Semua Bab คุณชายเต้าหู้คุณหนูพริก: Bab 31 - Bab 40

บทที่ 31อย่ามาล้อเล่นกับระบบ“คุณชายเล็กไช่ เป็นอันใดหรือไม่”เมื่อนายทหารสองคนขึ้นมาบนเรือ คนแรกที่เขาทักก็คือโต้วฟุ คนถูกถามส่ายหน้าแล้วเอ่ยขอให้นายทหารช่วยไขกุญแจโซ่ให้“ช่วยปลดโซ่ออกให้พวกเราได้หรือไม่ ตอนนี้มันเริ่มบาดแล้ว ปลดให้สตรีผู้นี้ก่อน”ว่าแล้วก็จับมือล่าเจียวยื่นให้นายทหาร ส่วนเจ้าของร่างนั้นเมื่อขึ้นมานอนบนเรือก็หอบหายใจด้วยความเหนื่อยล้า บนเรือมีเพียงคราบเลือดไร้เงาโจรสลัด ด้วยพวกเขาถูกธนูยิงแล้ววิ่งหนีลงเรือเข้าป่ากันไปหมดแล้วการถูกธนูยิงไม่ได้ทำให้ใครตายประเดี๋ยวนั้น อีกทั้งทหารยังสามารถแกะรอยเลือดตามไปได้ด้วย ฝ่ายโจรสลัดหากไม่ได้มีการห้ามเลือด สุดท้ายก็จะตายเพราะเสียเลือดมาก“โต้วฟุ!”ยามนี้ทุกคนถูกปลดโซ่ออกให้หมดแล้ว กำลังนั่งหมดอาลัยตายอยากอยู่บนเรือรอเรือไปส่งที่เรือน ทว่าเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น เป็นเสียงของคนที่พวกเขาร้องขอความช่วยเหลือเมื่อก่อนหน้านี้ ร่างสูงเดินขึ้นมาบนเรือ ดวงตาคมกริบสำรวจคนที่อายุน้อยกว่าตนทั้งสี่อย่างละเอียด“ไท่จื่อ”โต้วฟุทำท่าจะลุกขึ้นถวายคำนับพร้อมทุกคน ทว่ามือหนาก็ได้ยกขึ้นห้ามปรามเอาไว้“นั่งลงเถอะ คงเหนื่อยกันมากแล้ว เจ็บคอหรือไม่”เอ่

บทที่ 33ข้าช่วยทายาให้ล่าเจียวทำใจให้สงบลงได้แล้ว นั่งในอ่างน้ำนิ่ง ๆ ปล่อยให้นางกำนัลช่วยปรนนิบัติ ใช้เวลาไม่นานก็ชำระล้างกายเสร็จแล้วมาแต่งตัวด้วยชุดใหม่สีเหลืองอ่อน ดูน่ารักสมวัยเหมือนคุณหนูตระกูลใหญ่ สลัดคราบลูกสาวชาวบ้านก่อนหน้านี้ไปเสียสิ้น“คุณหนูมีแผลด้วยเจ้าค่ะ ให้ข้าน้อยช่วยใส่ยาให้นะเจ้าคะ”“อ้อ ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวก็กลับบ้านแล้ว ข้าจะกลับไปใช้ยาสูตรของท่านแม่”เมื่อล่าเจียวปฏิเสธยาที่ปรุงโดยหมอหลวงในวังเพื่อไปใช้ยาสูตรของมารดาตน นางกำนัลก็ไม่มีสิ่งใดจะพูดต่อ ช่วยซับน้ำตามตัวให้แห้งแล้วเข้าสู่ขั้นตอนการบำรุงต่อไปซับผมให้นางแห้งพอหมาด ๆ ล่าเจียวก็ขอออกมาด้านนอกเพื่อให้ลมทะเลช่วยทำให้ผมแห้งเร็วขึ้น ดีที่ตรงตำหนักรับรองมีศาลาที่สามารถนั่งชมทิวทัศน์ของทะเลได้ ล่าเจียวจึงมองน้ำทะเลและหมู่เกาะอันไกลสุดลูกหูลูกตา ในหัวก็คิดว่าไท่จื่อจะสามารถจับโจรสลัดได้หรือไม่“ล่าเจียว”ใบหน้างามหันไปทางเสียงเรียก ดวงตากลมโตเบิกโพลงขึิ้นอย่างเห็นได้ชัด ยามนี้ชายหนุ่มอยู่ในชุดบุรุษสีฟ้าปล่อยผมลงกลางหลัง รวบผมขึ้นครึ่งหนึ่งแล้วปักด้วยปิ่น ให้อารมณ์เหมือนคุณชายเจ้าสำอางผู้หนึ่ง ภาพลักษณ์ต่างจากต

บทที่ 35อยู่กับเจี่ยเจียแล้วแซะตุ้มเล้งฮุ้ยจื้อชักเท้าหนีล่าเจียว หญิงสาวร่างเล็กจึงได้ลุกขึ้นมานั่งข้างบนเช่นเดิม ฮุ้ยจื้อไขว้ขาขวาทับขาซ้าย แล้วจัดการทายาลงบนข้อเท้าที่โดนโซ่บาดล่าเจียวทนไม่ไหว ย่อตัวลงไปสำรวจแผลอีกครั้ง ใบหน้าพลันเศร้าสร้อยในทันทีใด“เจ็บมากหรือไม่”ฮุ้ยจื้อยิ้มเต็มใบหน้าไม่อยากให้พี่สาวคิดมาก“ไกลหัวใจขอรับ เจี่ยเจียเองก็โดนโซ่บาดเช่นกัน ตรงข้อเท้าได้ทายาหรือยังขอรับ”“ยังไกลหัวใจ เจี่ยเจียไม่เจ็บเลยสักนิด”พอโดนประโยคนี้ย้อนเข้าให้ ฮุ้ยจื้อจึงรู้ว่าพี่สาวเองก็เจ็บพอสมควร แต่เพราะไม่อยากให้เขาไม่สบายใจจึงพูดว่าไกลหัวใจนัก“พอ ๆ กันเลยสองคนพี่น้อง เจ็บก็บอกเจ็บจะแสร้งบอกว่าไม่เจ็บไปเพื่ออันใด”โต้วฟุส่ายหน้าน้อย ๆ ดวงตาเรียวรีสำรวจข้อเท้าของล่าเจียว แต่ด้วยชุดนี้ยาวเกินความสูงของนางจึงทำให้ปิดข้อเท้ามิด“เจี่ยเจียก็เจ็บอยู่ แต่เห็นเสี่ยวตี้เจ็บแบบนี้เจี่ยเจียกลับปวดใจยิ่งกว่า กลับจวนไปครั้งนี้ท่านแม่ต้องตำหนิเจี่ยเจียแน่นอน เมื่อถึงเวลานั้นเสี่ยวตี้อย่าได้ออกตัวช่วยเหลือนะ เจี่ยเจียสมควรโดนแล้ว”ล่าเจียวมีรางสังหรณ์ว่าเรื่องมันจะไม่ได้จบเพียงเท่านี้ หากเรื่องนี้

บทที่ 37ราหูอมล่าเจียวไม่เชื่อว่าคนของตระกูลช่านจะมาเพื่อส่งนกเพียงอย่างเดียว พวกเขาจะต้องอาศัยโอกาสนี้สืบความฮุ้ยจื้อด้วยแน่ สิ่งที่นางอยากขอพรก็คือขออย่าให้ข่าวเรื่องโจรสลัดเจิ้งยี่แพร่ไปทั่วเมืองหนานไฮ้เลย“สีหน้าคุณหนูดูไม่ดีเลย เป็นอันใดไปหรือ”ล่าเจียววางตะเกียบลง รู้สึกไม่เจริญอาหารอีกต่อไปแล้ว“แค่รู้สึกว่าราหูกำลังอมเจ้าค่ะ”จิ้นกงกงนิ่งไปครู่หนึ่ง ล่าเจียวที่เห็นเช่นนั้นก็ไม่คิดจะอธิบายต่อไป ไม่คิดว่าขันทีชราจะเอ่ยคำพูดนี้ขึ้นมา“คุณหนูหมายถึงพระศุกร์เข้าพระเสาร์แทรก [1] ใช่หรือไม่”ใบหน้าเล็กพยักหน้าขึ้นลงหงึกหงัก มือเล็กปรบมือให้ชายชราตรงหน้าด้วยความชื่นชม“กงกงเป็นคนแรกเลยเจ้าค่ะที่ข้าไม่ต้องอธิบายความหมาย เหตุใดจึงเข้าใจเจ้าคะ”เห็นแววตาเป็นประกายมีความชื่นชมอยู่ในนั้น จิ้นกงกงจึงรู้สึกภูมิใจในความหัวไวของตนเอง“แม้จะไม่เคยได้ยินคำศัพท์นี้ แต่หากลองพิจารณาบริบทดูแล้วก็พอเข้าใจได้ คุณหนูช่างเป็นคนสร้างสรรค์จริง ๆ”“ข้าก็จำเขามาอีกทีเหมือนกันเจ้าค่ะท่านกงกง ว่าแต่เหตุใดท่านกงกงจึงดูไม่กลุ้มใจเลยเจ้าคะ”ไท่จื่อยังไม่กลับตำหนักกลางทะเล ตามปรกติแล้วคนเป็นลูกน้องคนสนิทควรจะ

บทที่ 41ชวนมากินหมูกระทะหลังจากที่กอดกันร้องไห้อยู่นาน สามร่างก็นอนเรียงกันอยู่บนพื้น พลังชีวิตหมดจนไม่สามารถขยับตัวไปทำอะไรได้อีกแล้ว“หมดแรงยังเป็นลม แต่หมดใจแล้วขยับตัวไปทำอะไรไม่ได้เลย นี่แหละหนาที่เขาเรียกว่า ‘จิตเป็นนายกายเป็นบ่าว’ พอนายป่วยบ่าวก็ไม่ทำงาน”พอได้ยินคำพูดของบุตรสาว ล่าซูซูก็หัวเราะแบบเก็บเสียงจนอกกระเพื่อม ส่วนฮุ้ยจื้อที่อยู่ตรงกลางระหว่างสองสาวหันไปมองทางซ้ายทีทางขวาที เห็นพวกนางเริ่มกลับมายิ้มได้แบบนี้เขาก็โล่งใจ“จื้อเอ๋อร์ดีใจขอรับที่พวกท่านหลุดออกมาจากความเศร้าแล้ว”“เป็นครั้งแรกที่แม่ระเบิดอารมณ์ออกมาเช่นนี้ รู้สึกปลดปล่อย”“หิวเนอะ”ฮุ้ยจื้อกับมารดามองไปทางล่าเจียวด้วยสายตากังขา ล่าเจียวเห็นสายตาดั่งมองคน ‘ไม่เข้าพวก’ แล้วก็หัวเราะแห้ง“ก็คนมันหิวนี่นา”“แต่ว่าเจี่ยเจียเพิ่งทานไปเมื่อครู่เองนะขอรับ”“เมื่อครู่เสียน้ำตาเยอะไปหน่อย ตอนนี้ก็เลยหิวแล้ว เรากินหมูกระทะกันไหม”ล่าซูซูเอื้อมมือข้ามศีรษะฮุ้ยจื้อมายีผมล่าเจียวเบา ๆ“แม่เห็นซากอารยธรรมเมื่อคืนนะ ยังเก็บล้างไม่หมดเลยจะกินกระทะใหม่อีกแล้วหรือ”“ก็กระทะมันล้างยากนี่เจ้าค่ะ แช่น้ำทิ้งไว้ก่อนแล้วกัน อย่า