All Chapters of คุณชายเต้าหู้คุณหนูพริก: Chapter 21 - Chapter 30

บทที่ 22บริการเหลาต้งลงทะเลมุขตลกที่ยิงออกไปของล่าเจียวทำเอาชายหนุ่มทั้งสามหันมามองนางเป็นตาเดียว เพราะทราบว่ามุขตลกของตนฝืดมากนางจึงหัวเราะกลบเกลื่อนแล้วเสนอกิจกรรมในวันนี้“เราไปพายเรือเล่นกันดีหรือไม่ นานมากแล้วที่ไม่ได้พายเรือ”เหลาต้งมีบริการเรือเอาไว้พายเรียบชายฝั่งด้วย ล่าเจียวคิดอยากใช้บริการนี้นานแล้วทว่าล่าซูซูไม่เอาด้วย นางจึงได้พับกิจกรรมนี้เข้ากรุไป“เอาสิ เกอเกอไม่คิดเงินเจ้า เราไปพายเรือกันเลยดีหรือไม่”เหลาต้งแทนตัวเองว่าพี่ชายคล่องปาก คนชอบของฟรีเช่นล่าเจียวแอบตาลุกวาว ส่วนลึกในใจตอบตกลงไปแล้วส่วนฟูฟุนั้นสำรวจอารมณ์สีหน้าของล่าเจียวอยู่เสมอ รู้คำตอบของนางทันทีโดยไม่ต้องรอให้นางเอ่ยปาก“ทำงานต้องได้เงิน ข้าจะจ่ายค่าเช่าเรือเอง เหลาป่านไม่ต้องเลี้ยงพวกเราหรอก”“ไม่ลำบากอะไร วันนี้ข้าได้เงินพอใช้แล้ว จะปิดร้านไปเที่ยวเล่นกับล่าเจียวก็ไม่เป็นไรหรอก”คำพูดของทั้งคู่ทำให้ล่าเจียวเริ่มไม่อยากได้ของฟรี แล้วก็ไม่อยากให้ฟูฟุต้องจ่ายอีก มือเล็กยื่นถุงเงินไปให้เหลาต้งทั้งยังแจงเหตุผลในการรับเงินด้วย“เป็นการซื้อเวลาของท่านให้ไปเที่ยวเล่นกับพวกเราก็แล้วกัน ไปเถอะ เรือเทียบท่าหร

บทที่ 24ดมก็ผิดหรือคุณน้ายิ่งเดินขึ้นสูงมากเท่าไรทุกคนต่างก็หายใจแรงขึ้นจนไม่มีใครชวนใครสนทนา พยายามประคองตัวเองให้ขึ้นมาถึงที่หมายให้ได้ มีแวบหนึ่งที่ล่าเจียวเผลอคิดว่าต้องทนเหนื่อยแบบนี้เพราะจะดูทิวทัศน์อย่างเดียวใช่หรือไม่แต่เพียงครู่เดียวนางก็ปลอบใจตัวเองว่า...ชีวิตมันก็ต้องเหนื่อยกันบ้าง คนที่ไม่เหนื่อยคือคนที่ตายแล้ว“ถึงแล้วทุกคน!”เสียงของเหลาต้งเหมือนเสียงสวรรค์ เมื่อเดินนำมาถึงจุดสูงสุดของผาหินเขาก็เอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงแฝงความเหนื่อยเล็กน้อย แต่เหนืออื่นใดนั้นคือความดีใจตรงหน้าของทุกคนคือทิวทัศน์อันสวยงามที่สามารถมองเห็นเกาะป๋ายหลงได้ทั้งหมด ล่าเจียวยิ้ม ไม่น่าเชื่อว่าใจจะรู้สึกเหมือนได้รับการเติมเต็ม การทำอะไรให้เสร็จสักอย่างต่อให้มันจะเป็นเรื่องเล็กน้อย แต่เชื่อเถอะว่ามันสามารถสร้างความภาคภูมิใจให้เราได้จริง ๆ“สามารถพายเรืออ้อมเกาะมาได้ไกลถึงเพียงนี้ ภูมิใจในตัวเองอยู่นะว่าไม่ได้”เห็นพี่สาวกวาดตามองทิวทัศน์ด้วยรอยยิ้ม ฮุ้ยจื้อก็ถามคำถามนี้อีกครั้งในรอบของวัน“เห็นแล้วหายเหนื่อยหรือไม่ขอรับเจี่ยเจีย”“ก็ยังเหนื่อยอยู่นะ ฮ่า ๆ”มองวิวแล้วหายเหนื่อยอาจจะเกิดขึ้นได้จร

บทที่ 26รู้แล้วทำไมไม่บอกกันแต่แรก“รู้ รู้นานแล้วหรือ”โต้วฟุถึงกับพูดตะกุกตะกักไป เดิมทีเขาเข้าใจว่าเหลาต้งระแคะระคายถึงตัวตน ไม่คิดว่าล่าเจียวจะรู้ความจริงด้วยอีกคน“ตกใจอันใดเพียงนั้น”สีหน้าโต้วฟุในตอนนี้แสดงความตกใจมากกว่าตอนที่รู้ว่าเรือหายไปเสียอีก ล่าเจียวเริ่มตกผลึกว่าเขาอาจจะแอบที่บ้านแต่งตัวเช่นนี้ พอมีคนจับได้เลยตกใจมาก“ไม่ต้องกลัวว่าข้าจะเอาไปฟ้องใครนะคุณน้า ร่างกายเราเป็นของเรา ใครจะว่าอะไรมิต้องสนใจ”ให้กำลังใจเขาทางคำพูดไม่พอยังยื่นมือไปตบไหล่เขาอย่างให้กำลังใจ หว่างคิ้วของโต้วฟุเริ่มจรดเข้าหากันหรือนางจะคิดว่าข้าเป็นต้วนซิ่ว [1]“ข้าไม่ได้เป็นต้วนซิ่วนะ แค่ชมชอบการแต่งชุดของสตรีก็เท่านั้น แล้วอีกอย่างที่บ้านข้าก็ไม่รู้เห็นเรื่องนี้ด้วย”“อ๊า เข้าใจแล้ว”ล่าเจียวพยักหน้ารับพร้อมสำรวจใบหน้าเขาอย่างละเอียด ทันใดนั้นภาพของบุรุษที่ตนเจอในตอนเช้าก็แว่บเข้ามาในหัว รวมถึงใบหน้าของคนที่นางเดาเอาไว้ว่าเป็นผู้ติดตามเขา เป็นคนเดียวกับที่เห็นในยามที่อยู่เหลาอาหารเมื่อวานไม่มีผิด“ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้นี่เอง ต่างจากคนเมื่อเช้าลิบลับ แต่เรื่องนี้จะโทษคุณน้าฝ่ายเดียวก็ไม่ได้ เราควร

บทที่ 28ส่งเสียงขอความช่วยเหลือหลังจากที่โดนล่ามโซ่กันโดยถ้วนหน้าแล้วทั้งสี่คนก็โดนนำตัวไปขึ้นเรือซึ่งอยู่อีกฝั่งหนึ่งของผาช่องแคบ ล่าเจียวเดินไปพลางส่งเสียงร้องอย่างเจ็บปวดออกมาเป็นระยะ ด้วยโซ่ที่คล้องข้อมือข้อเท้าเอาไว้เสียดสี ทำเอาหัวหน้าโจรหันมามองด้วยสีหน้ารำคาญหลายครั้ง“เอานางขึ้นไปด้านบนก่อนเลย คนอะไรน่ารำคาญ”น่ารำคาญแล้วจับข้ามาทำกล้วยปิ้งอะไรฟะ!แม้อยากจะตะโกนคำนี้ออกไปเหลือทน แต่ก็ยังห้ามตัวเองไว้ เดินขึ้นไปบนเรือด้วยความระมัดระวัง ส่วนเหลาต้งนั้นแม้จะไม่ถูกล่ามโซ่เอาไว้ แต่สุดท้ายก็ถูกจับมาอยู่ในห้องหนึ่งซึ่งไม่มีสิ่งใดเลยนอกจากกระสอบผ้าฟาง“พวกเจ้ารออยู่ที่นี่เงียบ ๆ ผ่านหนานไฮ้ไปตงไฮ้เมื่อไรจะได้ออกมา ส่วนเจ้าเงียบปากหน่อยนะ หัวหน้ารำคาญแล้ว”กำชับหนุ่มสาวทั้งหลายเสร็จก็ปิดประตูพร้อมลงกลอน เมื่อลับหลังโจรแล้วล่าเจียวก็เอ่ยปากขึ้นมาในทันที“ตอนดูป๋าแจ็กก็น่าสนุกอยู่หรอก แต่พอโดนเองแบบนี้ทำไมถึงไม่สนุกเลยนะ”โต้วฟุผู้ได้ยินหรือได้เห็นสิ่งใดผ่านตาจะไม่ลืมเอ่ยทวนชื่อ “แจ็กที่ว่ามานี้คนเดียวกับแจ็กคนก่อนหน้าหรือไม่”ล่าเจียวส่ายหน้าปฏิเสธในทันที ลืมไปชั่วครู่ว่าตนกำลังตกอย

บทที่ 30ไม่ยมได้หรือจะตุยเย่แล้ว“ถ้าวันนี้รอดไปได้ ข้าจะไม่ออกไปไหนเลยอีกหนึ่งเดือน”หลังจากที่เอ่ยเสียงกระซิบนานกว่าหนึ่งชั่วยาม ล่าเจียวก็เอนตัวลงนอนพื้นหลับตาอย่างคนหมดอาลัยตายอยาก พลังชีวิตในวันนี้หมดลงแล้ว ทั้งยังรู้สึกปวดแขนจากการพายเรืออยู่เพียงคนเดียวด้วย“ยม [1] ไม่ยมก็ต้องยมแล้ว”ข้าเพิ่งทะลุมิติมาอยู่ในร่างคนอื่นได้เพียงไม่กี่ปี…“คงไม่ตุยเย่ [2] วันนี้หรอกกระมัง”เหลาต้งยกมือขึ้นกุมศีรษะด้วยตามคำพูดของล่าเจียวไม่ทันแล้วส่วนฮุ้ยจื้อเห็นพี่สาวเอนตัวลงนอน เขาก็ไม่อาจเข้มแข็งได้อีกต่อไป เอนตัวลงนอนใบหน้าแหงนมองเพดาน“พอพูดถึงเรื่องพื้นดวงเมื่อใด เราจะจัดอยู่ในหมู่อับโชคนะขอรับเจี่ยเจีย แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นเสี่ยวตี้ก็ยังหวังว่าเราจะยังมีโชคอยู่บ้าง”พอพูดถึงพื้นดวงน้ำตาเม็ดใสพลันไหลออกจากหางตา ร้องไห้ออกมาโดยไม่อายใคร ทุกคนรับรู้ได้ว่านางร้องไห้ในตอนที่ได้ยินเสียงสูดน้ำมูก คนที่สดใสที่สุดเมื่ออยู่ ๆ ก็กลายเป็นคนเศร้าจึงพาให้บรรยากาศหม่นหมองลงได้ไม่ยากแกร๊ก!เสียงไขประตูเปิดเข้ามาอีกครั้งทำให้ล่าเจียวเด้งตัวขึ้นมานั่ง ดวงตาแดงก่ำเต็มไปด้วยน้ำตาจดจ้องโจรสลัดตรงหน้าตนนิ่ง“เอาเจ