All Chapters of คุณชายเต้าหู้คุณหนูพริก: Chapter 11 - Chapter 20

บทที่ 11อย่าให้เจออีกการกระทำที่ดูสนิทสนม ไม่ว่าจะเป็นการดึงมือเพศตรงข้ามมาเลิกแขนเสื้อขึ้นดู หรือจะเป็นการกระซิบกระซาบชิดใกล้ของหนุ่มสาวทั้งสองล้วนอยู่ในสายตาของคนผู้หนึ่งตลอดเวลาบนเหลาอาหารชั้นสองอันเป็นห้องส่วนตัวที่สามารถมองลงไปเห็นชั้นแรกได้อย่างชัดเจน โดยเฉพาะโต๊ะอาหารตรงนั้น จุดที่เขาจับตามองมาได้กว่าหนึ่งเค่อแล้ว“มีอะไรน่าสนใจหรือขอรับ”เสียงทุ้มของติงตงดังขึ้นเมื่อเห็นคุณชายในคราบสตรีจับจ้องไปยังด้านล่างตาไม่กะพริบ คิ้วเรียวที่บรรจงวาดอย่างงดงามขมวดเข้าหากันแน่นติงตงมองตามสายตาไปก็เห็นมีเพียงชายหนุ่มหญิงสาวสองคนเท่านั้น แปลกใจเล็กน้อยที่คุณชายตนให้ความสนใจผู้อื่นจนมองได้นานถึงเพียงนี้“ติงตง ข้าอยากย้ายไปนั่งด้านล่าง”กล่าวจบไช่โต่วฟุก็ลุกขึ้นมาจัดเสื้อผ้าหน้าผมของตนเองให้เรียบร้อยแล้วเดินออกจากห้องพิเศษโดยมีองครักษ์ร่างหนาเดินตามไม่ห่าง พอเห็นเสี่ยวเอ้อไช่โต่วฟุจึงส่งยิ้มงดงามให้ จากนั้นก็เอ่ยบอกเสียงหวาน“ข้าอยากเปลี่ยนบรรยากาศไปนั่งโต๊ะด้านล่างเจ้าค่ะ รบกวนช่วยยกอาหารจากด้านบนมาให้ทีนะเจ้าคะ”“ขอรับ”เสี่ยวเอ้อพยักหน้ารับพร้อมกุลีกุจอเดินไปห้องพิเศษ ช่วยยกอาหารต่าง ๆ

บทที่ 13ถังจินกวงตำหนักกลางทะเลณ ตำหนักกลางทะเลอันงดงามถูกโอบอ้อมไปด้วยน้ำทะเลสีสวย ท้องฟ้าสีใสและการรักษาความปลอดภัยหลายชั้นในยามปกติมักจะมีทหารเฝ้าตำหนักกลางทะเลอยู่รายล้อม แน่นหนาเสียจนมดยังยากจะเดินเข้าไป แต่กลับกัน หากเจ้าของเรือนเสด็จมาประทับที่ตำหนักแห่งนี้เมื่อใด การคุ้มครองความปลอดภัยจะน้อยลงจนน่าใจหายนั่นเป็นเพราะว่าเมื่อใดที่ไท่จื่อหนุ่มอยู่ในอาณาเขตของตำหนัก มุกพยัคฆ์จะทำหน้าที่ปกป้องตำหนักอย่างเต็มขั้น อาจกล่าวได้ว่ามุกพยัคฆ์ไม่ได้ทำหน้าที่ปกป้องคนเพียงคนเดียว แต่หากอยู่บนพื้นที่เกาะแห่งนี้ไม่ว่าจะเป็นใครก็ตาม มักจะได้รับความคุ้มครองจากมุกพยัคฆ์ด้วยยามนี้ถังจินกวงไท่จื่อหนุ่มในวัย 25 ชันษา กำลังประทับอยู่บนเก้าอี้พยัคฆ์สีทอง ตรวจตราฎีกาต่าง ๆ ที่ขุนนางทั้งหลายยื่นให้ ฉลองพระองค์ที่ใส่อยู่ยังคงเป็นรูปมังกรตามความนับถือที่มีมาแต่โบราณ แต่ข้าวของเครื่องใช้ในตำหนักกลางทะเลกลับมีแต่พยัคฆ์ทั้งนั้น ต่างจากวังบูรพาในเมืองหลวงที่ทุกสิ่งกลับเกี่ยวข้องกับมังกร“จิ้นกงกง องครักษ์อู่ใกล้ถึงฝั่งแล้ว”เสียงทุ้มนุ่มนวลดังขึ้นมาแผ่วเบา สายตายังคงจดจ้องอยู่ที่ฎีกาฉบับเล็ก“พ่ะย่ะค่ะอง

บทที่ 15ทำความรู้จักเพื่อนบ้าน‘เฮลโล่ หนานไฮ้!’“เฮือก!”เสียงตะโกนด้วยคำพูดที่ไม่คุ้นเคยปลุกไช่โต่วฟุให้สะดุ้งตื่นขึ้นมาจากการหลับใหล หัวใจของเขาเต้นรัวเร็ว ด้วยตกใจมากจนหลอนลุกขึ้นมาจากเตียงกว้าง“ผีห่าซาตานที่ไหนมันมาตะโกนอะไรแบบนี้แต่เช้า!”ร่างเพรียวบางในชุดนอนของบุรุษลุกขึ้นนั่ง เดินผมฟูตึงตังออกมาจากบ้านด้วยความโกรธ“นี่! หัดเกรงใจคนอื่นเขาเสียบ้างนะ แม่คนไม่มีมารยาท"ล่าเจียวผู้กำลังรดน้ำต้นไม้อยู่มือไม้อ่อน บัวรดน้ำตกอยู่บนพื้นเมื่อเห็นกล้ามเนื้อหน้าท้องของเพื่อนบ้านคนใหม่“Yo! Man อรุณสวัสดิ์ เพิ่งย้ายมาอยู่ที่นี่วันแรกหรือจ้ะ"ไช่โต่วฟุตกใจเมื่อเห็นว่าใครเป็นเพื่อนบ้านตน ในใจคิด…อ้อ เป็นนางนี่เองที่โหวกเหวกโวยวายเมื่อวาน ไม่แปลกใจแล้ว แต่ทำไมมองข้าด้วยสายตาหวานเชื่อมเช่นนั้นชายหนุ่มตั้งคำถาม เมื่อก้มลงมองตนเองจึงเห็นว่าตนใส่เสื้อไม่เรียบร้อยจนเผยเนื้อหนังมังสาสู่สายตาเด็กสาวตรงหน้า“ทะลึ่ง! คุยกับข้าอยู่ เหตุใดต้องมองต่ำด้วย”“เอา! ก็ตัวเองโชว์ให้เขาดูเอง แบบนี้จะมาโทษกันไม่ได้นะ” สาวตัวเล็กไม่ยอมแพ้ กอดอกเบือนหน้าไปทางอื่นงก แค่นี้ก็หวง!หึ! แอบด่าข้าอยู่ล่ะสิความคิด

บทที่ 17ภาษาโซเชียลเมื่อสองพี่น้องเตรียมตัวพร้อมแล้วก็ออกมาหน้าจวนเตรียมตัวเดินทางไปร้านเหลาต้ง ล่าเจียวขี่ม้าไม่เป็นจึงว่าจ้างรถม้าประจำให้มารับตนทุกยามซื่อ [1] ในวันที่นั่งเรือข้ามเกาะ การมีน้องชายมาอยู่ด้วยทำให้นางคิดอยากซื้อม้าไว้สักตัว“เสี่ยวตี้ขี่ม้าเป็นหรือยัง”“ยังขอรับ ท่านย่ากลัวเสี่ยวตี้ตกม้า เดี๋ยวอ่านตำราไม่ได้”“อ้อ เห็นทีเราสองพี่น้องต้องไปเรียนขี่ม้าเสียแล้ว แต่หากเสี่ยวตี้ไม่อยากเรียนเราจะจ้างรถม้าทุกวันก็ได้ อย่างไรท่านพ่อท่านแม่ก็รวยอยู่แล้ว”“อันนี้ก็จริงขอรับ”สองพี่น้องประสานเสียงกันหัวเราะ จังหวะนั้นพวกเขาเดินมาถึงริมรั้วเตี้ยของเรือนตรงข้ามพอดี นิ้วเล็กสั้นจึงแนบริมฝีปากของตนเองไว้เป็นเชิงให้น้องชายเบาเสียงลงหน่อย“ชู่! ต้องเบาเสียงหน่่อยนะ เรือนฝั่งนั้นเขาเซนซิทีฟเรื่องเสียง ประเดี๋ยวได้มากอดอกว่าเจี่ยเจียอีก”ฮุ้ยจื้อรู้ความหมายของคำว่า ‘เซนซิทีฟ’ แล้วจึงพยักหน้ารับ ดวงตาลอบมองไปทางเรือนฝั่งตรงข้าม“อุ๊ย!”เขาสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อมองไปแล้วเห็นชายร่างหนาผู้หนึ่งยืนกอดอกมองมาด้วยสายตาสำรวจ ล่าเจียวหันไปมองบ้างปรากฏว่าเป็นบุรุษอีกคนที่ไม่ใช่คุณชายเต้าหู้ นางจึง

บทที่ 19นักรีวิวสาวท่านหนี่ง“หอยทอดคั่วไข่ได้แล้วยาโถว”เหลาป่านยกจานอาหารหอมฉุยมาให้ล่าเจียวถึงโต๊ะ จากนั้นก็เดินกลับไปทำอาหารต่อด้วยตอนนี้ลูกค้าเต็มร้าน เก้าอี้มีทั้งหมดสิบโต๊ะ วางอยู่ข้างถนนโดยไม่มีหลังคา แต่ด้วยแดดไม่แรงมากทุกคนจึงสามารถนั่งกลางแจ้งได้“หอมตะโกน”หอยทอดคั่วไข่ไม่ต่างจากไข่เจียว แต่เพราะไข่ไม่ได้เป็นแผ่นจึงเรียกว่าเป็นไข่คั่วแทน“เอาล่ะ ปฏิบัติการนักรีวิวอาหารเริ่มได้”ว่าแล้วก็หยิบซอสพริกของตนเองมาเทราดหอยทอดตรงหน้า สีแดงของมันสะดุดตาลูกค้าในร้านยิ่งนัก ลอบมองสาวน้อยที่กำลังใช้ตะเกียบคลุกเคล้าซอสพริกให้เข้ากับอาหาร“หือ ซึมเข้าหากันแล้ว”ล่าเจียวมองไปยังเสียงหวานที่เหมือนเคยได้ยินที่ไหนมาก่อน ดวงตากลมโตหันไปมองก็เห็นว่าเป็นสตรีหน้าสวยคนเมื่อวานที่ตนเคยเอ่ยปากว่า ‘อย่าให้เจออีก’ทว่ายามนี้นางกำลังอยู่ในฐานะนักรีวิวสาวจึงไม่อาจไปหาเรื่องอีกฝ่ายซึ่งกำลังอยู่ในฐานะลูกค้าได้ สตรีผู้นั้นนั่งอยู่ไม่ห่างจากโต๊ะของล่าเจียวนัก แล้วมาตอนไหนล่าเจียวก็ไม่ทันได้สังเกตเช่นกัน“น่าอีทอีท [1] จังเลย”ล่าเจียวแสดงท่าทางสนใจให้สมกับเป็นนักรีวิวสาว นิ้วเล็กคีบตะเกียบ ดวงตาจดจ้องอาห