องค์หญิงเชื่อมสัมพันธ์เช่นข้าแอบรักสวามี의 모든 챕터: 챕터 121 - 챕터 130

81 : อ๋องหนุ่มผู้เอาใจเก่งเพราะการเสียดสีผิวเนื้อโดยไร้น้ำมันหล่อลื่นเสี่ยงต่อการเกิดบาดแผลระคายเคือง อ๋องหนุ่มจึงเปลี่ยนท่าอยู่เรื่อยจากตอนแรกใช้สอดใส่ตรงช่วงอกได้เปลี่ยนมาเป็นถูไถตรงหน้าท้อง ข้อพับขา สุดท้ายมาจบอยู่บริเวณกลางกายสาว ปัดป่ายไปกลีบดอกไม้ แต่ไม่ได้สอดใส่เข้าไปภายในในขณะที่กำลังนอนพักยกนั้น อ๋องหนุ่มก็ยกเล่อเวยขึ้นมานอนทับร่าง อกนุ่มทั้งสองข้างเสียดสีอยู่กับอกแกร่ง มือหนาลูบไล้ผิวเนื้อเนียนละเอียดเล่นบางครั้งอดใจไม่ไหวจุมพิตข้างแก้มเนียนที่ซบใบหน้ากับอกตน มือไม้เขาอยู่ไม่นิ่งต่างจากหญิงสาวที่ทำเพียงนอนนิ่ง ๆ กะพริบตาขึ้นลงเบา ๆ ให้รู้ว่าไม่ได้หลับไป“เมื่อครู่ข้าไปอ่านราชสารจากเมืองหลวง ทีนี้เวยเวยก็ไม่ต้องเดินทางไกลในช่วงนี้แล้ว”“เพราะเหตุใดกัน”เล่อเวยลุกขึ้นหนึ่ง กายยังคงนั่งค่อมร่างหนา ทำให้ดวงตาคู่คมพุ่งความสนใจไปยังความงามตรงหน้า เอื้อมมือมาจับอกนุ่มเล่น“ว่าอย่างไร”อ๋องหนุ่มยังไม่ตอบคำถามหญิงสาวเพราะปากไม่ว่าง ยามนี้ได้ยื่นหน้าเข้ามางับยอดถันสีหวานพร้อมใช้มือสะกิดอีกข้างอย่างกลัวน้อยหน้า“อะ!”เล่อเวยแก้เผ็ดที่อีกฝ่ายไม่ตอบด้วยการเลื่อนสะโพกลงทับแก่นกาย จากน

83 : เรือนน้อยหลังนั้นเล่อเวยเองก็ตอบคำถามของเขาไม่ได้เช่นเดียวกัน ต่อให้จะมีคำตอบแวบเข้ามาในหัวอยู่บ้าง นางก็ไม่พูดออกไปโดยเด็ดขาด เพราะความนั้นคือจะเป็นเพราะอันใดได้ กำลังหลงข้าจนหัวปักหัวปำนะสิ“หรือจะเป็นเพราะข้าหลงเวยเวยจนโงหัวไม่ขึ้น ดังนั้นต่อให้จะนอนอยู่เตียงเดียวกันแล้วก็ยังต้องดึงตัวเข้ามากอดอย่างแนบแน่น พอกอดแน่นแล้วก็ยังอยากสอดกายเข้าไปให้ลึกจนหลอมเป็นส่วนเดียวกับ…โอ๊ย! ตีข้าด้วยเหตุใด”“ก็โยวหยาพูดทะลึ่ง ไม่เอาไม่พูดเรื่องนี้แล้ว”เห็นท่าทางกึ่งงอนของนางแล้วใบหน้าหล่อเหลาก็ยื่นเข้ามาหอมข้างแก้มนางอีกครั้ง เม้มปากเอาไว้แน่นด้วยรู้สึกหมั่นเขี้ยวนางเหลือเกิน“อยากกัดแก้มเวยเวยแรง ๆ คนอะไรตัวเท่านี้ แต่มีแก้มกับเจ้านี่เกินตัว”ตรงคำว่า ‘เจ้านี่’ สองมือหนาบีบอกอิ่มทั้งสองข้างสองครั้ง เล่อเวยจึงตีมือเขาอีกครั้งให้ชายหนุ่มได้ปล่อยมือ“ปล่อยเลย ไม่ให้จับแล้ว”น้ำเสียงนางเริ่มแข็งแล้ว โยวหยาจึงได้ดึงเสื้อเกาะอกขึ้นมาปิดเต้าอิ่มไว้พร้อมมัดสายผ้าคาดหน้าอกให้พร้อมโยวหยาดึงตัวเล่อเวยลุกขึ้นยืนพร้อมสำรวจความเรียบร้อยของชุด หลังจากนั้นก็เดินไปหยิบชุดคลุมใหญ่ปักลายหางนกยูง สัญลักษณ์ปร

85 : ประสงค์แห่งฮ่องเต้หนานหนิงเว่ยหวางกลับมาถึงจวนอ๋องหนานหนิงเว่ยอิงเพียงวันเดียว เสด็จพ่อของเขาก็เดินทางเข้าเมืองหลวงแคว้นหนานหนิงเตรียมร่วมงานต้อนรับสะใภ้คนใหม่ของราชวงศ์เมื่อเท้าเหยียบเข้าเขตพระราชวัง สถานที่แรกที่เขาไปเยือนก็คือห้องทรงอักษรของผู้มีอำนาจสูงสุดในแคว้นรอยยิ้มบนใบหน้าหายไปทันทีเมื่อเห็นว่าบริเวณลานกว้างหน้าห้องทรงอักษรจัดตกแต่งยิ่งใหญ่อลังการเพียงใดราวกับว่านี่ไม่ใช่งานเลี้ยงต้อนรับสะใภ้คนใหม่ แต่เป็นการแต่งตั้งยศสำคัญทางการเมือง ในใจไม่ได้มีความยินดีเกิดขึ้น ส่วนลึกในจิตใจเกิดลางสังหรณ์ขึ้นว่าอีกไม่กี่วันจะมีการเปลี่ยนแปลงในแคว้นหนานหนิงไม่รอช้าร่างสูงของชายวัยกลางคนก็เดินไปยังห้องทรงอักษรที่ขันทีผายมือเชื้อเชิญเขาในทันทีที่เห็นหน้า ทำเอาเขาอดคิดในใจไม่ได้ว่าเสด็จพ่อได้คาดการณ์บางอย่างไว้ล่วงหน้าแล้ว“ถวายพระพรฝ่าบาทขอทรงพระเจริญหมื่นปีหมื่นหมื่นปี”หัตถ์เหี่ยวย่นตามกาลเวลาโบกมือหนึ่งครั้ง ชินอ๋องเว่ยอิงจึงกลับมายืนตัวตรงด้วยท่าทางสุภาพเช่นเคย“สีหน้าดูตั้งคำถาม มีสิ่งใดอยากถามเจิ้นก็กล่าวมาตามตรงม่านกงกงเตรียมเก้าอี้ให้ชินอ๋องประทับ”“รับด้วยเกล้าพ่ะย่ะค่ะฝ่า

87 : กองกำลังไม่ทราบที่มานอนพักเหนื่อยกันนานเป็นเค่อ เล่อเวยจึงเอ่ยถามเรื่องที่ติดอยู่ในใจจากคำพูดของสวามีเมื่อครู่นี้“โยวหยาอยากให้ลูกของเราเป็นบุรุษหรือ”เพราะเขาบอกว่า ‘อ๋องน้อย’ นางจึงคิดว่าอีกฝ่ายไม่ประสงค์ในพระธิดา สีหน้าผิดหวังฉายชัดมากจนชายหนุ่มทนไม่ไหว โน้มใบหน้าจุมพิตผิวใสทั่วใบหน้า“ไม่ว่าจะบุรุษหรือสตรี ขอเพียงมาจากเวยเวย ข้าล้วนรับได้ทั้งสิ้น มีเจ้าตัวน้อยที่ใบหน้าเหมือนเวยเวยอีกคนก็คงจะดี”แววตาของชายหนุ่มจริงใจมากจนเล่อเวยมอบจุมพิตแสนหวานให้ รุกเขาหนักจนร่างหนาเอนกายลงพื้นรถม้า โต้นางกลับด้วยจังหวะดุเดือดไม่แพ้กันในขณะที่อ๋องหนุ่มเริ่มจะมีอารมณ์ขึ้นมาอีกครั้งนั้น เล่อเวยก็ร่างแข็งทื่อเพราะคำพูดที่แฝงความกังวลใจของฮั่วเอ๋อร์‘พี่สาวขอรับ ฮั่วเอ๋อร์สัมผัสได้ว่าป่าข้างหน้ามีการเคลื่อนไหวผิดปรกติ’โยวหยาสัมผัสได้ว่าเล่อเวยตัวแข็งทื่อไปจึงได้หยุดมือที่กำลังคิดจะปลดเปลื้องกระโปรงตัวยาวไปให้พ้นตัว เอ่ยถามน้ำเสียงเป็นกังวล“เป็นอันใดไป หรือว่าข้าจะสัมผัสเวยเวยแรงเกินไป”เล่อเวยยังไม่ตอบแต่ดึงชายหนุ่มให้ลุกขึ้นมานั่ง จัดเสื้อผ้าหน้าผมเขาให้กลับมาเป็นปรกติที่สุด“ฮั่วเอ๋อร์บอก

89 : เพราะเสด็จอาเริ่มก่อนภาพกลุ่มองครักษ์จำนวนห้าสิบคนบุกจับกองกำลังของอ๋องหนานหนิงเว่ยอิงที่มีจำนวนมากกว่าถึงหนึ่งเท่า ฉายเป็นภาพให้เล่อเวยได้เห็นเพราะฮั่วเอ๋อร์บินสังเกตการณ์บนท้องฟ้า คอยระวังภัยในมุมสูงให้จวิ้นจู่ชวนเล่อเวยพูดหลายประโยค แต่เมื่อเล่อเวยไม่ตอบกลับมา นางจึงนิ่งเงียบไม่เอ่ยสิ่งใดอีกเลย จนกระทั่งเวลาผ่านไปนานเกือบหนึ่งชั่วยาม เล่อเวยถึงได้หันมาเอ่ยเตือนทุกคน“พวกเรารีบซ่อนตัวเร็ว กองกำลังของชินอ๋องหลุดจากการจับกุมมาสิบสามคนกำลังมุ่งหน้ามาทางนี้ ท่านอ๋องกำลังไล่ตาม แต่เราต้องเตรียมตัวเอาไว้ก่อน”ว่าแล้วเล่อเวยก็เอื้อมมือไปจับข้อมือหนานหนิงจิงและพยักหน้าให้นางกำนัลทั้งสองวิ่งตามมา เล่อเวยคิดเอาไว้แล้วว่าหากเกิดกรณีฉุกเฉินจะไปหลบอยู่พื้นที่ต่างระดับที่อยู่ไม่ห่างจากขบวนรถม้า ตรงจุดนั้นจะต่ำกว่าพื้นถนนเหมาะแก่การหลบซ่อนองครักษ์สิบนายที่อยู่ที่นี่ด้วยวิ่งตามสตรีทั้งหลาย ดวงตากวาดมองโดยรอบระแวดระวังภัย ไม่ถึงครึ่งเค่อก็ได้ยินเสียงเท้ากว่าสิบคู่วิ่งมาทางนี้พร้อมกับมีเสียงม้าวิ่งไล่บี้ตามมาติด ๆจวิ้นจู่ได้ยินเสียงจึงเงยหน้าขึ้นมอง เล่อเวยไม่รอช้าจับศีรษะอีกฝ่ายกดลงต่ำ จังห