All Chapters of ไฟแค้น: Chapter 21 - Chapter 30

สิงหราชกลับมาที่บ้านของอัปสรสุดาอีกครั้ง เพราะครั้งแรกเขาแค่มาตามหาว่าเธออยู่ที่นี่ไหม ..แต่ครั้งนี้ชายหนุ่มจะควานหาบ้างคนร่างหนาเปิดประตูเข้าไปในห้องหนึ่ง คิดว่าคงจะเป็นห้องของเธอ เขาเดินเข้าไปหยิบรูปขึ้นมาดู มันคือภาพที่เธอถ่ายคู่กับพ่อ แต่ก็มีอีกภาพที่ถ่ายคู่กับแม่ เขาไม่ได้สงสัยเลยทำไมสองภาพนั้นถึงแยกไม่ถ่ายเป็นครอบครัว ก็เพราะคุณากรเป็นคนนิสัยแบบนี้ ..แต่มันจะแตกต่างอะไรกับเขา เพราะตัวเขาก็มีผู้หญิงเข้ามาไม่ซ้ำหน้าเหมือนกันสิงหราชมองจ้องพ่อของเธอที่อยู่ในรูป แล้วก็คิดโมโหขึ้นมาอีก ถ้าไม่เพราะพ่อเธอ ป่านนี้เขาคงได้อยู่กับแม่ ไม่ต้องพรากจากกันมาจนถึงทุกวันนี้ และเขาได้ยินสิ่งที่แม่พูดให้ฟังว่า ท่านหนีตายมาอยู่ที่นั่น ชายหนุ่มก็วางรูปนั้นลง"กลับ" เขาสั่งลูกน้อง แล้วก็เดินนำหน้าออกมาที่รถหลายวันต่อมา.. ที่โรงงาน.."ทำไมบอสถึงเข้าโรงงานทุกวันเลย" พนักงานเริ่มพูดคุยกัน เมื่อหลายวันมานี้ เห็นเขาเข้ามาในโรงงานแทบทุกวัน"ใช่..และตั้งใจทำงานมากเลยนะ" เพราะทุกคนไม่เคยเห็นเจ้านายทำแบบนี้เลยนอกจากจะสั่งผู้จัดการโรงงาน หรือไม่ก็หัวหน้าแผนก แต่นี่เขาดูงานเองทั้งหมด"แต่ก่อนเห็นเข้าเดือนละค

อุแว้! อุแว๊!! "ใจเย็นครับคนดี แม่ขอขยับตัวแป๊บหนึ่งก่อน" พอขยับตัวได้ที่หญิงสาวก็เอื้อมมือไปอุ้มลูกจากเปลเด็ก เพื่อที่จะนำมานอนด้านข้าง..แล้วให้นม"ธรรมดาผ่าคลอดน้ำนมจะไม่ค่อยมี โชคดีนะที่น้ำนมของหนูยังไหลดีอยู่" ป้าที่มาเฝ้าลูกสาวข้างเตียง เห็นเวลาให้นมเด็กก็ดูดตลอด"ยังดีค่ะ ที่ยังมีเรื่องโชคดีอยู่บ้าง" ถ้าน้ำนมของเธอไม่ไหล นั้นมันคือเรื่องใหญ่เลย ต้องแบ่งเงินส่วนที่เหลือมาซื้อนมผงพอกินนมอิ่มแล้วเด็กน้อยก็ไม่งอแง หญิงสาวได้แต่นอนมองหน้าลูก ทำไมแกต้องเกิดมาหน้าเหมือนพ่อด้วย ทั้งๆ ที่ไม่เคยเห็นหน้าเขาเลย พอคิดมาถึงตรงนี้ลูกของเธอก็มีรอยยิ้มขึ้นมา"ยิ้มทำไมหมาน้อย หนูมีแม่แค่คนเดียวพอแล้ว" เหมือนเด็กน้อยจะรู้ว่าแม่กำลังคิดอะไรอยู่..เธอก็เลยตำหนิลูกเบาๆ"เออป้าลืมไปเลย หนูตั้งชื่อให้ลูกหรือยัง""ตั้งแล้วค่ะ""หน้าตาน่ารักแบบนี้ ชื่อคงจะน่ารักนะ""น่ารักค่ะ แกชื่อหมาน้อย""ห๊ะ?"พอลูกยิ้มตอนที่เธอกำลังจะคิดถึงเรื่องพ่อของแก หญิงสาวเกิดงอนลูกขึ้นมา..ก็เลยใส่ชื่อหมาน้อยไปสะเลย"ป้าคะฝากเจ้าหมาน้อยแป๊บหนึ่งได้ไหม หนูจะไปเข้าห้องน้ำ" อาการของเธอรู้สึกเหมือนว่าจะปวดปัสสาวะ หรืออุจจาระมาพร

"ใช่จ้า.." สุดาแค่ดูสายตาของหลานสาวก็รู้แล้วว่าเธอคงจะสงสัยเรื่องที่สิงหราชเรียกนางว่าแม่ "สิงหราชคือสิงหาลูกชายของป้าเอง"..ทำไมโลกมันถึงกลมแบบนี้ จะเล่นตลกอะไรกับเราอีก.. หญิงสาวได้แต่คิดว่า ที่เธอเจอมายังไม่สาหัสพอใช่ไหม เอาเลยอยากจะเล่นตลกอะไรกับชีวิตเธอก็จัดมาให้พอใจ"ดีใจกับคุณป้าด้วยนะคะ ในที่สุดก็เจอลูกชาย" สมัยก่อนตอนที่แม่ของเธอไปเยี่ยมแม่ชี ..อัปสรสุดาขอไปด้วยตลอด ก็เลยสนิทกับพวกท่าน และแม่ของเธอก็เล่าเรื่องทุกอย่างให้ฟังสุดาได้แต่มองหน้าหลานสาว ทีแรกหมายปองเธอไว้ว่าจะได้เป็นลูกสะใภ้ แต่ก็ไม่เป็นไร ดูท่าทางแล้วลูกชายคงจะชอบคนพี่มากกว่า เพราะตอนออกจากห้องไปเห็นโอบเอวกันด้วยดึกๆ ของคืนเดียวกันนั้น.."แกจริงๆ ด้วย ทำไมแกหายไปแบบนี้ รู้ไหมว่าทุกคนเป็นห่วง" พอนาฬิการู้ข่าวจากพี่ชายก็รีบมาที่โรงพยาบาล"แกอย่าเพิ่งพูดอะไรเลย ถ้าแกรู้เรื่องนี้แล้ว แสดงว่าเรื่องนั้นแกก็คงจะรู้แล้วใช่ไหม" โชคดีที่ตอนนี้สิงหราชได้ให้คนมารับแม่ของเขากลับไปนอนที่บ้านแล้ว อัปสรสุดาก็เลยพูดกับเพื่อนได้สะดวกหน่อย"เรื่องเด็กคนนั้นเหรอ ตกลงเป็นลูกของแกจริงเหรอ?" นาฬิกาเห็นเด็กก่อนที่จะขึ้นมาด้านบนแล้ว เพร

"หมาน้อย!!" อัปสรสุดาตะคอกลูกอย่างแรงยิ่งถูกแม่ตะคอกเด็กน้อยก็ยิ่งกลัว จนตอนนี้กอดขาของผู้ชายแปลกหน้าไว้แน่น แต่ทำไมหมาน้อยถึงรู้สึกอบอุ่นแบบนี้ จนเด็กไม่อยากจะปล่อยหญิงสาวก้าวเดินเข้ามาแบบเอาเรื่อง ฝ่ามือเรียวกำลังจะฟาดลงที่ก้นลูกน้อย แต่คนตัวสูงรีบเอาตัวเองบังไว้ แล้วคว้าเด็กขึ้นมาอุ้ม"คืนลูกฉันมาเดี๋ยวนี้นะ!""ใจเย็นก่อนน้อง" สุดารีบเข้ามาห้ามหลานสาวไว้ ถึงแม้นางจะไม่รู้เรื่องอะไร แต่เห็นว่าตอนนี้เธอกำลังโมโหให้ลูกน้อยมากหมาน้อยไม่ยอมไปกับแม่แถมยังกอดคอผู้ชายแปลกหน้าไว้แน่น ไม่ได้รู้สึกอบอุ่นแค่หมาน้อย ผู้เป็นพ่อก็อบอุ่นเหมือนกัน ทำไมเขาถึงมีความรู้สึกแบบนี้ให้กับเด็กคนนี้"นา..พาหลานไปสิ!!"พอเขาไม่ยอมคืนลูกให้เธอก็เลยหันไปตะคอกเพื่อน ..นาฬิกาที่ยืนมองอยู่ก็รีบเดินเข้ามาอุ้มเอาหลาน"งื้ออออ..ป๊ะ" หมาน้อยพยายามจะออกเสียงว่าพ่อหัวใจของผู้เป็นแม่หล่นวูบเมื่อได้ยินลูกเรียกแบบนั้น หรือแกจะสัมผัสได้ว่านี่คือพ่อของแกแต่ก็โชคดีที่พวกเขาฟังภาษาเด็กไม่รู้เรื่อง คงมีแต่เธอที่ฟังเข้าใจเวลาผ่านไป.. ตอนนี้ทุกคนอยู่บนห้องรวมทั้งสิงหราช ก็ยังไม่ยอมกลับไป เพราะเขาต้องรู้ สิ่งที่กำลังสงสัยอ

"พี่สิงห์.. ไปไหนมาคะ" พออัจฉราภรณ์รู้ว่าเป็นใครที่เปิดประตูเข้ามา ก็รีบเดินเข้าไปควงแขน เหมือนกับแสดงความเป็นเจ้าของในตัวเขา"ออกไปทำธุระนิดหน่อยครับ""แล้วคุณหมอว่ายังไงบ้างล่ะลูก..เกี่ยวกับอาการของคุณน้า""คงต้องอยู่โรงพยาบาลอีกนานครับ และค่าใช้จ่ายคงจะบานตะไทเลยแหละ" ประโยคหลังเขาจงใจพูดให้ใครบางคนได้ยินค่าใช้จ่าย นี่เราลืมไปได้ยังไง ตอนนี้ค่ารักษาของแม่จะปาเขาไปกี่ล้านแล้ว หญิงสาวลอบถอนหายใจ แต่ก็ไม่ได้หันไปมองคนที่กำลังพูด"ไหนลูกบอกว่า.." แม่เริ่มจะสงสัยกับคำพูดของลูกชาย"ผมว่าคุณแม่กับคุณฟ้ากลับไปก่อนดีกว่าครับ คุณน้าคงต้องการพักผ่อนแล้ว" เขาต้องรีบชิงพูด ก่อนที่แม่จะพูดอะไรขึ้นมามากกว่านี้"แต่แม่ว่า" สุดาคิดว่าจะมาเฝ้าเพื่อนรัก และคืนนี้อาจจะนอนค้างที่นี่ด้วย"เดี๋ยวคุณหมอจะเข้ามาดูอาการของคุณน้าแล้ว..เชิญคุณแม่กับคุณฟ้ากลับตอนนี้เลย" ชายหนุ่มพยายามผลักดันให้ทั้งสองออกจากห้องไปก่อน เพราะสิ่งที่เขาจะจัดการ..ให้ใครได้ยินด้วยไม่ได้"ถ้ามีอะไรก็โทรกลับไปหาแม่นะ""แต่ฟ้าว่าจะชวนคุณไปทานข้าว" ยังไม่ได้พูดอะไรมากไปกว่านั้น พวกลูกน้องก็มาเชิญ ตัวของทั้งสองออกจากห้องไปก่อนพอทางสะดว