Tous les chapitres de : Chapitre 71 - Chapitre 80

คุณรังรอง เพื่อนสนิทของป้าผากลับออกไปเป็นชั่วโมงแล้ว หลังจากทิ้งระเบิดลูกใหญ่ไว้ให้มนสิชาเก็บเอาไปคิดจนหัวแทบแตก“ถ้าป้าจะขอเด็กคนนี้เอาไว้ หนูให้ป้าได้มั้ยลูก” ‘เฮ่อ ปัญหาเก่าไม่ทันคลี่คลาย ปัญหาใหม่ก็มาจ่อรออยู่ตรงหน้าแล้ว’ แล้วเธอจะทำอะไรได้ล่ะนอกจากค่อย ๆ คิดค่อย ๆ ตัดสินใจแต่ก่อนจะไปถึงจุดนั้น เธอจะลองทบทวนเรื่องเอาเด็กออกอีกครั้ง ตามความประสงค์ของทุกคนโดยเฉพาะตัวเธอเอง ดังนั้นบ้านหลังใหญ่ของป้าผาจึงกลายมาเป็นที่พักพิงให้เธอในระหว่างนี้ตกบ่ายผานิตไหว้วานให้ปาณชีวาเข้ามาหาท่านที่บ้าน เพื่อมารับมนสิชาไปหาซื้อเสื้อผ้าและของใช้จำเป็นแทนของเก่าที่ถูกทิ้งไว้ที่ฮ่องกงครั้นหญิงสาวจะปฏิเสธน้ำใจของท่านก็ไม่กล้า เมื่ออีกฝ่ายยกเหตุผลด้านสุขภาพของเธอขึ้นมาแจกแจงเสียละเอียดยิบ “เกิดหน้ามืดขึ้นมา อย่างน้อยข้าง ๆ ก็มีปูเป้”สุดท้ายก็ลงเอยด้วยการที่มนสิชานั่งรถมาห้างสรรพสินค้าใกล้บ้านของผานิตกับหญิงสาวรุ่นพี่“…ม่อน น้องม่อนคะ…”“คะ?” ใบหน้าตื่น ๆ ของมนสิชาหันไปทางปาณชีวาที่นั่งอยู่หลังพวงมาลัยรถ “พี่เป้ว่าไงนะคะ”“เวียนหัวรึเปล่าคะ” คนท้องส่ายหน้า “ถ้าอาการไม่ดีต้องรีบบอกพี่เลยนะคะ” คนทำหน้าท

เหตุการณ์ปัจจุบันหลายวันมานี้มนสิชารู้สึกได้เลยว่าร่างกายตัวเองเปลี่ยนไป สาเหตุไม่ใช่ใครที่ไหนก็เจ้าเม็ดถั่วน้อย ๆ ในท้องของเธอนี่ไง จากที่เคยแข็งแรง กระฉับเฉงว่องไวก็กลายเป็นอ่อนเพลียง่าย ทำอะไรนิดอะไรหน่อยก็เหนื่อยล้าไม่สบายตัวไปหมดไหนจะต้องปรับเปลี่ยนพฤติกรรมทั้งลุกนั่งยืนเดินด้วยการเพิ่มความระมัดระวังมากขึ้น เพราะเกรงจะกระทบกระเทือนถึงเด็กในท้องกระทั่งอาหารการกินที่ล้วนแล้วแต่ต้องเป็นของดีมีประโยชน์ต่อคุณแม่ช่วงตั้งครรภ์เท่านั้น เธอถึงจะเอาเข้าปากคิดอะไรเพลิน ๆ ตัวเธอก็เกาะราวบันไดขึ้นมาถึงชั้นสองเป็นที่เรียบร้อย เปิดประตูเข้าห้องไปนั่งแหมะที่ปลายเตียง สองจิตสองใจอยู่ครู่ว่าควรโทรศัพท์หรือแชตไปหาเพื่อนซี้อย่างบูรณาตอนนี้เลยดีไหม เพราะเชื่อได้เลยว่าป่านนี้เพื่อนเธอคงงุ่นง่านแย่แล้วที่ติดต่อเธอไม่ได้เป็นวัน ๆสุดท้ายก็ไม่อาจปล่อยเวลาให้ล่วงเลยไปนานกว่านี้ หญิงสาวตัดสินใจกดตัวเลขสิบหลักที่จำได้ขึ้นใจบนหน้าจอสมาร์ตโฟน เพียงอึดใจทางนั้นก็รับสาย เธอจึงรีบกรอกเสียงลงไป “บู ฉันเองนะ”“(ไอ้ม่อนนนน)” บูรณาเรียกชื่อเธอเสียงหลง คงทั้งตกใจทั้งโล่กอกในคราวเดียวที่ได้ยินเสียงคนที่ติดต่อไม่ได

วันถัดมามนสิชางัวเงียตื่นมาด้วยอาการคลื่นไส้เหมือนเช่นทุกวัน เธอดีดตัวลงจากเตียงและพุ่งตรงเข้าห้องน้ำไปอย่างรวดเร็ว ใช้เวลาในนั้นพักใหญ่กว่าจะเดินสะโหลสะเหลกลับออกมาทิ้งตัวลงบนเตียงอย่างอ่อนแรง‘ทำไมวันนี้หนูดื้อจัง’ หญิงสาวหน้ายู่ยกมือขึ้นลูบวนไปมาบริเวณหน้าท้องของตัวเองและตบลงเบา ๆ คล้ายต้องการปลุกสิ่งมีชีวิตเล็กจิ๋วที่อยู่ภายในนั้นให้ตื่นขึ้นมาฟังเธอบ่นปากเธอบึนขึ้นอีกเล็กน้อยที่เจ้าจิ๋วในท้องไม่ใจดีกับเธอบ้างเลย ‘หนูไม่สงสารแม่เหรอ’ ถ้าลูกเธอโตพอจนพูดโต้ตอบกันได้ก็คงดี เธอจะได้มีเพื่อนไว้คุยแก้เหงาแม้ไม่อยากยอมรับว่าต่อให้เธอเข้มแข็งหรือพึ่งพาตัวเองได้ หากในส่วนลึกเธอก็ยังรู้สึก ‘โดดเดี่ยว’ ตัวคนเดียวเหมือนไร้ญาติขาดมิตรอยู่เช่นนั้นเองตั้งแต่โตจนรู้ความว่าเธอเป็นแค่เด็กที่ถูกแม่ทิ้ง มนสิชาเฝ้าถามตัวเองบ่อยครั้งว่าทำไมแม่ถึงได้ไม่กลับมารับเธอไปอยู่ด้วย เกือบยี่สิบปีแล้วที่แม่หนีหายไป ไม่แม้แต่จะส่งข่าวคราวให้รู้ราวกับกลัวว่าเธอจะดั้นด้นไปตามหาต่อให้พยายามหาเหตุผลต่าง ๆ นานาให้กับการกระทำของแม่ หากสุดท้ายคำตอบที่ได้ก็มีเพียง ‘เธอคือความผิดพลาดที่แม่ไม่ต้องการ แม่ไม่ได้รักเธอ’•

จบมื้อสายไปอย่างกร่อย ๆ ด้วยการที่มนสิชาต้องแค่นกินโจ๊กชามนั้นจนหมดเพียงเพราะไม่อยากให้ลูกหิว ส่วนคนท้วงให้เธอกินกลับไม่แตะแม้แต่ช้อนที่วางไว้ข้างชามด้วยซ้ำ ราวกับเขาอยู่รอเพื่อจะพูดเรื่องสำคัญกับเธอแค่นั้น“…ยิ่งเด็กในท้องม่อนยิ่งไม่ได้ผิดอะไรเลย” ประโยคนั้นของหลี่เฟิงยังดังก้องไปมาราวกับคนพูดมาตะโกนอยู่ข้าง ๆ'เธอก็ไม่ได้คิดจะโทษเด็กซะหน่อย' คิดมาถึงตรงนี้ก็ให้นึกเคืองใครบางคนขึ้นมาครามครัน 'ติดต่อไปขอค่าเลี้ยงดูลูกซะดีไหม' สิ่งที่มันคาราคาซังอยู่ตอนนี้จะได้หาทางไปต่อได้เสียที ไหน ๆ เขาก็มีส่วนทำให้เด็กคนนี้เกิดมาแล้วถ้าเธอมีเงินมากพอให้เขาเกิดมาและเลี้ยงดูไปจนเขาเติบใหญ่ได้ ความคิดเรื่องที่จะเอาเขาออกคงไม่มีวันเกิดขึ้นในหัวเธอ เพราะความจริงข้อหนึ่งที่ปฏิเสธไม่ได้เลยก็คือ แม้เงินจะแก้ปัญหาไม่ได้ทุกอย่างก็จริง ทว่าหลายครั้งปัญหาเหล่านั้นก็คลี่คลายได้ด้วยเงินอยู่ดีแต่ถ้ามันง่ายขนาดนั้นมนสิชาคงทำไปนานแล้ว แม้ว่าเธอกับรามินทร์จะเป็นเพื่อนกัน หากก็ไม่ได้สนิทชิดเชื้ออะไรกันขนาดนั้น เรียกได้ว่าห่างเหินกันจนแทบจะเป็นแค่คนรู้จักด้วยซ้ำ อยู่ ๆ ให้บอกว่าเธอท้องกับเขาคงแปลกพิลึก เธอถึงเลือกที

เย็นวันเดียวกันนั้นที่บ้านวัชรชัยณรงค์ รังรองกำลังสนทนากับลูกชายทั้งคนกลางคนเล็ก และพรรธน์ยศเพื่อนสนิทของลูกอย่างออกรสออกชาติ ขณะรับประทานมื้อเย็นร่วมกันในรอบหลายเดือน“ถ้าวันนี้พรรธน์ไม่ยอมมาทานข้าวกับแม่นะ สงสัยแม่คงไม่ได้เจอหน้าลูกชายคนเล็ก” ปากคนเป็นแม่เอ่ยกับเพื่อนสนิทลูกที่นั่งข้าง ๆ ทว่ากลับทิ้งสายตาไว้ที่ราเมศวร์ซึ่งนั่งตรงข้ามกับนางพอดี“ขอบใจนะลูกที่พาตาเรนมาหาแม่ได้” ปากที่แต่งแต้มด้วยลิปสติกเนื้อดีไม่วายเหน็บแนมคนลูกไปอีกคำรบ ที่หายหน้าหายตาไม่ยอมกลับบ้านให้พ่อแม่เห็นหน้ามาเกือบอาทิตย์หากนางไม่เปรย ๆ ว่าคิดถึงพรรธน์ยศ เนื่องจากไม่ได้เจอกันนานแล้ว ทั้งออกปากให้ลูกชวนเพื่อนมารับประทานอาหารด้วยกันสักมื้อ ก็คงไม่มีข้ออ้างให้ลูกชายคนเล็กของรังรองกลับมาเหยียบบ้านได้“มันเฝ้าเมียครับแม่” รามินทร์ผสมโรงแหย่น้องชายอย่างนึกสนุก เพราะนาน ๆ ทีอีกฝ่ายจะมีเรื่องให้โดนแซวโดนล้อกับเขาบ้าง “กลัวหาย”“หึ อย่างน้อยกูก็มีเมียให้เฝ้าละกัน” คนกลัวเมียหายเกทับกลับไปจนคนแซวนึกฉุนพรรธน์ยศหลุดขำเมื่อเห็นสีหน้าท่าทางของสองพี่น้อง ที่เหมือนจะอยากใช้วาจาฟาดฟันกันให้มากกว่าที่เป็นอยู่ หากไม่ติดว่ามาร