Tous les chapitres de : Chapitre 101 - Chapitre 110

มนสิชาเป็นคนใส่ใจกับสิ่งที่รับปากคนอื่นเสมอ โดยเฉพาะถ้าคนคนนั้นคือเพื่อนสนิทอย่างบูรณาด้วยแล้ว ดังนั้นพอลับร่างของรามินทร์ออกไปได้ไม่นาน เจ้าของห้องก็จัดการต่อสายไปหาเพื่อนสาวทันที เสียงรอสายดังเพียงไม่กี่วินาทีฝ่ายนั้นก็รีบรับราวกับรออยู่แล้ว“(เหลามา ให้ไว อย่าคิดจะหมกเม็ด ไม่งั้นพรุ่งนี้แกเจอฉันแน่)” ไม่พูดพร่ำทำเพลงคนที่ต้องอดทนรออยู่พักใหญ่ ร้อนใจจนต้องรีบเข้าประเด็นโดยไม่มีการอินโทรถึงอย่างนั้นคนที่คบหากันมานานย่อมรู้จักรู้ใจกันดี ลองเพื่อนว่ามาอีหรอบนี้หญิงสาวคงไม่มีสิทธิ์บิดพลิ้วไปไหนได้อีก ดังนั้นสู้เปิดเผยความจริงให้มันจบ ๆ ไปเลยก็ดี เธอเองก็เหนื่อยกับการต้องโกหกปิดบังเต็มทีแล้วเช่นกันมนสิชาเริ่มต้นเล่าตั้งแต่คืนที่เธอเมากลับจากผับ ทว่าแทนที่จะเข้าห้องตัวเอง เธอกลับไปโผล่ที่ห้องของรามินทร์ จนอะไร ๆ มันเลยเถิดแล้วเรื่องยุ่งเหยิงก็ตามมาอย่างที่รู้ ๆ กันเธอเล่าแม้กระทั่งวันที่พลัดตกบันไดลงมาพร้อมกับหลี่เฟิงแต่กลับฟื้นขึ้นมาพบว่าตัวเองกำลังตั้งท้อง พร้อมกับข้อกล่าวหาจากพี่สาวว่าเล่นชู้กับพี่เขยจนท้องออกมาประจานตัวแต่เพราะตัวเองไม่พร้อมจะเป็นแม่คน อีกทั้งยังต้องการตัดปัญหาตั้

RM. : ตื่นยังRM. : ไปกินข้าวกันเสียงครืดคราดที่ดังขึ้นตรงโต๊ะข้างเตียง ปลุกร่างบางให้ลืมตาตื่นมาตอนเจ็ดโมงกว่า เธอเอื้อมมือคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลา ทว่าสายตากลับสะดุดกับข้อความบนแถบแจ้งเตือน มือเรียวกำลังจะนำมันวางลงที่เดิม แต่ก็ต้องชะงักไปเมื่อเสียงเตือนดังขึ้นอีกครั้งRM. : แม่ให้มาชวนพอเห็นว่าเป็นแม่ของอีกฝ่ายเท่านั้นละ มนสิชาก็เด้งตัวลุกจากที่นอนทันที•“ราม” ดัสกรเรียกชื่อเจ้าของส่วนสูงร้อยแปดสิบห้าในชุดลำลองใหม่เอี่ยมเพิ่งถอยมาจากห้างเมื่อวาน ชุดที่มักจะถูกน้องชายค่อนแคะอยู่บ่อยครั้งว่า “มึงไปแย่งมาจากปากหมาเหรอ”ด้วยเสื้อยืดสไตล์ Destroyed ดีไซน์ยืด ๆ ย้วย ๆ พร้อมรอยขาดทั่วตัว กับกางเกงขาสามส่วนผ้านิ่มและรองเท้าแตะหูคีบ ประหนึ่งเพิ่งลุกจากเตียงได้ก็เดินมานี่เลยกำลังก้มหน้าก้มตากดสมาร์ตโฟนในมือยิก ๆ“อ้าวป๋า ออกไปไหนมาแต่เช้าครับ” รามินทร์เงยหน้าขึ้นเมื่อได้ยินเสียงบิดาทักมาจากด้านหลัง“ไปเดินออกกำลังกายมา” ลูกชายคนกลางชะเง้อมองเลยหลังคนเป็นพ่อไปก็ไม่พบว่ามีใครตามมาด้วยจึงอดถามไม่ได้“แล้วแม่ล่ะครับ”“แม่เขาไม่ได้บอกไว้เหรอว่าจะออกไปเดินตลาดกับคุณผา” เมื่อคืนตอนกลับจากห้องของ

“อยากกินอะไรเป็นพิเศษมั้ย เดี๋ยวเราขับรถกันไปก็ได้” รามินทร์ถามขึ้นขณะพามนสิชาลัดเลาะไปตามทางเดิน ที่สองข้างทางเต็มไปด้วยไม้ดอกไม้ประดับนานาชนิด สลับกับแมกไม้ให้ร่มเงาทำให้แดดยามเช้าไม่ร้อนจนเกินไปนัก“ไม่ละ เราอยากกินที่แคนทีน” กว่าจะขับไปถึงร้านอาหารตามที่อีกคนชวนเธอได้หิวไส้กิ่วก่อนพอดีตั้งแต่แพ้ท้องน้อยลงในช่วงเดือนที่ผ่านมา เธอก็เริ่มกินได้มากขึ้น จากปกติที่เคยกินวันละสามมื้อก็เพิ่มเป็นห้าหรือหกมื้อต่อวัน จนเพื่อนที่ทำงานยังทักว่าเดี๋ยวนี้เธอดูมีน้ำมีนวลขึ้นแต่ถึงอย่างนั้นเรื่องที่เธอท้องก็ยังเป็นความลับสำหรับพวกเขาอยู่ ยกเว้นนิธิกับบุรวิชที่รู้ตั้งแต่วันแรกที่เธอไปถึงระยองแล้ว และที่เธอกับลูกอยู่รอดปลอดภัยมาถึงวันนี้ได้ ส่วนหนึ่งก็ด้วยความช่วยเหลือจากสองคนนี้ทั้งนั้น“หรือเธออยากออกไปกินร้านข้างนอก? งั้นเราแยกกันตรงนี้ดีมั้ย” มนสิชาบอกอย่างหวังดี ด้วยคิดว่าเขาอาจไม่ถูกปากกับอาหารของโรงแรม“เธอ ‘อึดอัด’ เหรอที่เราไปด้วยกัน” ใช่ว่าเขาไม่รู้ตัวเสียหน่อยที่อีกคนมีสีหน้าลำบากใจทุกครั้งที่ต้องอยู่กับเขาตามลำพัง จะด้วยเหตุผลอะไรถ้าไม่ใช่เพราะความอึดอัด“เปล่า เราไม่ได้หมายความว่าอย่า

สองสาวต่อบทสนทนากันได้พักใหญ่ ใครอีกคนก็ตามเข้ามาสมทบ “ทำไมไม่ปลุกพี่” ภาษาไทยสำเนียงแปลกแปร่งดังมาก่อนเจ้าตัวจะก้าวมาหยุดยืนตรงหน้ามนสิชาเสียอีก สามคนในที่นั้นเลยเงยหน้าขึ้นมองคนมาหลังสุดเป็นตาเดียว‘ปลุก?’ มนสิชามุ่นคิ้วว่าไปนัดแนะกับเขาตอนไหนถึงต้องให้เธอปลุก “…พี่เฟิงไม่ได้ออกไปกับป้าผาเหรอคะ…”หลี่เฟิงเลื่อนเก้าอี้ข้างรามินทร์ออกแล้วสอดตัวเข้าไปนั่งด้วยท่วงท่าสบาย ๆ ก่อนจะหัวเราะอย่างอารมณ์ดี “พี่ล้อเล่น”“จริง ๆ พี่สั่งเลขาฯ คุณแม่ไว้แล้วน่ะ ทำไมไม่ปลุกครับ” ประโยคแรกพูดกับมนสิชา ในขณะที่ประโยคหลังหันไปเอ่ยกับเลขาฯ คนเก่งของมารดา“หรือเมื่อคืน…ผมใช้งานคุณหนักไป” คนเด็กสุดในที่นั้นลอบมองตามรุ่นพี่สาวไปก็พบว่า หล่อนกำลังหลุบสายตาไปทางอื่นที่ไม่ใช่ทิศทางที่อดีตพี่เขยของเธอนั่งอยู่ ในขณะที่ตาเรียวรีของเขาไม่ยอมละไปจากใบหน้าสวยหวานของหล่อนเลย“พอดีเมื่อคืนพี่ไปนั่งที่ผับแถวนี้มาน่ะ ดื่มหนักไปนิดเลยต้องโทร. เรียกคุณปูเป้มาช่วยแบกกลับห้อง” คนไปผับมาเมื่อคืนเล่าให้ฟังอย่างไม่เห็นเป็นเรื่องใหญ่ “ขอโทษนะครับ…ที่ตัวหนักไปหน่อย”“ไม่เป็นไรค่ะ” สีหน้าพิพักพิพ่วนของปาณชีวาขณะรับคำขอโทษจากหลี่

“แม่บอกให้รีบกลับ สงสัยกลัวเธอหิว” รามินทร์ถือโอกาสนั้นคว้าข้อมือคนที่เดินเคียงกันมาตั้งแต่ลานม้านั่งใกล้ชายหาดมากุมไว้หลวม ๆ ไม่สนใจแม้อีกฝ่ายจะพยายามดึงมือออกจากเขาก็ตาม“เรายังไม่หิวขนาดนั้นซะหน่อย” รามินทร์แอบยิ้มขำกับตัวเอง ไม่ใคร่เชื่อน้ำคำของคนพูดเท่าไรนัก หลังจากได้เห็นบรรดาของกินที่เจ้าตัวสามารถจัดการให้หมดได้ภายในมื้อเดียว เขาเชื่อแล้วว่าคนท้องหิวบ่อยและกินเก่งอย่างที่มารดาเคยออกปากเตือนไว้จริง ๆ“ไม่หิวก็ต้องกิน ท่องไว้ เพื่อลูก” มนสิชาจนใจจะต่อล้อต่อเถียงกับคนที่ยังจับจูงเธอไปตลอดทางจนถึงหน้าห้องพัก“จะเข้าห้องก่อนมั้ย” มนสิชาพยักหน้าด้วยรู้สึกเหนียวตัวจนอยากอาบน้ำอีกสักรอบ แต่เหตุผลที่สำคัญกว่านั้นก็คือ เธอต้องการเวลาเตรียมใจเพื่อไปพบหน้าดัสกรและรังรองในฐานะ ‘พ่อแม่ของคนที่เธอมีลูกด้วย’ ไม่ใช่แค่ ‘เพื่อนสนิทของคุณป้าผานิต’ อย่างที่แล้วมา“งั้นเราไปรอที่ห้องแม่นะ” รามินทร์ยืนรอจนหญิงสาวเดินเข้าห้องตัวเองไป ชายหนุ่มถึงได้สาวเท้ามายังห้องข้าง ๆ ซึ่งเป็นห้องพักของมารดาบ้างทันทีที่ประตูเปิดออก คนมาเปิดให้อย่างรังรองก็ผงะถอยไปเกือบครึ่งก้าว เมื่อร่างสูงใหญ่ของลูกชายโผเข้ากอดนา