All Chapters of คุณชายเต้าหู้คุณหนูพริก: Chapter 51 - Chapter 60

บทที่ 54ปัญหาคลาสสิกรถม้าคันหรูหราประจำตระกูลช่านแล่นเข้ามาในเขตหนานไฮ้โดยมีกลุ่มคนที่มาต้อนรับเดินตามหลังรถม้ามาด้วย สาวใช้คนสนิทของฮูหยินผู้เฒ่าเดินลงจากรถม้า ทว่าไร้เงาฮูหยินผู้เฒ่าลงมาจากรถม้าด้วย“คารวะฮูหยินน้อย คุณหนู คุณชายเจ้าค่ะ”หลู่หมอมอสาวใช้คนสนิทของฮูหยินผู้เฒ่าเดินเข้ามาคารวะทุกคนด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ทว่าในแววตายังมีความถือดีอยู่บ้างด้วยนายตนไม่ชื่นชอบลูกสะใภ้คนนี้ปัญหาแม่ผัวลูกสะใภ้ ไม่ว่าภพไหนก็ยังเป็นปัญหาคลาสสิก“หลู่หมอมอยังคงแข็งแรงเช่นเดิม ไม่ต่างจากเมื่อก่อน”ล่าเจียวที่เห็นเช่นนั้นพลันตั้งคำถามในใจว่า…ไม่ต่างจากเมื่อก่อนนี่ร่างกายหรือนิสัยหนอ“ฮูหยินน้อยเองก็สบายดีใช่หรือไม่เจ้าคะ ดูแล้วไม่ต่างจากเดิมเช่นกันเจ้าค่ะ ยังคงอ่อนเยาว์เช่นเคย”สายตาไล่มองชุดจอมยุทธ์สาวที่อีกฝ่ายใส่ คนอื่นที่ไม่รู้ก็อาจจะไม่คิดอะไรกับคำพูดนี้ ทว่าล่าซูซูที่สวมชุดแบบนี้ตั้งแต่สมัยที่อยู่จวนตระกูลช่านรู้ดีว่าอีกฝ่ายกำลังด่าตนอยู่“ยินดีรับคำชมเป็นอย่างยิ่ง ว่าแต่ท่านแม่จะไม่ลงจากรถม้าหรือ”เมื่อล่าซูซูพูดถึงเรื่องนี้นางก็นึกถึงวัตถุประสงค์ของตนเองออก รีบผายมือเชิญคุณชายเล็กไปยังรถม้า

บทที่ 56แล้วข้าล่ะท่านแม่รถม้าตระกูลช่านที่ออกตัวไปโดยมีจุดมุ่งหมายคือออกนอกเมืองสร้างความตื่นตระหนกให้กับล่าเจียวที่กำลังจับจ้องผ่านหน้าต่างรถม้า ดวงตากลมโตเบิกกว้างเมื่อไม่เห็นว่ามารดากับฮุ้ยจื้อลงจากรถม้า“เหตุใดกัน หรือท่านแม่จะทู่ซี้ตามท่านย่าไปด้วย”ล่าเจียวทำท่าจะลงจากรถม้า แต่มือเรียวยาวก็เอื้อมมาจับข้อมือเล็กเอาไว้ก่อน“ตามรถม้าไปเลยดีกว่า หากเลยป้อมใหญ่แล้วรถม้ายังไม่หยุดการเคลื่อนไหว แสดงว่ากูกูคงมีแผนการจะไปเยือนแคว้นอันหนิงในระยะเวลาอันสั้น”ล่าเจียวอยากจะยกมือขึ้นยีศีรษะตนเองแรง ๆ เดิมทีนางคาดการณ์ไว้เพียงแค่ว่า ‘ฮุ้ยจื้อกลับหรือไม่กลับ’ ไม่ได้คิดว่ามารดาจะกลับไปกับน้องชายด้วย“หากท่านแม่กลับแคว้นอันหนิงจริง ข้าไม่ไหวนะเจ้าคะ”“อย่าตีตนก่อนไข้ แคว้นอันหนิงอยู่ใกล้แค่นี้ หากเจ้าอยากไปเกอเกอพาไปก็ได้”ท่าทางใจกว้างใจถึงของเขาทำให้ล่าเจียวนึกถึงหนุ่มหล่อ พ่อรวยตอนเปย์สาวที่ชอบ จากนั้นก็จะ ‘หลอกฟัน’“นี่คือการทำดีหวังผลหรือไม่เจ้าคะ”“แน่นอน ทำดีไม่ได้ดีเกอเกอไม่ทำหรอก”พ่อหนุ่มนี่ อ่อยแรงเหลือเกินเมื่อในหัวเริ่มคิดอะไรอีโรติกล่าเจียวก็สะบัดหน้าไปมาแล้วเอ่ยเสียงอ่อนให้เขา

บทที่ 58เลี้ยงลูกด้วยวิธีนี้ข้าว่าไม่เลวล่าเจียวกลับจวนที่เกาะเหลาหู่เมื่อแน่ใจแล้วว่ามารดาจะไปแคว้นอันหนิง หากไม่มีโต้วฟุมาด้วยนางก็คงรู้สึกว้าเหว่ไม่น้อย ก่อนเดินเข้าเรือนตนเองล่าเจียวหันกายมามองด้านหลังซึ่งมีโต้วฟุยืนอยู่นอกรั้วเตี้ยไม่เข้าเขตจวนใครทั้งสิ้น“โต้วฟุเกอเกอไม่เข้าจวน จะไปที่อื่นหรือเจ้าคะ”“เกอเกอว่าจะไปหาของขวัญวันเกิดให้ท่านย่าเล็กย้อนหลัง จะรีบกลับมาก่อนค่ำ กลัวเจียวเม่ยเมยเหงา”พูดเหมือนอยู่กินด้วยกันอีกแล้ว ว่าแต่จะช่วยคลายเหงาได้อย่างไร หาได้อยู่เรือนเดียวกันไม่“กำลังคิดอยู่ล่ะสิว่าอยู่คนละจวนจะช่วยคลายเหงาได้อย่างไร”นี่ก็เดาเก่งเกิน“เป็นอย่างที่เกอเกอกล่าวเลยเจ้าค่ะ รีบไปรีบกลับนะเจ้าคะ ข้าอยากรู้ว่าหากเกอเกอไม่อยู่จวนสักช่วงเวลาหนึ่ง ข้าจะรู้สึกวูบโหวงหรือไม่”โต้วฟุตัวแข็งทื่อคล้ายถูกแช่แข็งเอาไว้ จนกระทั่งล่าเจียวเดินเข้าไปในจวนตนเองแล้วเขาถึงได้สติกลับมาจากการเรียกของติงตง“คุณชายขอรับ คุณหนูช่านเดินเข้าไปแล้ว”ติงตงได้ยินคำพูดของล่าเจียวชัด ดวงตาระยิบระยับเป็นเชิงหยอกล้อ โต้วฟุกระแอมหนึ่งครั้งแก้เขิน“ไปเถอะ จะได้รีบกลับ!”ซึ่งต่อให้เขินมากเพียงใดโต้ว

บทที่ 60ชิมอาหารใต้แสงเทียนล่าเจียวใช้เวลาทำอาหารนานพอสมควร กว่าจะเสร็จดวงอาทิตย์ก็ลับขอบฟ้าไปแล้ว โต้วฟุเลยไปนอนรอที่จวนของตนเอง ตื่นมาอีกครั้งเพราะล่าเจียวมาตามไปทานอาหาร ทั้งยังชวนติงตงมาทานอาหารด้วยกันด้วยตอนแรกติงตงก็คิดจะตอบรับด้วยรู้สึกหิวอยู่เช่นกัน แต่เมื่อโดนสายตาคมกริบของนายตนมองมา เขาจึงรีบส่ายหน้าปฏิเสธ“ขอบคุณคุณหนูไช่ที่ชวน ติงตงขอรับไว้ด้วยน้ำใจก็พอขอรับ”ฝั่งล่าเจียวนั้นโล่งอกไปที เหตุผลอันแท้จริงที่นางทำอาหารนานไม่ใช่เพราะพิถีพิถัน แต่เป็นเพราะไม่อร่อยก็เลยทำใหม่ หากเดินไปดูที่ครัวโต้วฟุจะรู้ว่ามีอาหารอีกมากมายวางเรียงไว้บนโต๊ะ จะทิ้งเลยก็เสียดาย ล่าเจียวจึงเก็บเอาไว้เผื่อพรุ่งนี้ยังสามารถทานได้คิดถึงตู้เย็น คิดถึงรสดี คิดถึงผงชูรส“เราจะทานกันที่ใด จวนเม่ยเมยหรือจวนเกอเกอ”ล่าเจียวแอบดีใจที่เขาเสนอเช่นนี้“จวนเกอเกอดีหรือไม่ เดี๋ยวข้าจะไปยกมาให้ที่นี่เองเจ้าค่ะ”เหตุผลที่ล่าเจียวไม่อยากทานอาหารที่จวนตนเองก็เพราะในครัวยังมีอาหารอีกมากมายวางไว้ นางไม่อยากให้เขารู้ว่าเสียเวลาทำใหม่เพราะไม่มั่นใจว่าจะอร่อยพอ“เช่นนั้นต้าเกอไปช่วย...”“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ เกอเกอเตรียมสถ

บทที่ 62แลกกันเจ้าค่ะท่านแม่ช่านจิ่งได้รับรายงานจากลูกน้องว่าล่าซูซูนั่งรถม้ากลับมาจากแคว้นถังไฮ้ด้วย ชายวัยกลางคนที่ยังคงรักษารูปร่างได้อย่างมาตราฐานมายืนรอรับภรรยาอยู่หน้าจวน เดินไปเดินมาดั่งหนูติดจั่น รู้สึกตื่นเต้นด้วยไม่ได้เจอภรรยามากว่าหกเดือนแล้ว“มาแล้วขอรับนายท่าน”ลูกน้องคนสนิทเอ่ยเมื่อเห็นรถม้ามีตราประจำตระกูลช่านแล่นเข้ามาใกล้หน้าจวนแล้ว ช่านจิ่งพยายามทำตัวให้นิ่งสงบเพื่อไม่ให้มารดาเห็นว่าเขาตื่นเต้นกับการมาของภรรยา“มากันแล้วหรือขอรับ”ช่านจิ่งเอ่ยคำพูดนี้กับมารดา ทว่ากลับห้ามตนเองไม่ได้ เหลือบตาไปมองภรรยาคนงาม ใจแกร่งเต้นตึกตักเมื่อเห็นว่าภรรยาของเขางดงามขึ้นอีกแล้ว“หึ! คงจะดีใจมากล่ะสิท่าที่นางกลับมาด้วย”ฮูหยินผู้เฒ่ามองค้อนบุตรชายก่อนที่จะดึงข้อมือหลานชายเข้าไปในเรือน น้ำเสียงที่เอ่ยกับหลานต่างจากเอ่ยกับบุตรชายตนเองลิบลับ“เข้าเรือนกันเถิดจื้อเอ๋อร์ ไปคารวะท่านปู่กัน”สองย่าหลานเดินเข้ามาในจวน ฮุ้ยจื้อเดินตามการจับจูงของย่า เดินไปได้สองเก้าก็หันมามองมารดาด้านหลัง ฮูหยินผู้เฒ่าที่เห็นเช่นนั้นก็เรียกบุตรชายตนเองเข้าจวนโดยไม่เอ่ยชวนลูกสะใภ้เลยสักประโยค“น้องหญิงอย่าได