Semua Bab รักราม (เป็นพิเศษ) #รามโชว์ม่อน: Bab 91 - Bab 100

“อ๋อ โทรศัพท์เรามันชาร์จแบตไม่ค่อยเข้าอะ เลยชาร์จทิ้งไว้ที่ห้อง” ส่วนตัวเธอก็ออกไปกับปาณชีวาและเพิ่งกลับเข้ามาจนได้มาเจอเขาที่สวนหย่อมท้ายรีสอร์ตนั่นแหละรามินทร์พยักหน้ารับรู้ ซึ่งก็ไม่ผิดไปจากที่บูรณะบอกไว้ตอนโทร. คุยกันเท่าไรนักว่า อาจจะติดต่อมนสิชายากสักหน่อยเนื่องจากโทรศัพท์ของเพื่อนเขามีปัญหา“ไปนะ” คนข้างกายบอกลาและลงจากรถไปแล้ว ทิ้งให้อีกคนมองตามด้วยความเสียดายที่เธอมีนัด แต่ได้แค่นี้ก็ถือว่าดีมากแล้วถ้าเทียบกับสิ่งที่เขาทำเธอเดือดร้อนจนเธอพ้นสายตาไปไกลนั่นแหละ รามินทร์ถึงได้ฟุบหน้าลงกับพวงมาลัยรถอย่างอ่อนแรง แค่ไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมา แต่เขากลับรู้สึกเหมือนถูกสูบพลังไปจนหมดเกลี้ยง กับอิแค่เผชิญหน้ากับเพื่อนที่บังเอิญมีอะไรกันจนอีกฝ่ายตั้งท้องขึ้นมายอมรับว่าก่อนมาที่นี่ เขาพยายามคิดจนหัวแทบระเบิดเพื่อหาทางลงให้กับเรื่องระหว่างตนกับมนสิชา กลัวจับใจว่าหญิงสาวจะบอกปัดความรับผิดชอบจากเขาอีก เหมือนที่เธอเคยทำมาแล้วครั้งหนึ่งในเช้าวันนั้นเธอไปไม่ลาและหายเข้ากลีบเมฆไปเลย ถ้าไม่เพราะเพื่อนสนิทของเธอแอบไปรู้เรื่องท้องเข้า แล้วเอามาถามกับน้องชายเขาชายหนุ่มเชื่อแน่ว่า ให้ตายเขาก็คงไม่

20:15 น.สองพี่น้องขับรถกลับมายังที่พักอีกครั้งเมื่อเสร็จสิ้นมื้อเย็น ในขณะที่รถจอดสนิทคนน้องเป็นฝ่ายเปิดประตูลงจากรถก่อน ทว่ายังไม่ทันได้หันกลับไปปิดให้เรียบร้อย ตาคู่คมกลับเบิกกว้างขึ้นอย่างคาดไม่ถึง เมื่อพบว่าใครบางคนกำลังสาวเท้าตรงมาทางนี้“เรน!” เสียงแหลมของหญิงวัยห้าสิบกว่าที่ยังสวยสะพรั่งจากการดูแลตัวเองเป็นอย่างดีเรียกชื่อลูกชายคนเล็กเอาไว้ ก่อนตัวจะเดินไปถึงเสียอีก‘ถึงว่า รถซีดานที่เพิ่งขับผ่านหน้านางไปเมื่อครู่ถึงได้ดูคุ้นตานัก ที่แท้ก็รถของลูกชายนี่เอง’“แม่! ทำไมมาอยู่นี่ล่ะครับ ไหนว่าไปสวนผึ้งไง” ตามติดมาด้วยน้ำเสียงแปลกใจของรามินทร์ที่ลงจากรถทีหลัง“ตายจริง แม่ยังไม่ได้บอกรามเหรอลูก” คิ้วบางตามธรรมชาติที่เข้มขึ้นหลายเฉดจากดินสอเขียนคิ้วขมวดมุ่น ไม่แน่ใจว่าได้บอกลูกไว้หรือเปล่าว่านางกับเพื่อนที่มาด้วยกันทริปนี้ตัดสินใจเปลี่ยนแผนกะทันหัน“พอดีเพื่อนแม่ หมอนัดผ่าตัดบายพาสหัวใจวันพุธนี้ พวกเพื่อน ๆ เลยเปลี่ยนใจมารวมก๊วนกันที่นี่แทน จะได้ถือโอกาสมาเยี่ยมด้วยเลย” รังรองเองก็เพิ่งกลับจากบ้านเพื่อนคนที่ว่า ก่อนหน้ารถของลูกชายจะเลี้ยวเข้ามาจอดไม่นานนี่เองรามินทร์ที่อยู่บ้านเดีย

เหตุการณ์ก่อนหน้านี้“แม่…ไอ้รามทำสาวท้อง” สิ้นคำของลูกชายคนเล็กทำเอาคนเป็นแม่ลมแทบจับ มือที่เริ่มมีร่องรอยแห่งวัยให้เห็นประปรายยกขึ้นทาบอก“แม่ครับ ฟังรามก่อนนะแม่นะ” ลูกชายคนกลางที่หน้าหดเหลือสองนิ้วกล่าวกับมารดาเสียงอ่อน ขยับเข้ามาจับจูงคนมากวัยกว่าไปยังที่ลับตาคน เมื่อเหลือบเห็นสายตาหลายคู่ของแขกที่มาพักคนอื่น ๆ มองมาที่พวกเขาอย่างสนอกสนใจ“เราไปคุยกันต่อที่ห้องดีมั้ยครับ” รังรองสูดลมหายใจเข้าออกลึก ๆ พยายามเตือนสติตัวเองให้ฟังคำของลูกก่อน แล้วค่อยดุด่าตักเตือนกันหลังจากนั้นก็ยังไม่สาย“แล้วพ่อล่ะครับ” ราเมศวร์ถามถึงเมื่อยังไม่เห็นบิดาแม้แต่เงา“อยู่กับก๊วนเขานู่น” รังรองไขข้อสงสัยของลูกคนเล็กว่าตนปล่อยสามีให้อยู่สังสรรค์ต่อกับพรรคพวกเพื่อนสนิทที่นาน ๆ จะได้เจอกันทีในขณะที่นางเยี่ยมเพื่อนเสร็จเรียบร้อยแล้ว ก็รีบขอตัวกลับที่พักทันทีพร้อมกับผานิตที่มีอาการปวดหัวตั้งแต่นั่งรถออกจากกรุงเทพฯผ่านไปไม่กี่นาทีสามคนแม่ลูกก็ย้ายจากบริเวณลานจอดรถที่ผู้คนแวะเวียนเอารถเข้าออกไม่ขาด มายังที่พักส่วนตัวของมารดาซึ่งเป็นห้องพักแฝดแบบพูลวิลล่าคราวนี้เป็นรามินทร์บ้างที่ถึงกับหายใจไม่ทั่วท้อง เมื่อ

20:52 น.รามินทร์เปิดประตูระเบียงห้องพักของมารดาออกไป หวังจะเซอร์ไพรส์คนที่มารดาบอกว่า “หนูม่อนพักอยู่ห้องข้าง ๆ นี่เอง”ชายหนุ่มเดินไปตามทางที่เชื่อมห้องของมารดากับห้องของหญิงสาวไว้ด้วยกัน เขาเบาฝีเท้าลงเมื่อเข้าใกล้แสงสว่างที่ลอดออกมาทางประตูและเสียงพูดคุยที่แว่วมาให้ได้ยิน“ฉัน…จะเอาเขาออกนะบู …ฉันตั้งใจทำแท้ง…” ถุงกระดาษสีขาวจากช็อปแบรนด์ดัง ซึ่งภายในเป็นสมาร์ตโฟนรุ่นใหม่ล่าสุดที่รามินทร์ตั้งใจซื้อให้มนสิชาร่วงจากมือชายหนุ่มทันทีที่ประโยคบาดใจนั้นลอยมาเข้าหูความปวดแปลบในอกเข้าโจมตีเขาจนหูอื้อ ตาลายไปหมด ท่อนขาแข็งแกร่งที่เคยยืนหยัดอย่างมั่นคงคล้ายจะอ่อนแรงลงไปดื้อ ๆ‘ทำไมล่ะ เขาช้าไปเหรอ’ ทั้งที่เขาเพิ่งมีโอกาสได้รับรู้ว่าหนึ่งชีวิตน้อย ๆ ที่เป็น ‘เลือดเนื้อเชื้อไข’ ของตัวเองกำลังถือกำเนิดขึ้นมาแท้ ๆแม้ว่าเด็กคนนี้จะเกิดมาท่ามกลางความไม่พร้อม ไม่ได้วางแผนหรือแม้แต่เตรียมตัวเตรียมใจเพื่อรับมือเลยก็ตามแต่ไม่เคยมีสักวินาทีเดียวที่เขาคิดจะผลักไสความรับผิดชอบ เขาแทบนับวันรอจะได้พบหน้าอย่างใจจดใจจ่อด้วยซ้ำหากแต่สิ่งที่ออกจากปากมนสิชา หญิงสาวที่เขาฝากฝังน้ำเชื้อเอาไว้อย่างไม่ตั้งใจทำ

ผ่านไปไม่ถึงนาทีคนที่เพิ่งตัดการสนทนากับเพื่อนสนิทลงทั้งที่ยังคุยกันไม่รู้เรื่องดี ก็รับรู้ได้ถึงแรงยวบข้างตัวจนต้องหันไปหาที่มาของมัน จึงได้เห็นว่าเป็นรามินทร์นั่นเองที่ตามมานั่งบนโซฟาตัวเดียวกัน“อาทิตย์หน้า ‘เขา’ ก็ครบยี่สิบสัปดาห์แล้ว” หญิงสาวเริ่มก่อนด้วยการชี้นิ้วกับหน้าท้องนูน ๆ ของตัวเอง“ถ้าเราจะเอาออก…คงไม่ปล่อยไว้นานขนาดนี้” เธอพูดกับเขาด้วยโทนเสียงเรียบเรื่อยเหมือนบอกเล่าเรื่องไม่สลักสำคัญ ผิดกับอีกฝ่ายที่วาดริมฝีปากขึ้นจนเห็นฟัน“จริงเหรอ เธอพูดจริงใช่มั้ย ไม่โกหกเรานะ” น้ำเสียงคนรบเร้าขอความจริงเต็มไปด้วยความดีอกดีใจและโล่งอกอย่างเห็นได้ชัด มนสิชายืนยันคำตอบของตัวเองด้วยการกดหน้าลงช้า ๆ ทว่าหนักแน่น“ขอบคุณนะม่อน” อารามดีใจทำให้คนตัวใหญ่กว่าดึงร่างเล็กตรงหน้าเข้ามากอดอย่างลืมตัว รอยยิ้มกว้างขวางที่เคยประดับใบหน้าของเขาเริ่มเปลี่ยนเป็นอาการเก้อกระดากเมื่อรู้ตัวว่าออกอาการมากเกินไปคนลืมตัวดันบ่าคนที่ตนดึงเข้ามากอดออกห่างอย่างเบามือ “เอ่อ…โทษที” หากอีกคนกลับไม่มีแม้แต่ปฏิกิริยาตอบโต้ นอกจากสบตากับเขาด้วยสีหน้าเรียบเฉยไม่แสดงอารมณ์เหมือนเคย“…ตอนนี้ไม่ แต่ไม่ได้หมายความว่าเ