All Chapters of สตรีเช่นข้าจะเลี้ยงดูท่านเอง: Chapter 11 - Chapter 20

“หากเราหนี..พวกมันก็ต้องตามมาอีกอยู่ดี สกุลซ่งยังไม่วางใจเรื่องเราสองแม่ลูก แต่ถึงอย่างไรข้าคิดว่าเราไม่ควรหนีพวกมันเจ้าค่ะ ควรหันมาตั้งรับมากกว่า” เยว่ชิงออกความเห็น“เจ้าท้องแก่ใกล้คลอดแล้ว อีกทั้งคนในหมู่บ้านตงหยวนก็ดีกับเรามากคอยช่วยเหลือพึ่งพากันได้ แม่เองก็ไม่อยากย้ายไปที่อื่น แต่หากพวกมันตามมาเจอเราจะทำอย่างไรเล่า”“ตอนนี้พวกเราต้องระวังตัวให้มากและนำความไปปรึกษาหารือกับท่านลุงซิ่นหัวหน้าหมู่บ้านเอาไว้ก่อน จะได้ช่วยเหลือรับมือกับพวกมันได้เจ้าค่ะ” เยว่ชิงตัดสินใจไม่ย้ายไปที่ใดเนื่องด้วยความเป็นจริงที่ว่านางกำลังท้องแก่ใกล้คลอด ไม่สะดวกนักหากต้องไปเริ่มต้นใหม่ที่อื่น อีกทั้งยังมีอี้เจ๋อที่ต้องดูแลหอบหิ้วไปด้วยกัน ซึ่งเขาพลัดหลงมาอยู่กับพวกนางได้ราวปีหนึ่งแล้วหากญาติหรือครอบครัวของอี้เจ๋อยังไม่ถอดใจคอยติดตามค้นหาตัวเขาอยู่ การย้ายถิ่นฐานของพวกนางก็อาจทำให้เขาเดือดร้อนห่างไกลจากครอบครัวมากขึ้นก็เป็นได้“ชิงเอ๋อเช่นนั้นก็ตามใจเจ้าแล้วกัน พรุ่งนี้เราจะไปพูดคุยกับหัวหน้าหมู่บ้าน” ซูฮูหยินเห็นพ้องกับบุตรสาวขณะอี้เจ๋อมองสองแม่ลูกไปมาสีหน้างุนงงแต่ไม่ได้เอ่ยอะไรหลังปรึกษาหารือกันเสร็

หลังพูดคุยปรึกษาหารือกับหัวหน้าหมู่บ้านเสร็จพวกเยว่ชิงก็พากันกลับเรือน เมื่อมาถึงก็เห็นซุนหยางเดินวนไปเวียนมาอยู่หน้าเรือน“คารวะท่านน้าซูขอรับ ชิงเอ๋อ อาเจ๋อ” ซุนหยางทักทายทุกคน“พี่ซุนหยางมีเรื่องอันใดงั้นหรือเจ้าคะ” เยว่ชิงเอ่ยถามเมื่อเห็นสีหน้าท่าทางร้อนรนของเขา“แม่ว่าเข้าไปพูดคุยกันด้านในเถอะ” ซูฮูหยินเชื้อเชิญซุนหยางเข้าไปในเรือน“เอาล่ะเจ้าค่ะ พี่ซุนหยางมีเรื่องอันใดงั้นหรือเจ้าคะ” เยว่ชิงเอ่ยถามเขาอีกครั้ง หลังจากซุนหยางได้นั่งพักดื่มชาได้ครู่หนึ่งแล้ว“ข้าได้ยินว่ามีคนท่าทางไม่น่าไว้วางใจมาถามหาพวกเจ้า” ซุนหยางเอ่ยเข้าเรื่องทันทีเนื่องจากโรงเตี๊ยมซินเจียงอันมีชื่อเสียงของสกุลต่งเป็นสถานที่รองรับข่าวสารมากมาย ทำให้ซุนหยางรู้เรื่องคนแปลกหน้ามาตามหาสองแม่ลูกสกุลซู ซุนหยางจึงรีบร้อนมาหาสองแม่ลูกถึงเรือนด้วยความเป็นห่วง“ใช่เจ้าค่ะ ข้าและท่านแม่เพิ่งกลับจากพูดคุยปรึกษาหารือท่านลุงซิ่นเรื่องนี้แหละเจ้าค่ะ”“งั้นรึ ดีจริงที่ลุงซิ่นทราบเร

“อะไรนะ นี่อาเจ๋อเรียกเจ้าว่าชิงชิงไม่เรียกพี่สาวแล้วงั้นเหรอ อีกทั้งยังรู้ด้วยว่าบุตรในครรภ์ของเจ้าเป็นลูกของเขาเนี่ยนะ” ซูฮูหยินเอ่ยอย่างประหลาดใจ“เจ้าค่ะท่านแม่ ข้าว่าอีกไม่นานอาเจ๋อของเราอาจจะหายดีเป็นปกติเหมือนคนธรรมดาทั่วไปก็ได้”“เป็นเช่นนั้นก็ดีน่ะสิแม่จะได้วางใจ อาเจ๋อ..เจ้ารู้จริงๆใช่ไหมว่าเจ้าตัวน้อยในนี้คือบุตรของผู้ใด” ซูฮูหยินหันไปถามอาเจ๋อที่นั่งลงข้างกายเยว่ชิง พร้อมกับชี้มือไปที่หน้าท้องนูนป่องของบุตรสาว“ทราบขอรับท่านแม่” อี้เจ๋อตอบพร้อมพยักหน้าหงึกๆ“เป็นบุตรใครเล่า” ซูฮูหยินถามย้ำเพื่อความแน่ใจ“เป็นบุตรของข้ากับชิงชิงขอรับ” อี้เจ๋อตอบ คราวนี้สองแม่ลูกมองสบตาและพยักหน้าให้กันอย่างพร้อมเพรียงเลยทีเดียว“อาเจ๋อ ดูเหมือนว่าเจ้าใกล้จะหายดีแล้วสินะ เป็นเช่นนี้แล้วเจ้าพอจะจดจำอะไรเกี่ยวกับตัวเองได้บ้างหรือไม่ล่ะ” ซูฮูหยินถามอี้เจ๋อ“ข้า ข้าเห็นภาพวุ่นวายในหัวแต่ไม่เข้าใจ จำอะไรไม่ได้เลยขอรับ” อี้เจ๋อตอบพร้อมขมวดคิ้ว

อี้เจ๋อรีบรุดมาตามหมอตำแยเฉียน แม่หมออาวุโสประจำหมู่บ้านด้วยความร้อนใจ“เร็วเถอะป้าเฉียน ฮูหยินข้าจะไม่ไหวแล้ว” อี้เจ๋อเอ่ยพร้อมทั้งลากทั้งจูงหมอตำแยเฉียน“โอยยย ช้าหน่อยเถอะอาเจ๋อ เจ้าเร่งข้าเช่นนี้เดี๋ยวข้าก็เหนื่อยตายก่อนได้ทำคลอดให้ชิงเอ๋อหรอก”หมอตำแยเฉียนโวยวายเนื่องจากถูกอี้เจ๋อลากจูง เร่งรัดเสียจนนางหายใจแทบไม่ทัน“งั้นเอางี้ท่านขึ้นขี่หลังข้าเถอะ ชักช้าเช่นนี้ฮูหยินข้าเจ็บปวดแย่แล้ว”“เอางั้นเรอะ”“เอางั้นแหละป้าเฉียน ขึ้นมาเลย” อี้เจ๋อกล่าวพร้อมนั่งลงให้หมอตำแยเฉียนขึ้นขี่หลังจากนั้นเขาก็แบกหมอตำแยอาวุโสมากประสบการณ์แห่งหมู่บ้านตงหยวนไปยังเรือนบ้านสวนทันที“ชิงชิง ข้ามาแล้ว ชิงชิง” อี้เจ๋อร้องเรียกเยว่ชิงมาแต่ไกล“โอยยเบาหน่อยอาเจ๋อ ข้าเวียนหัว” หมอตำแยเฉียนรู้สึกหน้ามืดวิงเวียน หลังนั่งบนหลังอี้เจ๋อซึ่งวิ่งไวอย่างกับม้าเร็ว“ป้าเฉียน ท่านรีบไปดูชิงชิงเถอะ” อี้เจ๋อรีบนั่งให้หมอตำแยเฉียนลงมา จากนั้นก็ประคองนาง

เยว่ชิงมองสองแฝดตัวน้อยด้วยความปลาบปลื้มตื้นตันใจอยู่พักใหญ่ จากนั้นนางจึงหันมาทางผู้มาเยือนอีกสองคนที่คุ้นเคยกันดี            “ท่านป้าซิ่น พี่ซุนหยาง พวกท่านก็มาด้วยงั้นหรือเจ้าคะ”เยว่ชิงพูดคุยให้อี้เจ๋อคลายกังวลลงแล้ว จากนั้นจึงหันไปทักทายแขกอีกสองคนที่เข้ามามองดูได้พักใหญ่            “ข้าได้ยินว่าอาเจ๋อมาตามหมอตำแยเฉียนไปอย่างเร่งด่วนจึงตามมาดูด้วยเป็นห่วงเจ้านะ”“ดูสิเด็กสองคนนี้อ้วนจ้ำม่ำ น่ารักน่าเอ็นดูทีเดียว” ซิ่นฮูหยินกล่าวขณะจ้องมองดูเจ้าตัวน้อยที่ลืมตาและแย้มยิ้มน่าเอ็นดูยิ่งนัก            “ชิงเอ๋อ เจ้าเพิ่งคลอดบุตรต้องพักผ่อนและดูแลตัวเอง ต้องอยู่เดือน(จั่วเย่วจื่อ = การอยู่ไฟหลังคลอดบุตร)ให้ดี ระมัดระวังเรื่องอาหารการกินด้วยล่ะ”“เดี๋ยวข้ากลับเรือนไปแล้วจะนำสมุนไพรของบำรุงมาให้” ซิ่นฮูหยินเอ่ยอ