซึ่งเอ่ยแผนบางอย่างกับพวกนาง“แน่ใจสิ จะได้รู้ว่าแขกแปลกหน้าที่มาพบมีความจริงใจกับข้ามากเพียงไร”“การแสร้งสติไม่สมประกอบอาจช่วยให้เห็นโฉมหน้าที่แท้จริงหรือนิสัยใจคอพวกเขาได้” อี้เจ๋อยืนยัน“เช่นนั้นก็ตามใจเจ้าเถอะ” เยว่ชิงรับปาก ซูฮูหยินพยักหน้าตอบรับจากนั้นพวกเขาก็ทำเป็นนั่งเล่นพูดคุยกันอยู่หน้าเรือน มีเจ้าตัวน้อยทั้งสองนั่งเล่นอยู่บนเก้าอี้ม้าไม้ที่เยว่ชิงเป็นคนวาดแบบให้อี้เจ๋อสร้างขึ้นมาโดยใช้ไม้ท่อนใหญ่คว้านตรงกลางขัดเกลาเป็นพื้นที่ให้เจ้าตัวเล็กลงไปนั่งพร้อมเจาะรูให้สองขาโผล่ลงไปข้างล่างได้ส่วนหน้าที่นั่งของเจ้าตัวน้อยใช้ไม้ต่อขึ้นเป็นลำคอม้า มีไม้กระบองสั้นๆแทงลอดผ่านส่วนสี่เหลี่ยมที่ทำเป็นหัวม้า ซึ่งเจาะรูพอดีกับไม้กระบอง เอาไว้ให้เจ้าตัวน้อยใช้สองมือจับยึดตัวฐานใช้กระบองท่อนหนาหน่อย สอดใส่รู

หลังพูดจาเปิดใจรู้ที่มาที่ไปของสกุลซูสองแม่ลูกดีแล้ว พวกเขาจึงวางแผนปรึกษากันเพื่อช่วยเหลือเยว่ชิงและซูฮูหยินกลับคืนเมืองหลวงได้อย่างปลอดภัย รวมทั้งเตรียมเอาคืนคนชั่วอย่างสกุลซ่งด้วย“ที่แท้พวกสกุลซ่งนั่นชั่วช้าถึงเพียงนี้คิดแผนร้ายกำจัดนายท่านซูแล้วยังใส่ความซูฮูหยินว่าคบชู้สู่ชาย”“ ขณะเดียวกันก็ส่งคนมาตามฆ่าสองแม่ลูกจนต้องหนีมาไกลถึงเมืองต้าโจว” จื่อหรงเอ่ยอย่างนึกสงสารและเห็นใจสองแม่ลูกยิ่งนัก“เมื่อราวสองปีก่อน สกุลซ่งยังไม่วางใจ ตามสืบเรื่องราวของพวกข้าจนมาถึงหมู่บ้านตงหยวนด้วยเจ้าค่ะ”“ดีที่พวกข้าสองแม่ลูกได้คนในหมู่บ้านมีน้ำใจช่วยเหลือปกป้อง สุดท้ายจึงข่มขู่จนคนชั่วหนีกระเจิงออกไปได้” เยว่ชิงเอ่ย“สกุลซ่งช่างชั่วช้าเลวทรามยิ่งนัก ทำเลวได้ถึงเพียงนี้เพื่อทรัพย์สินเงินทองของผู้อื่น” ปู้เฉิงเอ่ย“ที่ผ่านมาสกุลซ่งตั้งใจหาข้ออ้างมาครอบครองทุกอย่างของสกุลซูหลายครั้งหลายหนแล้ว”“แต่ท่านลุงเมิ่งของข้ากับคนเก่าคนแก่สกุลซูช่วยกันคัดค้านเอาไว้” ซือไห

ลู่เสียนยังคงออดอ้อนเยว่ชิงให้ใจอ่อนไม่ยอมเลิกรา เขาจุมพิตนางตามซอกคอ แก้มนวลและไปหยุดอยู่ที่ริมฝีปากบางอวบอิ่มซึ่งเยว่ชิงขบเม้มมันเอาไว้แน่น‘ไม่ได้..นางจะยอมใจอ่อนไม่ได้ หากเจ้าสองแฝดรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาคงอับอายไม่น้อยเลยล่ะ’ เยว่ชิงคิด“พี่ลู่เสียน รอแยกห้องกับลูกๆก่อนเถอะนะเจ้าคะ ถึงเวลานั้นข้าจะยอมทำตามใจท่านทุกอย่าง” เยว่ชิงต่อรอง ลู่เสียนนิ่งมองนางอยู่ครู่หนึ่ง“เช่นนั้นให้ข้าจุมพิตเจ้าหน่อยก็ยังดี เถอะนะชิงชิง” ลู่เสียนเองก็ต่อรองเช่นกัน“ก็ได้เจ้าค่ะ” เยว่ชิงยอมใจอ่อนลู่เสียนได้ยินเช่นนั้นก็ยิ้มกว้างก่อนจะก้มหน้าลงไปมอบจุมพิตอ่อนหวานลึกซึ้งให้แก่นาง แล้วจึงแทรกซอนลิ้นร้อนหนาเข้าไปฉกชิมความหอมหวานจากริมฝีปากบางอวบอิ่มและภายในโพรงปากเล็กๆนั้นเขาลิ้มชิมรสชาตินางด้วยความปรารถนาลึกซึ้ง ขณะเดียวกันฝ่ามืออุ่นร้อนหนาก็เริ่มซุกซนลูบไล้นางไปทั่วเยว่ชิงเคลิบเคลิ้มหลงใหลไปกับสัมผัสรุ่มร้อนนั้น หากแต่เมื่อมือหนาเลื่อนขึ้นมาปลดปมชุดตู้โตว(ชั้นใน)ตัวจิ๋วที่แผ่นหลังนาง เยว่ชิงก็ได้สติขึ้

เมื่อลู่เสียนและเยว่ชิงกลับเข้ามายังห้องพักของตนแล้ว พวกเขาก็มีโอกาสได้พูดคุยกันตามลำพังเสียที            “พี่ลู่เสียน ท่านนึกอะไรออกเกี่ยวกับตนเองและครอบครัวของท่านบ้างแล้วหรือยังเจ้าคะ” เยว่ชิงเอ่ยถามลู่เสียน            “ก่อนหน้านี้ข้าเคยฝันเห็นเรือนหลังใหญ่นี่และท่านพ่อท่านแม่มาก่อนจริงๆ แม้นแต่พวกจื่อหรงเองก็เช่นกัน”“เมื่อมาถึงเรือนนี้ ข้ายิ่งมั่นใจว่าภาพในความฝันคือความทรงจำส่วนหนึ่งที่ขาดหายไปนั่นเอง” ลู่เสียนตอบกลับไป            “เช่นนั้นก็น่ายินดียิ่งนักเจ้าค่ะ”“ท่านพ่อท่านแม่ดูเป็นห่วงท่านมาก ข้าว่าพี่ลู่เสียน..ท่านไม่จำเป็นต้องแสร้งทำตัวเป็นคนสติไม่ดีต่อหน้าพวกท่านหรอกนะเจ้าคะ”“รีบไปบอกความจริงกับพวกท่านเถอะเจ้าค่ะ ทั้งสองจะได้คลายความห่วงกังวลลงไปได้” เยว่ชิงกล่าวนางนึกเห็นใจบิดา

หลังทานมื้อเย็นเสร็จสองแม่ลูกสกุลซูก็อยู่พูดคุยกับครอบครัวสกุลจิ้งต่ออีกเล็กน้อย จากนั้นก็แยกย้ายกันไปพักผ่อนโดยเยว่ชิงแวะมาหาเจ้าสองแฝดตัวน้อยที่ห้องของพวกเขาพร้อมกับลู่เสียน“เสี่ยวเหวิน หลินเอ๋อแม่กับพ่อมาหาพวกเจ้าแล้ว” เยว่ชิงกล่าวกับสองแฝดที่จ้องมองพวกเขาตาแป๋ว“เป็นอย่างไรบ้าง พวกเจ้าสองคนกินอิ่มนอนหลับกันดีไหม” ลู่เสียนถามไถ่เจ้าตัวน้อย“ท่านแม่ ท่านพ่อ” เจ้าตัวน้อยทั้งสองเอ่ยเสียงเรียกพ่อแม่ของพวกเขาทันที พร้อมยิ้มหัวเราะอย่างมีความสุข“เห็นเช่นนี้ก็รู้แล้วล่ะเจ้าค่ะ ว่าเจ้าตัวน้อยของเราสุขสบายมากเพียงไร”เยว่ชิงกล่าวกับลู่เสียนขณะเอื้อมมือไปอุ้มเสี่ยวเหวินน้อยขึ้นมา ส่วนลู่เสียนก็อุ้มหลินเอ๋อน้อยมาไว้ในอ้อมแขนเช่นกัน‘ท่านแม่..พวกนางดูแลข้ากับหลินเอ๋อดีมากขอรับ ท่านแม่ไม่ต้องเป็นห่วง’เสี่ยวเหวินน้อยสื่อสารบอกมารดาให้รับรู้พร้อมชี้ไม้ชี้มือไปทางแม่นมและสาวใช้ซึ่งทำหน้าที่ดูแลพวกเขา‘ใช่เจ้าค่ะ ข้าอิ่มมากเลย พวกนางยังพาเราออกไปเดินเล่นด้วย