All Chapters of ONS คู่นอนคืนนั้น: Chapter 91 - Chapter 100

“คิดอะไรอยู่เนี่ย..” จากนั้นจึงตำหนิตัวเองที่จู่ๆ ก็นึกน้อยใจโชคชะตา และอิจฉาใต้น้ำขึ้นมา “ของมาส่งครับ” ร่างเล็กชะงักหันไปตามเสียง เห็นผู้ชายคนหนึ่งเดินนอบน้อมเข้ามาพร้อมกับถุงกระดาษในมือ เดาว่าน่าจะมาจากบริษัทใหญ่ของรณกรณ์ที่แยกคนละส่วนกับโรงงานดินปั้นที่เธอทำ “ของคุณรณกรณ์ใช่ไหมคะ” “ใช่ครับ ของนาย” “ค่ะ หนึ่งได้รับคำสั่งให้อยู่รอรับค่ะ” “ครับ ถ้าอย่างนั้นรบกวนคุณเซ็นรับตรงนี้ด้วยครับ” เท้าเล็กเดินทอดน่องเชื่องช้ามาตามห้องโถง ตึกใหม่ที่ยังคงได้กลิ่นสีเพิ่งถูกเติมเต็มไม่ถึงเดือนอย่างกล้าๆกลัวๆ จุดหมายปลายทางคือจุดนัดพบตามที่เจ้าของตึกบอกเล่าไว้ ในจินตนาการตอนนั้นไม่ได้ยากเลย คิดว่าเลี้ยวซ้ายตามที่บอกก็จะเจอคนสองคนยืนอยู่ แต่ดูเหมือนว่าเท้าเล็กจะสับเลี้ยวไปแล้วถึงสองครั้ง ก็ยังคงเป็นทางเดินเปล่าเปลี่ยว แถมเบื้องหน้าเป็นสะพานเชื่อมต่อ เธอหยุดยืนอยู่พัก มองไปรอบๆ ความกังวลว่าการเดินอยู่นี้ของเธอจะกลายเป็นการเดินเล่นรับลมแล้วเผลอพาตัวเข้าไปที่ใดสักที่ จนกลายเป็นการบุกรุกหรือเปล่า ถ

ความผิดของคุณตอนนี้มีแค่ข้อเดียว คือคุณทำให้ผมคิดถึง คิดถึง...เซ็กซ์ของเรา ดวงตาวันหนึ่งขึงกว้างหลังได้ยินเสียงกระซิบ ร่างกายทั้งร่างแข็งทื่อต่างเพียงเธอไม่ได้ผลักไส หรือพยศตามจินตนาการของเขาเหมือนอย่างแต่ก่อน แต่เลือกที่จะกัดริมฝีปากอวบอิ่มน่าสัมผัสนั้นแทน ก้านนิ้วสากถูกยกขึ้นมาทาบทับตรงจุดนั้นอัตโนมัติ ใช้ท้องนิ้วกดเบาๆอย่างลืมตัว ท่านี้ของเธอดูเย้ายวนก็จริง แต่มันต้องออกมาจากอารมณ์กระสัน หรือกำลังเสียว ไม่ใช่ลำบากใจเช่นนี้ “คุณเป็นอะไรไป” นั่นเป็นประโยคแรกหลังริมฝีปากถูกบังคับให้ฟันปล่อย หน้านิ่วจนหัวคิ้วย่นแสดงออกให้รู้คนเอ่ยถามงุนงงจริงๆ “ผมเองก็ไม่รู้ รู้อีกทีใจพามาหยุดอยู่ตรงนี้แล้ว” เหนือเมฆบอกเธอผ่านน้ำเสียงนุ่มนวล และดวงตาวงรีหรี่ต่ำดำมืด ไม่มีแสงประกายเจิดจ้า เหมือนกับทุกๆทีที่เขาพ่นคำหวาน ความหนักใจจึงเกิดขึ้นเฉพาะเธอ ในสมองไม่มีอะไรมากมายก่อนหน้านี้ พอได้กลับมาคิดเรื่องของเขาถึงกลับหนักอึ้ง คับแน่นกลายเป็นพื้นที่ของสมองเสียเองที่ดูเล็กลง เขาต้องการอะไรกันแน่ ไม่อยากเข้าข้างตัวเอ

“ผมภาวนาอยู่ด้วยนะครับ ว่ามันจะไม่เป็นแบบนั้น คนที่กำลังจีบคุณอยู่ยังทำไม่สำเร็จ” ลำคอของสาวเจ้าแห้งผาก รู้สึกถึงก้อนเนื้อกลืนแล้วเจ็บกั้นขวางคอ ตีบตันซะจนพูดอะไรไม่ออก และรับรู้ถึงดวงตาที่ร้อนผ่าว บางอย่างที่เป็นของเหลวกำลังจะพากันล้นและกลิ้งลงมา หากแต่เธอฝืนเอาไว้ ไม่ให้เป็นเช่นนั้น “หนึ่งไม่กล้าเชื่อ..” เปลือกตาเหนือเมฆปิดลงแน่น เข้าใจในสิ่งที่ร่างเล็กซึ่งถูกเขาคร่อมอยู่สื่อเป็นอย่างดี และรู้สึกผิด เจตนาจริงๆเขาอยากรวบรัดเธอให้รู้แล้วรู้รอดด้วยซ้ำ แต่หากทำแบบนั้นมีแต่จะทำให้เธอเตลิด และนั่นแหละที่เป็นปัญหา เขาถึงมองหน้า จ้องลึกเข้าไปในตาเธอ “หลังจากนี้จะไม่เล่นแล้ว..” “........” “หลังจากนี้ถ้าผมทำให้คุณไม่โอเค คุณตีเกินสามครั้งได้เลย” ใต้น้ำเจ้าของสถาบันกวดวิชาที่กำลังจะเปิดอย่างเป็นทางการในอีกไม่กี่วันนี้ ยืนดูรูปปั้นโมเดลที่ตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้าด้วยความพึงพอใจ โดยข้างกายของเธอมีรณกรณ์อีกคน เขาอยู่ในท่าทางที่ร้อนรนแปลกๆ มาตั้งแต่ตอนที่เดินตามกันมา นั่นเพราะตงิดใจกับคำที่ เดิ

เธอก้มมองตาม เห็นริมฝีปากหยักร้อนฉ่ากำลังขบเม้มเต้าหยุ่นของตัวเองผ่านเนื้อผ้าลินินสีงาช้าง เปลือกตาของเขาหลับพริ้ม เห็นขนตาดำเรียงกันเป็นแพลับกับใบหน้าหล่อเหลา ทำให้เธอที่เป็นเพียงผู้หญิงธรรมดารู้สึกภาคภูมิใจขึ้นมาอย่างเลี่ยงไม่ได้ ความหล่อที่สามารถเทียบกับพระเอกหนังได้เลย ไหนจะอาชีพที่ย้อนแย้งกับการกระทำของเขาอีก ไม่พอรสนิยม ความร้อนแรงที่ไม่สนใจใครหน้าไหนหากมีอารมณ์ขึ้นมาแล้ว เลือกที่จะทำตรงไหนก็ได้ อย่างเช่นที่นี่ซึ่งข้างนอกเต็มไปด้วยคนแปลกหน้าก็ยิ่งทำให้เขาดูน่าค้นหาอย่างแปลกประหลาดนึกมาถึงตรงนี้ใบหน้าหญิงสาวร้อนผ่าว เปลี่ยนสีจากขาวใสเป็นแดงระเรื่อเพราะตื้นเขินหรือว่าเธอเองก็โรคจิต ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ที่กระดุมเสื้อของเธอถูกปลดไปหลายเม็ด เธอที่กำลังอ้าปากปรามเพื่อจะเตือนสติกันอีกรอบ ก็ต้องชะงัก เพราะนั่นมันเป็นตอนที่ก้านนิ้วปลดจนถึงเม็ดสุดท้ายและดึงออกมาหัวไหล่ลาดแล้ว เผยบราเซียตัวเดียวต่อหน้าของเขา ไม่นานสิ่งนั้นก็ถูกปลดหลุดไปอีก ด้วยนิ้วมือข้างเดียวที่สอดเข้ามาปลดตะขออย่างชำนาญการ ทันทีที่ปราศจากเสื้อในขวางกั้น ก้อนเนื้ออวบใหญ่เกินตัวก็พากันเด้งออกมา

“ สวยแล้ว เราไปกันเถอะ” ยื่นมือใหญ่มาสอดเข้ากับมือบางแล้วบีบดึงเบาๆ เป็นการชวนให้เธอเดินตาม วันหนึ่งไม่ได้พูดหรือห้ามปรามอะไรในตอนนั้น เพราะสิ่งที่เขากำลังทำ สร้างความหวั่นไหวให้กับเธอ จากนั้นบานประตูค่อยๆแง้มออก และพบว่าทั้งชั้นที่คนทั้งสองอยู่ในตอนนี้ ไม่มีใครเลยสักคน พวกเขาหันมองทั้งซ้ายและขวาก็เห็นว่าทางเดินว่างเปล่า กลายเป็นวันหนึ่งที่ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก “เดี๋ยวผมไปส่งนะ” ร่างเล็กที่เป็นฝ่ายเดินนำหันไปมอง ชะลอความเร็วรอให้ร่างสูงที่กำลังก้มหน้าก้มตาอ่านข้อความในโทรศัพท์จนเสร็จและเงยหน้าขึ้นมามองกันก่อนจึงจะเลิกคิ้วสูง “แต่ว่า..” “น้ำส่งข้อความมาบอกว่าคุณรณกรณ์กลับไปก่อนแล้ว” “แล้วน้องของคุณล่ะ” “วันนี้ช่วงบ่ายมีนัดพาแม่ไปหาอะไรกิน น่าจะกลับไปแล้วเหมือนกัน” ด้วยความสงสัยแต่ไม่กล้าถามทำให้ต้องเม้มปากแน่น พวกเขาใช่ว่าอยู่ในห้องนั้นนานเสียเมื่อไหร่ ทำไมสองคนนั้นถึงไม่รอ หรือว่าสายนั้นที่ไม่ได้รับคือสายของเธอ อาจจะใช่.. เพราะไม่มีการรับสาย แถ