ไฟแค้น의 모든 챕터: 챕터 31 - 챕터 40

"เรื่องคุณฟ้า.." ชายหนุ่มไม่รู้ว่าจะอธิบายให้ฟังยังไง เกี่ยวกับเรื่องพี่สาวของเธอ เขากำลังจะเอ่ยปากพูดต่อแต่ก็ถูก.."ถ้าคุณไม่รู้ว่าจะโกหกฉันยังไง..ก็ไม่ต้องพูด" คนตัวเล็กแทรกออกจากมุมนั้นได้..เธอก็เดินมาที่เตียงเหนื่อยก็เหนื่อย ง่วงก็ง่วง แถมยังมาเจอเรื่องอะไรแบบนี้อีก ยังไงคืนนี้ก็ออกจากห้องนี้ไม่ได้อยู่แล้ว เธอก็เลยต้องนอนบนเตียงเขานี่แหละ ถ้าทำเป็นไม่สนใจ..เขาคงจะไม่สนใจเธอเหมือนกันหญิงสาวก็เลยนอนลงแล้วดึงผ้าห่มมาคลุมตัวไว้ ..เพียงไม่นานเธอก็หลับไปเช้าวันต่อมา..แสงแดดสาดส่องผ่านช่องผ้าม่านเข้ามากระทบใบหน้างาม ดวงตากลมค่อยๆ เปิดกว้างขึ้นเพื่อที่จะรับแสงนั้นพอคิดขึ้นได้ว่าเธอนอนอยู่บนเตียงกับเขามาทั้งคืน อัปสรสุดาก็รีบตรวจดูร่างกายและเสื้อผ้าของตัวเองว่ายังปกติดีไหม เพราะคนแบบเขาเชื่อใจไม่ได้พอดูทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว หญิงสาวก็รีบลงมาข้างล่าง เพราะตอนนี้เขาไม่ได้อยู่ในห้องนั้นแล้วแต่ลงมาข้างล่างก็ไม่เจอสิงหราชเหมือนเดิม"ไปไหน" อัปสรสุดารีบออกมาดูด้านนอก ก็ไม่เจอรถของเขา"หมาน้อย แม่คิดถึงลูกจังเลย" เธอได้แต่เดินก้มหน้าก้มตากลับเข้าไปในครัว เพื่อทำอาหารไว้รอ เผื่อว่าเขาจะเข้า

"ทำไมทำอะไรไม่ระวังเลย" มือหนาค่อยๆ ปล่อยหญิงสาวออกแบบเสียดาย เพราะว่าตอนนี้เขาได้สัมผัสถึงเนื้อในของเธอ และไอ้บ้านั่นก็กำลังแข็งตัวขึ้นอีกครั้ง หญิงสาวรีบเปิดตู้เสื้อผ้าเพื่อที่จะค้นดูว่าเขามีชุดอะไรให้เธอใส่ พอเห็นเสื้อผ้าผู้หญิงในตู้นั้น..คงพาผู้หญิงมาที่นี่บ่อยล่ะสิ จนเตรียมการไว้ขนาดนี้ พอได้ชุดที่ต้องการแล้วคนตัวเล็กก็รีบเข้าห้องน้ำไปผ่านไปเพียงไม่นานเธอก็ออกมา.."ไปทานข้าว" เขายังรออยู่ในห้องนั้น"ฉันยังไม่..เอ่อ..ค่ะ" เธออยากจะบอกว่าไม่หิว แต่ก็ต้องทำตามที่เขาพูดไปก่อน เพราะอยากเห็นหน้าลูกพอออกมาทุกอย่างก็ถูกเตรียมพร้อมไว้ให้หมดแล้ว"ทานให้หมด" ชายหนุ่มพูดพร้อมกับนั่งลงเก้าอี้ด้านหน้าของเธอหญิงสาวรีบทำตามคำสั่ง.. เธอทานอยู่โดยที่ไม่พูดอะไรออกมาพอทานทุกอย่างจนหมดตามคำสั่งแล้ว เขาก็ยื่นบางอย่างมาให้.."ยา?" อัปสรสุดามองยาที่เขาเพิ่งส่งมาให้แป๊บหนึ่ง.. แล้วเธอก็รีบกินมันโดยไม่ถามว่ายาอะไร เพราะคิดว่าเขาคงไม่คิดจะฆ่าเธอหรอกพอกินข้าวกินยาเข้าไปเพียงไม่นาน..ก็เกิดอาการง่วงขึ้นมาเธอเอนกายนอนหลับลงตรงโซฟาที่นั่งรอลูกอยู่.. เพราะคิดว่าเขาจะพาลูกมาหาสามชั่วโมงผ่านไป.."ตื่นแล้วเ

"ปล่อยค่ะ" หญิงสาวเคลิ้มไปกับลีลาการจูบของเขาอยู่ครู่หนึ่ง เธอก็เลยรีบเรียกสติกลับมาชายหนุ่มยกใบหน้าขึ้นเล็กน้อยแบบเสียดาย แต่ก็หยุด เพราะถ้าอย่างงั้นคงห้ามใจตัวเองไม่ได้แน่และถ้ายังนอนอยู่กับเธอแบบนี้ เขาคงต้องได้คลั่งตาย..คนร่างหนาลุกขึ้นได้ก็เดินออกจากห้องนั้นมาหญิงสาวก็ไม่คิดจะสนใจ..ดีเหมือนกันไปนอนห้องอื่นเลยได้ยิ่งดีเช้าวันต่อมา..อัปสรสุดารีบอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อที่จะออกมาเพราะกลัวว่าเขาจะหายไปเหมือนเมื่อวาน"ตอนนี้ร่างกายของฉันแข็งแรงมากแล้ว คุณให้ฉันกลับไปหาลูกได้หรือยัง""ยัง" ตอนนี้สิงหราชกำลังมัววุ่นอยู่กับการอ่านหนังสือพิมพ์ โดยที่ไม่ได้เงยหน้ามามองคนถามเลยด้วยซ้ำ"ฉันไม่ได้ป่วยสักหน่อย"มือหนายื่นไปยกกาแฟขึ้นมาจิบ แต่สายตาก็ไม่ได้ละไปจากหนังสือพิมพ์ฉบับนั้น เหมือนไม่ได้สนใจคนที่กำลังพูดอยู่พอเขาทำเป็นไม่สนใจ หญิงสาวก็เลยออกจากบ้านนั้นมา เพื่อที่จะชมวิวทิวทัศน์ด้านนอก เผื่อว่าจะคลายความคิดถึงลูกได้บ้างพอเธอเดินออกไปแล้วเขาถึงวางหนังสือพิมพ์ลง ที่จริงไม่ได้ตั้งใจอ่านขนาดนั้นหรอก แต่ไม่รู้ว่าจะเก๊กท่าไหนดีหญิงสาวเดินออกมาดูวิวไกลกว่าทุกวัน ที่นี่งามมากจริงๆ คนรว

ดึกดื่นของคืนเดียวกันนั้น..ธรรมดาทุกวันจะนอนหลับไปแล้วเพราะฤทธิ์ยา แต่นี่ยาก็ทำให้เธอหลับไม่ได้ อัปสรสุดาได้แต่มองประตูบานนั้นว่าเมื่อไรเขาจะเปิดเข้ามา เพราะตอนนี้มันก็ถึงเวลาทายาแล้วหรือเพราะคำพูดของเรา..มันยิ่งทำให้เธอน้อยใจเพิ่มขึ้น เพราะถ้าเป็นกับคำพูดของเธอจริง ทำไมเขาถึงไม่อธิบายล่ะ ว่าสิ่งที่เธอพูดมามันไม่เป็นความจริงแกร้ก! จังหวะที่กำลังคิดอะไรอยู่นั้นก็มีเสียงใครบางคนเปิดประตูเข้ามา หญิงสาวรีบหลับตาลงแกล้งทำเป็นว่าหลับไปแล้วเหม็น.. เขาไม่ได้เข้ามาแค่ตัว ยังมีกลิ่นแอลกอฮอล์ติดฟุ้งเข้ามาด้วยชายหนุ่มเดินไปหยิบกล่องยาแล้วเดินมาที่เตียง ถึงแม้ว่าจะเมามากแต่ก็ไม่ลืมหน้าที่ของตัวเองพอเตรียมยาเสร็จ มือหนายื่นมาจับขาของหญิงสาวให้ชันขึ้นแบบเบาที่สุด เพราะคิดว่าเธอหลับไปแล้วอุบ อุ้บ อ้วกกก เธอพยายามกลั้นใจไว้..แต่ก็คลื่นไส้หนักมาก เพราะกลิ่นที่ติดตัวเขามาไม่ได้มีแค่กลิ่นแอลกอฮอล์ยังมีกลิ่นบุหรี่"คุณเป็นอะไร" ชายหนุ่มตกใจ เพราะเธออาเจียนเต็มที่นอน"เหม็น" หญิงสาวรีบลุกขึ้น เพื่อที่จะเก็บที่นอนที่ทำเลอะไว้"เดี๋ยวผมให้คนมาเก็บ" จบคำพูดชายหนุ่มก็พาเธอมาอีกห้อง"เราคงต้องนอนห้องนี้แ

"ผมกำลังจะพาภรรยาไปฝากท้อง..""พาภรรยาไปฝากท้อง? หมายความว่ายังไง" อัจฉราภรณ์มองดูหน้าเขาแล้วก็มองตามหลังน้องสาวไป"ทำไมต้องให้แปลภาษาไทยเป็นไทยอีกล่ะครับ.." ชายหนุ่มไม่อยากจะเสียเวลากับพี่สาวของเธอแม้แต่นาทีเดียว แต่เขาจำเป็นต้องพูดให้เข้าใจก่อน..เพราะกลัวว่าเธอจะตามไปรังควานน้องสาว"แต่น้องสาวฉันมีลูก กับผู้ชายอื่น..คุณก็รู้อยู่""ใครบอกว่าเธอมีลูกกับผู้ชายอื่น นั่นลูกของผมต่างหาก""อะไรนะ?!""ผมพูดแค่นี้คุณคงจะเข้าใจแล้วนะครับ แต่ที่จริงผมไม่จำเป็นต้องอธิบายเลยด้วยซ้ำ เพราะเราไม่ได้เป็นอะไรกัน" ถ้าผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่พี่สาวของเธอ ป่านนี้คงได้ถูกเขาเล่นงานไปแล้ว..พอคุยกับพี่สาวของเธอเหมือนจะไม่รู้เรื่อง ชายหนุ่มก็รีบออกมาก่อน เพราะกลัวว่าจะตามไม่ทัน"ไปไหนแล้ว" แต่ก็ไม่ทันจนได้คฤหาสน์หลังงามของสิงหราช.."ถ้าเราจะกลับไปพักที่บ้าน คุณแม่จะไหวไหมคะ" พอมาถึงบ้านของเขาเธอก็ชวนแม่กลับไปที่บ้านของตัวเอง"ป้าว่าใจเย็นก่อนดีกว่าไหม""น้องอยากจะพาคุณแม่ไปอยู่ที่บ้านค่ะ""ผมไม่ให้ไป" สิงหราชมาทันเวลาพอดี"แม่ว่าคุยกันให้รู้เรื่องก่อนดีไหม" แก้วกานดาอยากให้ทั้งสองคุยกันก่อน"ไม่คุยค่ะ น้องจะกลั