All Chapters of สตรีเช่นข้าจะเลี้ยงดูท่านเอง: Chapter 51 - Chapter 60

เมื่อถึงวันงานเลี้ยงวันเกิดของซ่งตงจิ่น เยว่ชิงได้กลับมาเยือนคฤหาสน์สกุลซูเรือนเกิดของตนเองอีกครั้ง‘นี่สินะเรือนเกิดของซูเยว่ชิง..’ เยว่ชิงคิดพร้อมมองไปรอบๆในโลกก่อนดวงจิตของเยว่ชิงรับรู้เรื่องราวในโลกใบนี้มาโดยตลอด แต่ยามนั้นนางเข้าใจว่าทุกอย่างเป็นเพียงแค่ความฝันเหลวไหลไร้สาระของตนเองเท่านั้นจนกระทั่งนางตายจากโลกก่อนหน้าและมาถือกำเนิดใหม่ในโลกใบนี้ เยว่ชิงจึงตระหนักว่าทุกอย่างที่ผ่านมาในห้วงเวลาแห่งความฝันล้วนแล้วแต่เป็นเรื่องจริงเยว่ชิงสัมผัสได้ถึงความคุ้นเคย ความรักความอบอุ่นของครอบครัว ช่วงเวลากว่าสิบปีที่นางได้อยู่ในคฤหาสน์หลังนี้ร่วมกันกับพ่อแม่ ซึ่งนับเป็นช่วงเวลาที่มีความสุขมากทีเดียว            “ชิงชิง เจ้ากำลังนึกถึงเรื่องในอดีตอยู่งั้นเหรอ”ลู่เสียนที่เดินทางมาคฤหาสน์สกุลซูด้วยกันเอ่ยถามภรรยา ซึ่งเขารับรู้ถึงความรู้สึกและความคิดของฮูหยินรักได้เป็นอย่างดี            “เจ้าค่ะ ข้าไม

ตงจิ่นกล่าวเปิดงานเลี้ยงพร้อมเอ่ยขอบคุณบรรดาแขกผู้มีเกียรติที่เขาตั้งใจคัดสรรเพื่อมาร่วมงานวันนี้โดยเฉพาะ หลังจากนั้นก็พูดเข้าเรื่องสำคัญ“สหายและเพื่อนร่วมการค้า แขกผู้มีเกียรติที่สำคัญทั้งหลายโดยเฉพาะคู่ค้ากับคนในปกครองของสกุลซู”“ที่ผ่านมาข้าตงจิ่นและครอบครัวสกุลซ่งได้ดูแลกิจการทรัพย์สินทุกอย่างของสกุลซูสหายรักเป็นอย่างดีมาโดยตลอด”“มาบัดนี้ สิ่งที่ข้าซ่งตงจิ่นเสียใจมากที่สุดคือ หลังจากได้พยายามติดตามเสาะหาตัวซูฮูหยินและซูเยว่ชิงทายาทสกุลซ่งมาตลอดระยะเวลากว่าสิบปี”“สุดท้ายกลับพบว่าซูฮูหยินกับบุตรีทายาทสกุลซูที่ข้ารักเอ็นดูดุจดั่งบุตรหลานแท้ๆกลับล้มหายตายจากพวกเราไปเสียแล้ว”ตงจิ่นกล่าวแสร้งตีสีหน้าเศร้าโศกน้ำตาซึมไม่ต่างจากซ่งฮูหยินและบุตรสาวที่แสดงงิ้วเก่งพอกัน“คนของข้าที่ส่งไปติดตามค้นหาแม่ลูกสกุลซูพบว่าพวกนางได้เสียชีวิตกันไปแล้ว ด้วยน้ำมือชายชู้ของซูฮูหยินที่นางหนีตามเขาไปเมื่อสิบกว่าปีก่อนนั่นเอง”“เรื่องนี้ทำให้ข้าและครอบครัวเศร้าเสียใจและทุกข์หนักมาก ทำได้เพ

ลู่เสียนออกมายืนเคียงข้างเยว่ชิง พร้อมสนับสนุนนางจัดการกับสกุลซ่งให้สิ้นซากเช่นเดียวกับครอบครัวสกุลเมิ่งและพรรคพวกสกุลซูที่ซื่อสัตย์พรรคดีทั้งหลายซึ่งรู้ถึงการมีอยู่ของสองแม่ลูกสกุลซ่งมาได้ระยะหนึ่งแล้ว“ฮูหยินน้อยจิ้ง ท่านเป็นผู้ใดกันจึงมาเอ่ยปากสอดความในเรื่องสกุลซ่งเราเช่นนี้”หนิงเหอโต้แย้งขึ้นมาทันที ด้วยเดิมนางก็ไม่ชอบหน้ารู้สึกไม่ถูกชะตากับเยว่ชิงตั้งแต่แรกเห็น“แม่นางซ่งเจ้าไม่ต้องรีบร้อนนักหรอก เจ้าลองมองดูหน้าข้าให้ชัดๆ แล้วดูจี้หยกในมือข้านี่สิว่ารู้สึกคุ้นตาบ้างหรือไม่”เยว่ชิงกล่าวพร้อมมองสบตาหนิงเหออย่างท้าทายจากนั้นนางก็ชูสร้อยที่แขวนจี้หยกลายโบตั๋นซึ่งสลักจากหยกจักรพรรดิน้ำงามหาได้ยากขึ้นมาให้ทุกคนได้เห็นกันถ้วนหน้า“นั่นมันของที่นายท่านซูมอบให้แก่บุตรสาว คุณหนูซูนี่นา” คนของสกุลซูเอ่ยขึ้น“ใช่ ข้าเองก็เคยเห็นมันมาก่อนเช่นกัน”“เรียกว่าเป็นสัญลักษณ์ของทายาทสกุลซูก็ว่าได้”“ข้าได้ยินมาว่าหยกชิ้นนี้แกะสลักมาจากหินหยกล้ำค่าที่นำไ

หลังเสร็จสิ้นชำระความกับคนชั่วเรียบร้อยแล้ว ก็ได้เวลาจัดพิธีมงคลสมรสให้กับลู่เสียนซื่อจื่อและเยว่ชิงอย่างเป็นทางการโดยงานนี้จื่อหรงไท่จื่อหรือองค์รัชทายาทถึงกับเป็นผู้ร้องขอพระราชทานสมรสแก่เสด็จพ่อให้กับสหายทั้งสองคนด้วยตนเอง“ชิงเอ๋อ นี่ข้าเห็นแก่เจ้าที่เป็นเหมือนดั่งน้องสาวข้านะ จึงทูลขอพระราชทานสมรสมาให้กับพวกเจ้าโดยเฉพาะ”จื่อหรงไท่จื่อซึ่งวันนี้เสด็จมาเยือนจวนจิ้งกั๋วกงกล่าว ขณะถือโอกาสมาเยี่ยมเยียนเจ้าสองแฝดและทานมื้อกลางวันฝีมือเยว่ชิงด้วย“ขอบพระทัยไท่จื่อเพคะ”“ชิงเอ๋อ ยามนี้ข้าอยู่นอกวังเป็นเพียงคุณชายฉิน บอกแล้วไงล่ะว่าไม่ต้องพูดจาเป็นทางการกับข้าหรอกนะ”“ได้เจ้าค่ะพี่จื่อหรง งั้นเชิญพวกท่านนั่งสนทนาพูดคุยกันไปก่อนนะเจ้าคะ ข้าขอตัวไปเตรียมมื้อกลางวันให้พวกท่านก็แล้วกัน”“อืมดีเลย ข้าน่ะคิดถึงอาหารฝีมือเจ้ามากจริงๆ”จื่อหรงไท่จื่อกล่าวพร้อมกลืนน้ำลายไปอึกหนึ่งเมื่อนึกถึงอาหารฝีมือเยว่ชิงที่กินอยู่บ่อยครั้ง ยามเสด็จไปตามหาลู่เสียนที่เมืองต้าโจวก่อนหน้านี

เยว่ชิงนั่งผ่อนคลายอยู่ที่ศาลาริมสระบัวโดยมีลู่เสียนคอยบีบนวดคลายเส้นให้นางอย่างเอาใจใส่“ท่านพี่” เยว่ชิงเอ่ยเรียกลู่เสียน“ว่ายังไงรึชิงชิง”“หลังเสร็จจากงานสมรส ข้าอยากย้ายกลับเข้าไปอยู่คฤหาสน์สกุลซูกับท่านแม่เจ้าค่ะ”เยว่ชิงคิดในสิ่งที่นางตั้งใจเอาไว้ตั้งแต่แรก เนื่องด้วยนางและมารดาจากเมืองหลวงไปนาน มีเรื่องให้ต้องจัดการมากมายทั้งเรื่องภายในคฤหาสน์สกุลซูที่ยังมีคนสกุลซ่งหลงเหลืออยู่ อีกทั้งเรื่องกิจการร้านค้า ทรัพย์สินของสกุลซูที่ต้องบริหารจัดการดูแลหลากหลายอย่างแม้นซูฮูหยินจะมีความสามารถในการบริหารจัดการ แต่มันก็เป็นงานที่มากเกินกำลังของนางเพียงผู้เดียวเยว่ชิงจึงตัดสินใจย้ายไปอยู่คฤหาสน์สกุลซูเพื่อช่วยเหลือมารดาดูแลจัดการเรื่องต่างๆที่สำคัญคือนางไม่อยากทิ้งมารดาให้อยู่เพียงลำพังในคฤหาสน์หลังใหญ่โต โดยไม่มีนางคอยดูแลเอาใจใส่นั่นเอง“ข้าเข้าใจ เจ้าอยากทำอะไรก็ลงมือทำได้เลย”“สำหรับข้าที่ไหนมีเจ้ากับลูกๆ ที่นั่นก็คือบ้านของเรานั่นแหละ”ลู่เสี