All Chapters of คุณชายเต้าหู้คุณหนูพริก: Chapter 41 - Chapter 50

บทที่ 44 ในวันที่เศร้าก็ยังมีคนยื่นกุ้งให้ล่าเจียวจัดการทำทุกอย่างตั้งแต่ย่างปลาหมึก ย่างกุ้งไปจนถึงแกะกุ้ง กระทะหมูกระทะไม่ได้ใช้ประโยชน์ด้วยวันนี้ไม่มีหมูแม้แต่ชิ้นเดียว ทว่าทุกคนก็ยังเพลิดเพลินกับการจิ้มกุ้งในน้ำจิ้มซีฟู้ดรสเด็ดกับปลาหมึกที่ย่างสุกกำลังดี...คนทำย่างไม่ทันแล้ว!ล่าเจียวเห็นทุกคนทานอย่างเอร็ดอร่อยถึงกับยิ้มกริ่ม ฮุ้ยจื้อที่เห็นเช่นนั้นก็เอ่ยแซวเบา ๆ“เจี่ยเจียอิ่มใจจนอิ่มท้องแล้วกระมัง”ล่าเจียวหันไปมองน้องชายที่กำลังเคี้ยวปลาหมึกตุ้ย ๆ พี่สาวยิ้มเอ็นดูน้องชายแล้วตอบไปตามความจริง“ที่จริงก็ยังหิวอยู่นะ แต่ไม่มากเท่าก่อนหน้านี้”“เจ้าลูกคนนี้ก็ช๊อตฟีลน้องไม่ไหว เอา! มานั่งทานตรงนี้แม่จะย่างให้เอง” ล่าซูซูลุกขึ้นจากสาดแล้วย้ายตัวเองไปทางเตาล่าเจียวที่เห็นเช่นนั้นก็ไม่คิดปฏิเสธ เปลี่ยนจากหน้าที่คนย่างกุ้งมาทานกุ้งที่มารดาเหลือเพียงเปลือกกุ้งไว้ให้“อ้าวเฮ้ย! ไม่เหมือนที่คุยกันไว้นี่หน่า ไหนกุ้งล่ะเจ้าคะ”“อยู่ในตะกร้าอย่างไรเล่า ถ้าอยากกินก็รอสักครู่”ล่าเจียวทำหน้าเศร้า ก้มหน้ามองถ้วยอันว่างเปล่าของตน ไม่คิดว่าจะมีมือหนึ่งยื่นกุ้งมาวางในถ้วยให้“เป็นโต้วฟุเกอเกอที่

บทที่ 46พี่สาวอีกครั้งล่าเจียวทราบแล้วว่าโต้วฟุชื่นชอบของน่ารักเป็นที่สุด ซึ่งนางเองก็ทราบว่าตนเป็นคนน่ารักมาก การแต่งกายในวันนี้จึงให้ความรู้สึกน่ารักเพิ่มอีกหนึ่งระดับ นางแบ่งผมตัวเองออกเป็นสองฝั่งแล้วถักเปียทั้งสองข้าง จากนั้นก็ม้วนขึ้นครึ่งหนึ่งแล้วปล่อยปอยผมระกรอบหน้า“อาหมวยวายทูเคเป็นที่สุด ปอยหวานวันนี้ก็ทรงพลัง”มองตัวเองในกระจกแล้วพอใจกับการแต่งกายวันนี้เป็นอย่างมาก เลือกใส่ชุดสีเหลืองอ่อนปักด้วยบุปผาช่อน้อยตรงชายกระโปรงก๊อก ก๊อก!ชื่นชมตัวเองอยู่หน้ากระจกได้ไม่นาน เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น ล่าเจียวเดินมาเปิดประตูให้ก็เห็นเป็นฮุ้ยจื้อที่อยู่ในชุดใหม่ปล่อยผมยาวระกลางหลัง ยังไม่ได้จัดการทำผมให้เรียบร้อย“เข้ามาสิ เจี่ยเจียจะทำผมให้”ฮุ้ยจื้อเดินเข้ามาด้านในตามการจับจูงของพี่สาว เมื่อนั่งลงเก้าอี้หน้ากระจกทองเหลืองแล้วก็มองล่าเจียวผ่านกระจก“เจี่ยเจียทำผมเองหรือขอรับ เหตุใดจึงเก่งนัก”“อยากประหยัดก็ต้องทำเองทุกอย่าง วันนี้เสี่ยวตี้อยากได้ทรงอะไร ปล่อยยาวหรือรวบตึง”ฮุ้ยจื้อยังไม่ตอบ ยังคงจ้องทรงผมของพี่สาวอยู่ ล่าเจียวที่เห็นเช่นนั้นก็จับศีรษะของตนเอง“อย่าบอกนะว่าอยากได้ผมแบบ

บทที่ 48นิทานสาวงามมักโชคร้ายล่าเจียว ฮุ้ยจื้อ โต้วฟุและติงตงที่อยู่ในห้องพิเศษบุปผางามตั้งใจฟังนิทานกันมาก แต่เล่าไปเพียงต้นเรื่องหว่างคิ้วของทั้งสี่ก็ขมวดเข้าหากัน ล่าเจียวทนไม่ไหวเอ่ยเสียงกระซิบแทรกเสียงเล่านิทาน“เหตุใดเนื้อเรื่องจึงคุ้นนัก นิทานแน่หรือ”โต้วฟุตวัดสายตาจากคนหลังฉากกั้นมามองล่าเจียว สีหน้าของเขาชัดว่าเห็นเป็นเช่นเดียวกัน แต่ก็ยังฟังต่อไปด้วยอยากรู้บทสรุปของเรื่อง ‘สาวงามมักโชคร้าย’ ที่ว่าด้วยความรักต่างฐานะของชายหญิงคู่หนึ่งซึ่งพบรักกันที่ร้านอาหาร จากนั้นก็ไปเที่ยวเล่นพายเรือด้วยกันสองคนจนสุดท้ายก็ตกหลุมรักกัน“...ชายหนุ่มพาหญิงสาวไปชมวิวยังผาสูง สาวงามผู้ไม่เคยพบเห็นโลกกว้างมาก่อนชื่นชอบทิวทัศน์ตามธรรมชาติเป็นอย่างมาก ไม่รู้ตัวเลยว่าในขณะที่ตนกำลังเพลิดเพลินกับความสวยงามนั้น มีคนกลุ่มหนึ่งกำลังหมายมาดในตัวนางกับชายหนุ่มคนรักโจรสลัดกลุ่มนั้นจับตัวคู่รักขึ้นเรือไป โดยกรีดเลือดชายหนุ่มเขียนจดหมายส่งไปให้ตระกูลฝั่งหญิงสาว เคราะห์ร้ายของเหล่าโจรสลัดที่พิราบสื่อสารผ่านหอสังเกตการณ์ทางทะเลพอดี จึงโดนเกาทัณฑ์ชิงสารฉบับนั้นมาอ่าน จดหมายเลือดระบุที่ตั้งของกลุ่มโจรเอาไว้

บทที่ 50เลี้ยงไม่ดีก็ไม่ต้องเลี้ยง“ล่าซูซูนะล่าซูซู ข้ารู้ตั้งแต่แรกแล้วว่าเจ้ามันไม่มีปัญญาเลี้ยงลูกให้ดีได้ ข้าจะไปหนานไฮ้เดี๋ยวนี้ ในเมื่อเลี้ยงดูให้ดีไม่ได้ก็ไม่ต้องเลี้ยง”นั่นประไร!“ท่านแม่ ยังไม่แน่ชัดว่าจะเป็นเจียวเอ๋อร์หรือจื้อเอ๋อร์เลยนะขอรับ ท่านแม่สงบใจเถิดขอรับ”ใบหน้าเหี่ยวชราทว่ายังมีเค้าของความงามหันไปมองบุตรชายเพียงคนเดียวของตน“ตระกูลช่านในต่างแคว้นยังจะมีช่านไหนอีกหรือ ข้าไม่น่าให้หลานรักของข้าไปหานางเลย ครั้งนี้รอดตัวไปได้แต่ครั้งต่อไปล่ะ”ช่านจิ่งเงียบไปด้วยไม่อาจโต้แย้งมารดาในเรื่องนี้ได้ ลำพังเมืองรองกับเมืองหลักก็มีความปลอดภัยที่ต่างกันอยู่แล้ว บุตรชายเขายังมาส่งผู้ติดตามกลับอันหนิงอีก ในใจย่อมกังวลถึงความปลอดภัยของบุตรชายเช่นกัน“แต่ว่า ให้ข้าส่งจดหมายถามซูซูก่อนได้หรือไม่ขอรับ ข้าอยากรู้จากปากนาง”มุมปากของหญิงชราปรากฏรอยยิ้มเหยียดหยัน“หากนางอยากบอกคงเขียนจดหมายมาหาเจ้าตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว หากเจ้าจะเถียงว่าจดหมายอาจยังมาไม่ถึง นั่นใช้เต่าหรือเหยี่ยวสื่อสารกันแน่”ช่านจิ่งก้มหน้าลงต่ำ เหยี่ยวสื่อสารของตระกูลช่านรวดเร็วมาก ยิ่งเป็นเส้นทางที่คุ้นเคยแล้ว ช้าสุ

บทที่ 52หยุดดราม่าได้ยังล่าซูซูกลับจวนมาทันทีเมื่อได้รับการแจ้งข่าวจากคนของโต้วฟุ มาถึงจวนอีกทีก็เข้าสู่ยามอิ๋น [1] แล้ว สิ่งแรกที่นางทำหลังจากมาถึงจวนคือเปิดประตูห้องนอนของบุตรชาย“จื้อเอ๋อร์!”เมื่อเห็นเตียงนอนไร้คน ใบหน้างามพลันถอดสี ตัวแข็งทื่อทำอะไรไม่ถูกไปชั่วขณะ ฝ่ายดำในหัวจินตนาการว่าบุตรชายไปจากจวนหลังน้อยแล้ว ทว่าฝ่ายขาวก็ช่วยกระชากนางให้กลับมาอยู่ในความจริงว่าแคว้นอันหนิงไม่ได้อยู่ใกล้ขนาดไปกลับในหนึ่งชั่วยามได้“ท่านแม่”จนกระทั่งได้ยินเสียงอันคุ้นหูดังขึ้นจากด้านหลังใบหน้างามสมวัยค่อย ๆ หันกลับไปมองยังต้นเสียงก็เห็นว่าบุตรชายยืนอยู่ตรงนั้น ยังไม่หายไปจากอกนาง“จื้อเอ๋อร์!”ร่างเพรียวระหงเดินเร็วเข้ามากอดบุตรชายแนบอก ฮุ้ยจื้อทำหน้าไม่ถูกไปชั่วครู่ แต่ไม่นานก็กอดมารดาตอบ“ท่านแม่ เหตุใด…”เขาพูดไม่ออกเมื่ออยู่ ๆ หัวไหล่ก็สัมผัสได้ถึงความชื้น ล่าเจียวที่ได้ยินเสียงของมารดาก็ค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่งบนเตียง เดินมาเปิดประตูห้องนอนออกก็เห็นล่าซูซูและฮุ้ยจื้อยืนกอดกันอยู่โถงเรือนนอนไหล่ที่สั่นเทาของมารดาเรียกน้ำตาจากล่าเจียวได้ไม่ยาก นางเดินเข้าไปหาพวกเขาแล้วสวมกอดคนทั้งคู่ แม้จะเป