All Chapters of คุณชายเต้าหู้คุณหนูพริก: Chapter 61 - Chapter 70

บทที่ 64วิชาสีตลหฤทัยว่าด้วยวิชา ‘สีตลหฤทัย’ ความหมายคือมีใจเยือกเย็น วิชาอันเก่าแก่ของตระกูลไช่ที่ต้องฝึกเป็นคู่ สีตลหฤทัยมีท่าดาบทั้งหมดสี่ท่าเรียกเป็นสี่ลำดับขั้นเพลงดาบที่หนึ่งท่าสะบัดวายุเน้นสร้างความคล่องแคล้ว ฉับไว เคลื่อนที่ได้รวดเร็วดั่งสายลมเพลงดาบที่สองท่าผลาญวารีผู้ฝึกจะสามารถใช้วิชาตัวเบาได้ดี จนสามารถเดินบนผิวน้ำได้โดยไม่จมเพลงดาบที่สามท่าเหินเวหาผู้ฝึกสามารถใช้ดาบคู่บินกลางอากาศได้ ความสูงขึ้นอยู่กับพลังภายในของผู้ฝึกเพลงดาบที่สี่ท่าสีตลรัศมีหากฝึกขั้นนี้สำเร็จผู้ฝึกจะสามารถทนในอากาศหนาวได้ดี อีกทั้งเมื่อเข้าสู่ฤดูหนาวเมื่อใด ผู้ฝึกสามารถใช้ประโยชน์ของหิมะจัดการคู่ต่อสู้ขั้นชีวิตได้แต่ความเสี่ยงของการฝึกวิชานี้คือ หากผู้ฝึกวิชาฝึกมาถึงขั้นที่สาม รูปกายภายนอกจะเปลี่ยนไปเล็กน้อย เส้นผมและสีตาของผู้ฝึกจะเปลี่ยนเป็นสีเทาค่อนไปสีขาว จะกลับมาเป็นสีธรรมชาติเช่นตอนเกิดได้ก็ต่อเมื่อผ่านขั้นที่สี่ไปได้แล้วแน่นอนว่าการจะผ่านขั้นที่สี่ไปได้ไม่ใช่เรื่องง่าย บางคู่ที่ฝึกวิชานี้ถึงขั้นสีผมขาวตลอดทั้งชีวิตก็มี นี่จึงเป็นสาเหตุที่ตระกูลไช่ไม่ค่อยฝึกวิชานี้ ด้วยกลัวตนจะมีรูปลักษณ

บทที่ 66 เจียวเม่ยเมยสู้! ถึงขั้นบนสุดก็ไม่เหนื่อยแล้วภายในหอตำราล่าเจียวรู้สึกว่าไม่ต่างจากชาติก่อนนัก มีชั้นวางตำราและโต๊ะมากมายสำหรับผู้มานั่งอ่านตำรา มีโต๊ะแยกสำหรับคนที่ต้องการความเป็นส่วนตัว มีโต๊ะใหญ่และเก้าอี้หลายตัวสำหรับผู้ที่ไม่สามารถอ่านตำราคนเดียวได้หากให้เลือกนั่งระหว่างโต๊ะสองแบบนี้ ล่าเจียวคิดว่าจะนั่งแบบไหนสมาธิในการอ่านตำราของนางก็เท่าเดิมเรามันก็ไฮเปอร์ [1] เสียด้วยสิ“เขาไม่พูดอะไรกันเลยหรือเจ้าคะ”เพราะบรรยากาศด้านในเงียบมาก ล่าเจียวจึงยื่นหน้าไปใกล้หูโต้วฟุแล้วกระซิบถามโต้วฟุเม้มปากด้วยรู้สึกจักจี้กับการกระทำนี้ของล่าเจียว ทว่าก็ยังกระซิบข้างหูนางกลับไปอยู่ดี“เกอเกอบอกเจ้าแล้วว่าท่านอาจารย์ดุมาก เราจะขึ้นไปชั้นสามกันนะ ไหวหรือไม่”ล่าเจียวรู้สึกแปลกเมื่อเห็นชายหนุ่มมองตนด้วยสายตาห่วงใยได้กลิ่นแปลก ๆ นี่ข้าต้องเตรียมรับมือให้ดีแล้วใช่หรือไม่“คุณชายเล็ก”เสียงบุรุษนุ่มทุ้มให้ความรู้สึกสงบนิ่งดังขึ้นตรงบันไดขั้นสูงสุดของชั้นสาม โต้วฟุมองขึ้นไปบนนั้นก็เห็นว่าเจ้าสำนักนิลกาฬอยู่ในชุดสีดำสนิทกำลังมองมาทางเขาด้วยสีหน้าเรียบนิ่งล่าเจียวมองหน้าโต้วฟุสลับกับมองบุร

บทที่ 68บิดาแห่งความสว่างสุกใสจอมยุทธ์มากมายล้วนหาเคล็ดลับในการฝึกกำลังภายใน แต่สำหรับตระกูลไช่แล้วมีเคล็ดลับประจำตระกูลที่สืบทอดกันมาหลายชั่วอายุคน ลูกหลานสามารถศึกษาเคล็ดลับทั้งหมดได้จากการอ่านตำราโต้วฟุคุ้นชินกับการศึกษาทุกอย่างด้วยตนเอง ซึ่งหลังจากที่เขาเปิดตำราอ่านทุกเล่มแล้ว ใบหน้าเรียบเฉยก็ผุดรอยยิ้มมุมปาก กำลังจะเอ่ยกับล่าเจียวว่าตนสรุปเนื้อหาตำราได้แล้ว ทว่ากลับเห็นนางฟุบหน้าลงกับโต๊ะโดยเปิดตำราค้างเอาไว้ดวงตาเรียวรีจ้องเสี้ยวหน้าเล็กที่จมูกทรงหยดน้ำกับแก้มใส ริมฝีปากนางเผยอออกเล็กน้อยบ่งบอกว่าหลับจริงไม่ได้แค่พักสายตา โต้วฟุได้ยินนางงึมงำแผ่วเบา เขาจึงยื่นหูเข้าไปใกล้หวังให้ได้ยินชัดกว่านี้“...ฮาวายเอี้ยนไซส์เอ็กซ์แอลหนึ่งค่ะ โค้กออรินอลด้วย”ทว่าเมื่อได้ยินเสียงชัดเจน เขากลับไม่เข้าใจในสิ่งที่นางกล่าว เอาใบหน้าตนเองห่างจากใบหน้าน่ารัก พยายามออกเสียงแบบที่นางกล่าวงึมงำเมื่อครู่“ฮา หว่า เยีย หรือไม่นะ คืออันใดกัน”จังหวะนั้นโต้วฟุก็ได้ยินเสียงซูดปากดังขึ้นพร้อมกับที่ใบหน้าเล็กกลับมาตั้งตรงฉากเช่นเดิม ทว่าดวงตาของนางยังคงหลับพริ้ม หว่างคิ้วขยับเข้าหากันเล็กน้อย คล้ายทำใจ

บทที่ 70ฟีลพาไปหาญาติผู้ใหญ่หลังจากที่สนทนากับไช่หลุนและไท่จื่อถังจินกวงไม่นาน โต้วฟุก็พาล่าเจียวนั่งรถม้าไปยังจวนหลังใหญ่แห่งหนึ่ง เมื่อเห็นป้ายขนาดใหญ่ที่ติดอยู่หน้าจวน นางจึงรู้ว่าตนเองกำลังจะก้าวเข้าไปในจวนตระกูลไช่นี่ข้าโดนบุรุษเซอร์ไพร์สหรือตอนอยู่บนรถม้าล่าเจียวถามโต้วฟุแล้วว่าจะเดินทางไปที่ใด ทว่าเขากลับยิ้มมุมปากแล้วตอบว่า…‘เดี๋ยวก็รู้’“เกอเกอ จะดีหรือเจ้าคะ”สมัยก่อนตอนที่มีแฟนยังไม่เคยโดนแฟนพาไปแนะนำกับที่บ้านเลย ทว่าพอวิญญาณมาอยู่ในโลกโบราณกลับโดนพาเข้าจวนด้วย คำถามในใจตอนนี้เลยก็คือข้ามาที่นี่ในฐานะอะไร“อย่างไรที่ว่าไม่ดี”เท้าที่กำลังจะก้าวเข้าไปในเขตจวนเป็นอันต้องชะงัก หันตัวมาหาล่าเจียวด้วยท่าทางเป็นปรกติ“เกอเกอจะแนะนำกับคนที่นี่ว่าข้าเป็นใครหรือเจ้าคะ”ที่จริงคำถามนี้จะดูธรรมดามากหากล่าเจียวไม่เผลอคิดว่านี่จะเป็นการทวงถามสถานะจากเขา เมื่อเขานิ่งไปใจนางยิ่งลนลาน“เอ่อ ไม่ต้องตอบก็ได้เจ้าค่ะ”ล่าเจียวหัวเราะแกน ๆ หันหน้าไปทางอื่นด้วยไม่อยากเห็นสีหน้าของเขาในยามนี้ ไม่คิดว่าจังหวะที่หันไปทางอื่นนั้นเขาจะยื่นมือเข้ามาจับข้อมือนางไว้แล้วพาก้าวเข้าไปด้านใน“ไปเถอะ

บทที่ 72ขอโทษท่านย่าในใจอยู่สนทนากับฮูหยินผู้เฒ่าไม่นาน สาวใช้ชั้นรองก็พาล่าเจียวไปพักผ่อนยังห้องรับแขกซึ่งอยู่ในอาณาเขตเรือนของฮูหยินผู้เฒ่า ด้วยย่ามีเรื่องจะสนทนากับหลานชายเพียงลำพัง“ฟุเอ๋อร์คิดว่าย่าจะทราบเรื่องที่เจ้าแต่งหญิงหรือไม่”โต้วฟุคิดเอาไว้แล้วว่าท่านย่าตนจะต้องหยิบยกเรื่องนี้ขึ้นมาพูด ในใจรู้สึกผิดอยู่บ้างเมื่อรู้ว่าท่านย่าเอาเรื่องนี้มาคิดจนวิตกกังวลขอโทษนะขอรับท่านย่า หลานทำแบบนี้ก็เพื่ออนาคตของเจียวเม่ยเมย“ฟุเอ๋อร์ขออภัยท่านย่าที่ปิดบัง แท้จริงแล้วหลานชื่นชอบการใส่ชุดสตรีเป็นที่สุด”ยอมรับตามตรงเลยเช่นนั้นหรือฮูหยินผู้เฒ่าบีบมือตนเองแน่น สูดหายใจเข้าลึกเมื่อจะยิงคำถามต่อไปนี้ออกมา เพราะเมื่อถามไปแล้วนางจะต้องยอมรับในคำตอบให้ได้“ฟุเอ๋อร์เป็นต้วนซิ่วเช่นนั้นหรือ”ปฏิเสธออกมาสิว่าไม่ใช่ พูดออกมาสิฟุเอ๋อร์“หลาน หลานไม่แน่ใจขอรับ”ท่าทางสับสนของเขาบีบคั้นหัวใจฮูหยินผู้เฒ่านัก อันหมอมอที่เห็นเช่นนั้นก็พัดวีให้เจ้านาย ยาลมยาหอมเตรียมไว้พร้อม“เหตุใดจึงกล่าวเช่นนั้น เป็นหรือไม่เป็นก็แค่ตอบออกมาเท่านั้น ย่ารับได้อยู่แล้ว”ประโยคหลังฮูหยินผู้เฒ่ากล่าวด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา