All Chapters of ไฟแค้น: Chapter 11 - Chapter 20

ฟแค้น_𝔼ℙ11"..คุณต้องการอะไรบอกมาได้เลยค่ะ..คุณ..เอ่อ.. จะให้ฟ้าเรียกยังไงดีคะ" มันคือมารยาหญิง พอพูดมาถึงตรงนี้คือหยุดให้ผู้ชายตอบก่อน"สิงห์ครับ" "ว้าว..ชื่อสิงห์หรือคะ" ถึงกับตาลุกวาว ..แค่ชื่อก็ไม่ธรรมดาแล้ว หน้าตาและฐานะยิ่งไม่ธรรมดาไปใหญ่ ..นี่แหละผู้ชายที่เหมาะสมกับเรามากที่สุด "ผมพูดต่อได้เลยไหมครับ" เขาเห็นเหมือนเธอกำลังปลื้มปิติในชื่อ..หรือไม่ก็คงในเงินของเขา.. แค่นี้ทำไมสิงหราชจะดูไม่ออก แต่กับผู้หญิงอีกคน..ทำไมเขาถึงอ่านใจไม่ออกเลย ..ชายหนุ่มต้องรีบสลัดความคิดออกไป เมื่อกำลังคิดถึงผู้หญิงที่อยู่หลังผ้าม่านในตอนนี้ "พูดต่อได้เลยค่ะ" เรื่องผู้ชายอัจฉราภรณ์ก็ไม่เบาเหมือนกัน เพราะเธอเคยเรียนต่อที่ต่างประเทศหลายปี ถ้าไม่เพราะพ่อถูกฟ้องล้มละลาย ป่านนี้ก็คงจะยังอยู่ที่นั้น "ผมแค่อยากจะคุยกับคุณ ..เรื่องในคืนนั้น" สิงหราชพูดกับผู้หญิงที่นั่งอยู่ข้างกาย แต่หางตาของเขากลับแอบชำเลืองไปที่ผู้หญิงอีกคน เพราะว่าถ้าเขาพูดเรื่องนี้ขึ้นมา เธอจะมีปฏิกิริยาอะไรไหม..ไม่นะ.. อัปสรสุดาได้แต่คิดอยู่ในใจ ถ้าเขารู้ความจริง.. ความกลัวเหมือนในคืนนั้นก็ประดังเข้ามาอีกครั้ง ..ทำไมเราต้องรนหาที่

ไฟแค้น_𝔼ℙ13"ฉันรู้ว่าคนระดับคุณคงจะไม่ลืมอะไรง่ายๆ" คำพูดแค่นี้ของเขา หรือจะทำให้เธอถอยได้"เก่งดีนี่ ถ้าคุณจำเรื่องวันนั้นได้ งั้นแสดงว่าคุณก็จำได้สิว่าผมต้องการอะไร""จำได้ค่ะ และฉันก็จะเอาสิ่งนั้นมาแลก กับทุกอย่างที่คุณโกงพ่อฉันไป" "หึ!" เขาขำที่เธอหลอกด่า แต่ชายหนุ่มก็ต้องได้รีบปรับสีหน้าของตัวเอง "ก็ต้องดูก่อนว่ามันจะคุ้มไหม" หญิงสาวถึงกับหน้าเปลี่ยนสี เพราะเธอถูกเขาแย่งพรหมจรรย์ไปแล้ว ถ้าเขาต้องการสิ่งนั้นเพื่อแลกกับทุกอย่างล่ะ.. เพราะเธอคิดว่าเขาคงจะจำผู้หญิงที่อยู่ในความมืดคืนนั้นไม่ได้ "ไม่เป็นไรค่ะ ถ้างั้นฉันไปเสนอให้คนอื่นก็ได้" เล่นลิ้นเป็นคนเดียวหรือไง คนอื่นไม่มีลิ้นให้เล่นเหรอ ..จบคำพูดคนตัวเล็กก็เดินมาที่ประตู แกร้ก! แกร๊ก!! เหมือนมันถูกล็อกจากทางด้านนอก "ช่วยบอกลูกน้องของคุณให้เปิดประตูด้วยค่ะ""คุณคิดว่าที่นี่เป็นที่สาธารณะหรือไง คิดจะมาก็มาคิดจะไปก็ไป""ถ้าคุณไม่สั่งให้ลูกน้องเปิด งั้นแสดงว่าคุณยอม"สิงหราชไม่ตอบด้วยคำพูด แต่ชายหนุ่มยันกายลุกขึ้นแล้วเดินตรงมาที่หญิงสาว"......" อัปสรสุดาไม่ปฏิเสธ เธอเชิดหน้าให้เขาจูบเลยด้วยซ้ำชายหนุ่มจูบอยู่ไม่นานก็ปล่อย "แข

ฟแค้น_𝔼ℙ15"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าาาาา" สิงหราชเอนกายนั่งเก้าอี้ พร้อมกับหัวเราะขึ้นเสียงดัง ผู้หญิงคนนี้เหนือความคาดหมายของเขาจริงๆ งานนี้เขาอุตส่าห์รีบจัดขึ้นมาแบบกะทันหัน กว่าจะเชิญแขกที่มาร่วมงาน และพนักงานก็ต้องจ่ายโอทีล่วงเวลาให้อีกแต่เธอกลับทำแผนของเขาพัง ภายในไม่ถึง 5 นาที..จะไม่ให้เขาขำได้ยังไงคนที่นั่งร่วมโต๊ะอยู่ ไม่มีใครกล้าถามเลยว่าเขาขำทำไม..และเรื่องที่ผู้หญิงคนนั้นพูดมันก็ไม่เห็นน่าขำตรงไหน ขนาดพวกเขาไม่ได้มีส่วนร่วมกับเรื่องนี้ก็ยังซีเรียสแทนเลย"ดื่มต่อสิครับมัวมองกันอยู่ได้" ทุกคนต่างก็ทิ้งความสงสัยไว้แค่นั้น แล้วหันกลับมาพูดคุยเรื่องที่กำลังคุยกันค้างไว้"คุณสิงห์ดื่มบ้างสิคะ" กานดาสาวสวยที่นั่งอยู่ข้างกาย..รินเหล้าแล้วส่งมาให้เขาดื่มกานดาเป็นลูกสาวของหุ้นส่วน และเธอก็พยายามจะเข้าใกล้สิงหราชตลอดเวลา ชายหนุ่มก็พอจะสนใจกานดาอยู่บ้าง แต่เพราะความรักสนุกในผู้หญิงของเขา ก็เลยยังไม่อยากจะหยุดอยู่ที่ใคร"ขอบคุณครับ"ผ่านไปเพียงไม่นาน.. ตอนนี้อัปสรสุดา กลับมานั่งอยู่ที่รถได้สักพักแล้ว เธอถามตัวเองว่าทำไมต้องออกมาด้วย เพราะคนอย่างเขาคงไม่ตามเธอมาอยู่แล้ว และใกล้เวลาที่เขาขีดเส้

ไฟแค้น_𝔼ℙ17"ไปหาพ่อเถอะลูก" หญิงวัยกลางคน ที่เธอเรียกว่าแม่ ค่อยๆ พยุงลูกสาวให้ลุกขึ้น นางรู้ดีว่าลูกสาวคงทำใจกับเรื่องนี้ได้ยาก "แม่คะ พ่ออยากจะพูดอะไรกับน้อง" ความเสียใจอีกหนึ่งอย่างที่ไม่น้อยไปกว่าการสูญเสียพ่อ..ก็คือไม่ได้ยินคำสั่งเสียก่อนที่ท่านจะหมดลมหายใจ"มันผ่านไปแล้วลูก หนูอย่าคิดมากนะ" แก้วกานดาต้องได้ทำตัวให้เข้มแข็งและปลอบใจผู้เป็นลูก ถึงแม้นางจะไม่มีความรักให้สามีเลย แต่ก็อยู่กับเขามาหลายปี ความผูกพันมันก็ต้องมีบ้าง"แม่..น้องจะทำยังดี" ถ้าจะให้ทำใจเรื่องนี้มันคงยาก..เป็นไปได้เธออยากจะตายตามผู้เป็นพ่อไปเลยด้วยซ้ำ แต่ยังมีห่วงอีกอย่างหนึ่งก็คือแม่พอยืนขึ้นได้ขาเรียวก็ก้าวเดินตามแม่และพี่สาวมาที่ห้องดับจิตของโรงพยาบาลนั้น"ลูกขอโทษ น้องเป็นลูกที่ไม่ดีมากเลยใช่ไหม ลมหายใจสุดท้ายของพ่อ..ลูกก็ไม่ได้อยู่ตอนนั้น" อัปสรสุดาไม่รู้ว่าตัวเองพูดอะไรออกไปบ้าง แต่คำที่เธอพูดออกมา มันทำให้พี่สาวคนที่หัวใจแกร่ง ถึงกับมีน้ำตา"พ่อคะ" มือเรียวค่อยๆ เลื่อนผ้าสีขาวที่ปกคลุมใบหน้าออกแบบช้าๆ "พ่อ!!" ภาพที่ผู้หญิงตัวเล็กๆ คนหนึ่ง กอดศพพ่อร้องไห้ แทบจะขาดใจ ทำให้เขาสะเทือนใจมาก ..ใช่แล้วตอ

"แม่ผมอยู่ไหน" ใบหน้าที่เรียบเฉยซ่อนอารมณ์ไว้มากมาย ยากที่จะบรรยาย ..สิ่งที่เขาเคยรับรู้มาทั้งหมด ถ้ามันไม่เป็นจริงแล้วเขาจะทำยังไงต่อ"เสร็จงานศพนี้แล้ว น้าจะพาไป" "คุณน้าแค่บอกผมมาคำเดียว..ว่าตอนนี้แม่ของผมยังมีชีวิตอยู่ใช่ไหม" หลายวันผ่านไป..วันนี้เป็นวันที่ 7 หลังจากที่คุณากรเสียชีวิตลง พวกเธอเก็บศพพ่อไว้เพื่อสวดอภิธรรม 7 คืน"หนูดูหน้าซีดไปมากเลยนะลูก ทานอะไรบ้างหรือยัง" แก้วกานดาเป็นห่วงลูกสาวมาก "เมื่อวานนี้ทานแล้วค่ะแม่""เมื่อวานนี้? วันนี้ก็สายมากแล้วทำไมลูกยังไม่ทานอีก" นางก็มัวแต่วุ่นๆ กับเรื่องงานศพเหมือนกัน"ยังไม่หิวเลยค่ะ""ไม่หิวก็ต้องกิน เดี๋ยวแม่จะไปเอาโจ๊กมาให้รองท้องก่อน" ที่นางยังไม่พาสีหราชไป ก็เพราะแบบนี้แหละ.. กลัวว่าลูกสาวจะไม่ดูแลตัวเอง เพราะเธอมีความผูกพันกับพ่อมาก ถึงแม้ทั้งสองจะไม่ค่อยได้ใกล้ชิดกัน "โจ๊กร้อนๆ มาแล้วจ้า" แก้วกานดาถือโจ๊กมาวางลงตรงหน้าลูกสาว ตอนนี้เหลือแค่ย้ายโลงศพของพ่อเธอไปเข้าเมรุ แต่อัปสรสุดาก็ไม่ยอมห่างจากผู้เป็นพ่อ เธอยังนั่งเฝ้าท่านอยู่ตรงนั้น"โจ๊กของเมื่อวานนี้เหรอคะ" หญิงสาวรีบเบือนหน้าหนีโจ๊กถ้วยนั้น"ทำไมเหรอจ๊ะ แม่ครัวเพิ