องค์หญิงเชื่อมสัมพันธ์เช่นข้าแอบรักสวามี의 모든 챕터: 챕터 111 - 챕터 120

71 : ยกน้ำชาเช้าวันต่อมาบ่าวสาวคู่ใหม่ต้องไปยกน้ำชาถวายฮ่องเต้และฮองเฮาในยามเช้าไม่เกินเที่ยง เกี้ยวสี่คนหามสองหลังนำอ๋องหนานหนิงโยวหยาและพระชายามายังตำหนักใหญ่ไม่คิดว่าเพียงวางเกี้ยวลงจะเห็นร่างสูงขององค์ชายใหญ่และองค์ชายรองเดินลงมาจากบันไดแม้ทั้งสองจะไม่ได้พูดอะไร ทว่าอ๋องหนุ่มกลับคิดไปแล้วว่าอีกฝ่ายกำลังคิดเย้ยหยันตนในใจอยู่หรือไม่แม้แต่ตอนที่นางกำนัลหยุดเพื่อทำความเคารพ ในใจก็คิดว่าเมื่อลับหลังเขาไปนางกำนัลเหล่านั้นจะนินทาตนหรือไม่“คารวะท่านอ๋อง”ด้วยยศที่มากกว่าต่อให้จะมีสถานะน้องเขยแต่อย่างไรก็ต้องทำความเคารพตามธรรมเนียม อ๋องหนุ่มเมื่อได้รับการคารวะจากพี่ชายภรรยาก็รีบผสานมือคารวะตอบ“องค์ชายทั้งสองไม่ต้องมากพิธี”หลังจากที่ทำความเคารพกันแล้ว เล่อเวยจึงเป็นคนเอ่ยถามพี่ชายขึ้นมา“เสด็จพี่ทั้งสองมาเข้าเฝ้าเสด็จพ่อหรือเพคะ”“ใช่ แต่เรายังไม่ได้เข้าไปด้านใน เพราะคิดเอาไว้แล้วว่าน้องหญิงสามและท่านอ๋องจะต้องมาเวลานี้”องค์ชายใหญ่เป็นผู้เอ่ยตอบ สนทนากันไม่กี่ประโยคม่านกงกงก็ออกมาเชิญเสด็จหนุ่มสาวทั้งหลายเข้าไปในตำหนัก จึงเห็นว่าเวลานี้ว่านฮองเฮาก็ประทับอยู่ที่นี่แล้วเช่นกันทั้งสี่

73 : ว่าด้วยเรื่องการอกหักจวิ้นจู่หนานหนิงจิงขังตัวเองอยู่ในรถม้า ตอนที่ทุกคนแวะพักโรงเตี๊ยมเพื่อทานอาหาร นางก็บอกไม่หิว ไม่ยอมลงมาจากรถม้าจนอ๋องหนุ่มนึกเป็นห่วงญาติผู้น้อง“อาจิง เราจะเดินทางกันต่อแล้ว ไม่เข้ามาทานอะไรในโรงเตี๊ยมจริงหรือ”“...อาจิงไม่หิวเพคะ เสด็จพี่ไปเถอะ อาจิงอยากอยู่คนเดียว”เมื่อได้ยินเสียงอู้อี้ปฏิเสธกลับมา ร่างสูงก็ถอนหายใจแล้วหันหลังเดินออกห่างจากรถม้า ไม่คิดว่าจะเห็นเล่อเวยยืนอยู่ข้างรถม้าคันที่หนึ่ง ด้านหลังมีมี่หรูที่ถือตะกร้าไม้ซึ่งบรรจุอาหารและน้ำดื่มเอาไม้พร้อมร่างสูงเดินเข้ามาหาพระชายา ดวงตามองตะกร้าไม้สลับกับมองใบหน้างาม“นี่คือ…”เล่อเวยไม่ตอบแต่เอียงใบหน้าเล็กน้อยแล้วพยักหน้าหนึ่งครั้งให้นางกำนัลคนสนิทที่เข้าใจความหมาย เดินไปข้างรถม้าจวิ้นจู่แล้วยื่นตะกร้าไม้ให้คนสนิทหนานหนิงจิง“ซาลาเปาร้อน ๆ ไส้เห็ดหอมหมูแดงของโปรดจวิ้นจู่ เอาให้จวิ้นจู่ทานก่อนที่จะเย็นชืดเล่า”สาวใช้คนสนิทรับตะกร้าไม้พร้อมกับย่อกายลงทำความเคารพเล่อเวย“ขอบพระทัยพระชายาเพคะ”เล่อเวยพยักหน้ารับน้อย ๆ จากนั้นก็เดินไปยังรถม้าของตน ไม่ได้พูดอะไรกับหนานหนิงจิงเลยสักประโยคอ๋องหนุ่มที่

75 : คืนแรกในจวนอ๋องแห่งเมืองเค่อเล่อเวยลงจากรถม้าโดยมีอ๋องหนานหนิงโยวหยาเป็นผู้ประคอง ท่าทางทะนุถนอมพระชายาคนใหม่เป็นอย่างมากดูไม่เหมือนการแต่งงานทางการเมืองเลยสักนิดเพียงเท่านี้คนนอกจวนที่ไม่ทราบเบื้องลึกเบื้องหลังเท่าคนในจวนก็เล่าลือกันโดยถ้วนทั่วแล้วว่าอ๋องปกครองเมืองเค่อโปรดปรานพระชายาคนใหม่มากเพียงใด…ต่างกับคนในจวนที่ทราบอะไรที่ลึกกว่านั้น!“ถวายพระพรท่านอ๋อง ถวายพระชายา”ไม่เพียงชาวเมืองเท่านั้นที่มารอต้อนรับเจ้านายคนใหม่ของจวน คนในจวนอ๋องเองก็ออกมาต้อนรับที่หน้าจวนโดยถ้วนหน้า เพียงเท้าเล่อเวยแตะพื้นเท่านั้นก็ได้รับการกล่าวคารวะเสียงดังอึกทึกแล้วคนเมืองนี้ทำอะไรโดยพร้อมเพรียงกันเสมอเลยสินะ“ไม่ต้องมากพิธี จัดเตรียมที่พักเรียบร้อยแล้วใช่หรือไม่”อ๋องหนุ่มเห็นเล่อเวยนิ่งเงียบไปจึงได้เป็นคนเอ่ยขึ้นมาเอง น้ำเสียงที่เปล่งออกมาทรงพลังสมกับที่เป็นผู้มีอำนาจสูงสุดแห่งเมืองเค่อ“ทูลท่านอ๋อง ยามนี้จัดเตรียมไว้เรียบร้อยแล้วพ่ะย่ะค่ะ”“ดีมาก เปิ่นหวางไม่อยู่หลายวันมีราชสารจากเมืองหลวงมาหรือไม่”“มีพ่ะย่ะค่ะท่านอ๋อง กระหม่อมนำไปไว้ที่โต๊ะทำงานห้องหนังสือแล้วพ่ะย่ะค่ะ”เล่อเวยฟังการโต้ตอ

77 : เกินต้านทานใจมือเรียวเอื้อมไปจับใบหน้าหล่อเหลาเมื่อเห็นเขานิ่งไปแล้ว เมื่อนั้นชายหนุ่มถึงได้สติ มือใหญ่จับมือเล็กกว่าในลักษณะประคอง ดวงตาจับจ้องใบหน้างามนิ่ง“ที่ผ่านมาเวยเวยไม่ค่อยตอบจดหมายข้า สามเดือนที่ผ่านมาข้าจึงคิดว่าเวยเวยไม่ได้สนใจข้าเท่าไร แม้จะมีการตอบรับการอภิเษกแล้ว แต่ก็เป็นเพราะเผลอตกปากรับคำ ดังนั้นเวยเวยในตอนนี้จึงต่างจากที่ข้าคิดเอาไว้นัก”“ต่างอย่างไร”เอ่ยถามเสียงเรียบพร้อมกับเลื่อนมือไปจับท้ายถอยเขาให้โน้มลงใกล้ ทำเอาชายหนุ่มเผลอกลั้นหายใจ หัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุหน้าอกออกมา“ดูเร่าร้อน”สิ้นคำชายหนุ่ม มุมปากสีแดงก็ผุดรอยยิ้มบางเบา มือเรียวออกแรงโน้มใบหน้าเขาให้ลงมาใกล้อย่างช้า ๆทว่าชายหนุ่มไม่ได้ใจเย็นเท่านาง เลื่อนใบหน้าเข้าหาหญิงสาวเร็วขึ้นพร้อมจรดริมฝีปากแนบชิด จัดการช่วงชิงลมหายใจหญิงสาวในจังหวะเร่าร้อนช่ำชองจนหญิงสาวตามไม่ทันใบหน้าหล่อเหลาผุดยิ้มร้าย เพียงใช้ริมฝีปากสำรวจริมฝีปากหวานไม่นานเขาก็ทราบแล้วว่านางอ่อนหัดเรื่องนี้มากเพียงใด มือหนาจับเอวหญิงสาวเอาไว้แล้วดึงเข้ามาให้แนบชิดร่างแกร่งยามนี้เนื้อตัวของทั้งสองแทบจะหลอมรวมเป็นเนื้อเดียวกัน เล่อเวยเร

79 : คิดการใหญ่เมื่อเจ้านายสั่งเช่นนั้นอิงหมิงจึงไม่กล้าขัด ไปนำสุราดอกท้อสูตรหมักหลายปีมาให้เจ้านายตามคำสั่ง เรื่องนี้ถึงหูชินอ๋องผู้เป็นบิดาของเขา ชุนถิงหลี่จึงได้เดินจากเรือนใหญ่มาเรือนทางทิศตะวันออกของโอรส“ถวายพระพรท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ”เห็นร่างสูงของเจ้านายใหญ่เดินเข้ามาในเรือนด้วยสีหน้ามืดครึ้ม อิงหมิงก็หนาวไปทั่วสรรพางค์กาย“อันใดกัน ร่ำสุราตั้งแต่หัววันเชียวหรือ”น้ำเสียงที่เอ่ยถามแฝงความกดดันเอาไว้หลายส่วนจนองครักษ์หนุ่มต้องหลุบหน้าลงต่ำไม่กล้าสบตา“เอ่อ…”ด้วยไม่รู้ว่าควรกล่าวเช่นไรจึงได้อ้ำอึ้งไป ในหัวแล่นเร็วจี๋หาคำมาอธิบาย“ช่างเถอะ!” อ๋องวัยกลางคนเห็นเช่นนั้นก็ยกมือโบกปัดแล้วเดินเข้าไปด้านในคิ้วหนาแซมด้วยสีขาวดอกเลาจรดเข้าหากันในทันทีเมื่อเห็นโอรสที่ตนรักนอนกอดสุรา ใบหน้ามองไปยังภาพวาดของหลานสาวที่เพิ่งอภิเษกไปต่างแดนตอนแรกเขาก็โกรธที่โอรสกลายเป็นบุรุษไม่เอาไหน แต่เมื่อทราบสาเหตุว่าแท้จริงแล้วเป็นเพราะเศร้าเสียใจกับเรื่องนี้ คนเคยผ่านประสบการณ์ไม่สมหวังในรักแรกมาก่อนก็เข้าใจหัวอกคนเป็นลูกในทันทีชินอ๋องชุนถิงหลี่เดินเข้าไปหย่อนก้นลงนั่งข้างโอรส ก่อนที่จะตบไหล่เขาเบา ๆ อ