Tous les chapitres de : Chapitre 111 - Chapitre 120

ยี่สิบนาทีไม่ขาดไม่เกิน คนที่ขอตัวไปอาบน้ำก็เดินมาเคาะประตูห้องข้าง ๆ ในขณะที่ยืนรอเจ้าตัวก็ลอบสูดอากาศเข้าปอดหมายเรียกกำลังใจให้ตัวเองไปด้วยซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับที่รามินทร์เปิดประตูออกไปเจอเข้าพอดี ชายหนุ่มส่งยิ้มให้ทันทีที่เห็นสีหน้าฉายแววกังวลของคนมาใหม่ ก่อนจะเบี่ยงตัวให้เธอเดินเข้ามาหากมารดาของชายหนุ่มที่คอยท่าอยู่แล้ว กลับเป็นฝ่ายสาวเท้าเข้าหาก่อนจนคนเพิ่งมาใจชื้นขึ้นเป็นกอง “มา ๆ กินข้าวกันก่อน”“สวัสดีค่ะคุณรังรอง” มนสิชาเอ่ยกับคนตรงหน้าพร้อมยกมือพนมไหว้เหมือนเช่นทุกครั้งที่เจอกัน หากแต่สถานะที่เปลี่ยนไปทำให้หญิงสาวอดรู้สึกเกร็งขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้รู้จักกันมากว่าสองเดือน หญิงสาวคราวลูกมักเรียกเธอด้วยสรรพนามว่า ‘คุณ’ อยู่เสมอ ให้อย่างไรก็ไม่ค่อยยอมเรียก ‘ป้ารังรอง’ เหมือนที่เรียกเพื่อนสนิทอย่างผานิต ‘ดูสิ คราวนี้นางให้ข้ามขั้นไปเรียก ‘แม่’ แล้วหญิงสาวยังจะอิดออดอีกไหม’“ไม่ใช่แค่คุณรังรองแล้วสิ ถ้าไม่เหลือบ่ากว่าแรงเรียก ‘คุณแม่’ ดีกว่านะหนูม่อน” เท่านั้นละคนวัยห้าสิบถึงได้เห็นสีหน้าพิพักพิพ่วนของอีกฝ่ายเต็มสองตา เรียกทั้งรอยยิ้มและเสียงหัวเราะจากคุณแม่ได้เป็นอย่างดี จนคนท

รามินทร์ที่ยืนเยื้องไปทางเบื้องหลังของหญิงสาว จับจ้องทุกการกระทำอันแสนอ่อนโยนของลูกชายเพื่อนแม่ ทั้งยังเคยอาศัยร่วมบ้านกับมนสิชาในช่วงเวลาหนึ่ง อย่างไม่ยอมละสายตาแม้สักเสี้ยววินาที กระทั่ง“ป้าฝากดูแลหนูม่อนด้วยนะจ๊ะ” น้ำเสียงเอื้อเอ็นดูเอ่ยฝากฝังหลานสาวกับลูกชายของเพื่อน ที่แม้ท่านจะไม่สนิทกับเจ้าตัวเท่าพี่ชายคนโตของอีกฝ่าย หากก็เคยเห็นหน้าค่าตากันอยู่บ้าง“ครับ” ปากตอบผู้เป็นแม่ แต่หน่วยตาคมของรามินทร์กลับไม่หลุดโฟกัสจากลูกชายของท่านกับคนของเขาเลย กว่าจะทันได้ตรึกตรองการกระทำของตนว่าควรไม่ควร ขายาวของชายหนุ่มก็ก้าวไปถึงตัวของมนสิชาแล้วไม่เพียงเข้าหาหากเขายังจงใจสอดนิ้วเข้าไปยังหว่างนิ้วของคนเพิ่งคลายสะอื้น เพื่อรั้งเธอให้เข้ามาในวงล้อมของตัวเองแทนวงแขนของชายคนนั้น“ขอบคุณมากนะครับที่ดูแลม่อนเป็นอย่างดี” หลี่เฟิงคล้ายจะชะงักไป กับการที่อยู่ ๆ มนสิชาก็ถูกคว้าไปต่อหน้าต่อตา แม้น้ำเสียงของฝ่ายนั้นจะสุภาพหากก็แฝงความแข็งกร้าวอยู่ในทีถึงอย่างนั้นหนุ่มลูกครึ่งก็หาได้ถือสาไม่ กลับหันไปอมยิ้มจนตาพราวกับหญิงสาวข้างกาย ที่มองตามการกระทำของเขากับหนุ่มรุ่นน้องอยู่ก่อนแล้วขณะเดียวกันคนที่ใช้มื

วางสายจากมนสิชาได้พักใหญ่แล้ว แต่แผ่นกระดาษในมือของรามินทร์ที่มีชื่อของลูกถูกเขียนเอาไว้สามสี่ชื่อ ก็ยังตรึงสายตาเขาต่อไปอีกหลายนาทีกระทั่งเสียงแจ้งเตือนว่ามีข้อความของใครบางคนถูกส่งเข้ามาในห้องแชต รอยยิ้มในหน้าของเจ้าตัวก็เหมือนจะหายวับไปทันที‘เย็นพรุ่งนี้พ่อซินนัดกินข้าวที่บ้าน’‘มานะ’‘เดี๋ยวซินไปรับ’รามินทร์ไม่คิดจะกดเข้าไปอ่านข้อความในแอปฯ หากเลือกอ่านเอาจากแถบแจ้งเตือนแทน จะว่าเป็นครั้งแรกของเขาก็ได้นับตั้งแต่ที่รู้เรื่องลูก แล้วรู้สึกหนักใจกับความสัมพันธ์ที่ยังค้างคากับเจ้าของแชตขนาดนี้ราวสองอาทิตย์ก่อนหญิงสาวเหมือนจะหายหน้าหายตาไปจากชีวิตเขา แทบไม่มีทั้งสายเรียกเข้าหรือการส่งข้อความมาหา นัยว่าเจ้าตัวกำลังวุ่นกับการเตรียมตัวสำหรับงานใหม่ในบริษัทเพื่อนสนิทของสาครผู้เป็นบิดาในขณะที่ตัวเขาเองก็ขะมักเขม้นกับการเคลียร์งานที่บริษัทเช่นเดียวกัน เพื่อจะได้มีเวลาให้มนสิชากับลูกอย่างเต็มที่ใจจริงเขาอยากให้มนสิชาย้ายมาอยู่ด้วยกันที่กรุงเทพฯ มากกว่า เพราะถึงอย่างไรบ้านของเขาก็มีคนคอยอยู่ดูแลเธอได้ตลอด แถมยังสะดวกสบายกว่าหอพักเล็ก ๆ ของเธอเป็นไหน ๆ‘แต่แล้วหน้าที่การงานของเธอที่ระยองล

สิบโมงเช้าวันต่อมารามินทร์ก็เดินทางมาถึงตัวเมืองระยอง วันนี้เขามีแผนจะขับรถตระเวนดูที่พักซึ่งมีทั้งบ้านเดี่ยวและคอนโดฯ ที่เคยหมายตาเอาไว้ตั้งแต่มาส่งมนสิชาคราวก่อน เพื่อประกอบการตัดสินใจของตัวเองอีกครั้ง หลังจากสองแห่งผ่านไป นาฬิกาข้อมือของชายหนุ่มก็บอกเวลาเที่ยงตรงพอดี เขาจึงบังคับพวงมาลัยรถให้เลี้ยวออกจากโครงการบ้านหรูย่านทำเลทองของจังหวัด ในขณะที่ยังตัดสินใจไม่ได้ว่าจะเลือกที่ไหนดี กระเพาะอาหารของรามินทร์ก็ส่งสัญญาณเตือนขึ้นมาก่อน คนเริ่มหิวจึงแวะหาอะไรใส่ท้องที่ร้านอาหารตามสั่งแห่งหนึ่ง ไม่ไกลจากโครงการบ้านที่เขาเพิ่งจากมา ขณะที่กำลังรออาหารมาเสิร์ฟ สมาร์ตโฟนในกระเป๋ากางเกงของเขาก็สั่นเตือนให้ต้องล้วงหยิบขึ้นมาดู พอเห็นว่าเป็นใครที่โทร. มา มุมปากก็ถูกยกยิ้มขึ้นทันที “(ไง พ่อคนลางานไปหาเมี– เอ้ย! แม่ของลูก)” คนลางานคร้านต่อปากต่อคำกับคนปลายสาย ที่มักจะล้อเช่นนี้ให้ได้ยินอยู่บ่อยครั้ง จะว่าเขาชินแล้วก็คงไม่ผิดนัก “ว่างมากก็รีบไป ๆ ซะทีไป เล่นตัวรอพี่เขามาง้ออยู่นั่นอะ รำคาญหน้าว่ะ” ครั้นจะไม่ตอกกลับให้หายหมั่นไส้เสียทีก็กระไรอยู่ ทว่าอีกฝ่ายกลับหัวเราะใส่อย่างไม่ถือเป็นเรื

“เจ๊ไปไม่ได้จ้ะสาว ต้องกลับไปซักผ้า” ชญานิศปฏิเสธอย่างไว “แล้วพี่อะ ต้องกลับไปซักผ้าด้วยปะ” บุรวิชถามหน้าตายส่วนรุ่นพี่หนุ่มได้แต่ยืนหน้าเหวอ ไม่แน่ใจว่าอีกฝ่ายหมายถึงซักผ้าจริง ๆ หรือเป็นคำถามแฝงนัยบางอย่างกันแน่ “เอ่อ…พี่ติดธุระว่ะโทษที” คนถูกถามจึงเลือกจะตัดบทในขณะที่คนซักไซ้ก็ไม่คิดจะเซ้าซี้ต่อเช่นกัน มนสิชาโน้มตัวมาซุบซิบกับเพื่อนสนิทอีกครั้ง เมื่อรุ่นพี่สองคนนั้นเดินห่างออกไปไกลแล้ว “ยิ้นน้อยยิ้มใหญ่แถมเดินกลับมาด้วยกันแบบนี้ เมื่อกี๊พี่สงกรานต์ไปง้อมาแล้วชัวร์” “ชัวร์ ตอนเจ๊เปิ้ลออกไปหน้ายังตึงอยู่เลย แต่ขากลับหน้าระรื่นเว่อร์” มนสิชาขำพรืดกับความช่างเมาท์ที่ขัดกันเหลือเกินกับใบหน้านิ่งสนิทของคนข้าง ๆ • จวบจนตะวันตกดินสองหนุ่มสาวที่เป็นทั้งเพื่อนร่วมงานและเพื่อนสนิทต่างก็ได้ของกินติดไม้ติดมือกลับที่พักคนละหอบใหญ่ โดยเฉพาะว่าที่คุณแม่อย่างมนสิชา “เด็กห้าเดือนกินเก่งมากคุณแม่” คนที่ต้องช่วยว่าที่คุณแม่หิ้วของพะรุงพะรังอดกระเซ้าไม่ได้ แม้ว่าจะหอบแฮกไปด้วยจากการเดินขึ้นบันไดมาส่งเพื่อนที่ชั้นสี่ก็ตาม “กินเก่งขนาดนี้ทำไมแกดูไม่อ้วนเลยอะ ถ้าไม่ใส่เสื้อผ้ารัด ๆ มองแทบไม่