Tous les chapitres de : Chapitre 81 - Chapitre 90

“ปล่อยน้องไปเถอะอ้อน” เป็นครั้งแรกที่อรวีปกป้องลูกอีกคนของสามี เลือดเนื้อเชื้อไขที่เกิดมาจากความผิดบาปคราวนั้น ใช่ว่าคนเป็นแม่อย่างนางไม่เจ็บไม่แค้น แต่นางแค่ทนไม่ได้ที่ต้องเห็นอรนุชเลือกเดินทางผิด“จนถึงขนาดนี้แล้วแม่…” เสียงอรนุชสั่นเครือพอ ๆ กับร่างกายที่กลุ้มรุมไปด้วยโทสะ“ให้มันจบแค่นี้เถอะนะ แม่ขอร้อง” คนถูกขอร้องส่ายหน้า ดวงตาแดงก่ำเต็มไปด้วยหยดน้ำกลอกกลิ้งอยู่ภายใน“เลิกยุ่งกับสองคนนั้นแล้วเริ่มต้นกันใหม่นะอ้อนนะ” คนเป็นแม่แทบจะกราบกรานขอร้อง พยายามฉุดรั้งอรนุชไม่ให้ก้าวย่างบนเส้นทางเดียวกับนาง“ไม่แม่ อ้อนไม่หยุดจนกว่ามันจะรับกรรม” ตลอดมาที่อรนุชกดขี่ข่มเหงมนสิชาก็เพื่อระบายความคับแค้นใจที่คนอย่างมันเกิดมา อยากเห็นมันเป็นทุกข์น้ำตาตกใน เห็นมันเจ็บช้ำแต่ทำอะไรไม่ได้ เห็นมันได้แต่ลืมตาอ้าปากอยู่แค่ใต้ตีนเธออยากให้บิดาที่นอนเป็นผักอยู่ในบ้านหลังนั้นเห็นกับตาตัวเอง ว่าลูกสาวที่เกิดจากคนที่ท่านรักต้องชดใช้ด้วยการทนรับบาปกรรมที่ท่านก่อไว้อย่างไรบ้าง“แต่แม่ไม่อยากให้อ้อนเอาตัวเองไปเสี่ยง” หรือแม้แต่ตัวนางเองก็ตาม นางรับปากลูกว่าจะทำให้มนสิชาเจ็บปวดกับเรื่องนี้ที่สุด ก็เพื่อกันไม่ใ

“เอ้านี่ น้ำจิ้มรสเด็ดสูตรเจ๊เอง รับรอง แซ่บลืม” ชญานิศเลื่อนถ้วยน้ำจิ้มหมูกระทะรสเด็ดของร้าน ที่เจ้าตัวจัดการปรุงรสเพิ่มด้วยพริกและกระเทียมซอยชนิดเห็นแล้วแสบปากแทนไปตรงหน้ามนสิชา หญิงสาวหน้าแหยเพราะกลิ่นกระเทียมสดตีเข้าจมูกจนเวียนหัว“ม่อนไม่กินเผ็ดเจ๊ ใส่พริกขนาดนั้นได้ท้องเสียกันพอดี” ไม่ว่าเปล่าหากบุรวิชยังหยิบถ้วยน้ำจิ้มเจ้าปัญหามาไว้ตรงหน้าตัวเองแทน“เอ้ย ไปรู้เขาได้ไง จีบกันอยู่ปะเนี่ย” ดวงฤทธิ์ ผู้อาวุโสที่สุดในโต๊ะเย้าหนุ่มรุ่นน้องที่ออกตัวจนน่าสงสัย“พี่ด้วงคิดเหมือนผมเลยพี่” สงกรานต์รับหน้าที่เป็นลูกคู่“ยังไงซิ” ดวงฤทธิ์หันมาจับผิดทางมนสิชาบ้าง หากหญิงสาวก็ได้แค่ส่ายหน้าปฏิเสธ“อย่าชงเลยพี่ ผมกับม่อนเป็นเพื่อนกัน” บุรวิชแสร้งตีหน้าขรึมตัดบท“โห ไรว้า ไม่หนุกเลย” สงกรานต์ทำหน้าเสียดาย“พี่กรานต์กับเจ๊เปิ้ลยังดูเป็นไปได้มากกว่าพวกผมอีก” แล้วทั้งโต๊ะก็หันไปมองสองคนที่บุรวิชเอ่ยชื่อเป็นตาเดียวชญานิศตาโตโวยวายลั่นโต๊ะว่าให้ตายก็ไม่คิดจะหน้ามืดเอาไอ้นี่ทำผัว พอคนต้นเรื่องที่เหม็นกระเทียมเป็นเหตุเห็นว่า ‘ไอ้นี่’ ที่รุ่นพี่สาวหมายถึงหน้าเจื่อนลงไปจึงรีบเฉไฉไปเรื่องอื่น“ม่อนได้ห้

17:55 น.“ทำไมไม่บอกเรา…ว่าเธอท้อง”ต้องใช้เวลาพักใหญ่เลยทีเดียวกว่ามนสิชาจะตั้งสติได้กับการโดนจู่โจมโดยไม่ทันตั้งตัว เธอพยายามสอดส่ายสายตาหาทางหนีทีไล่ ทว่าคนตัวใหญ่กว่ากลับดักคอไว้อย่างรู้ทัน “คราวนี้เราจะไม่ยอมปล่อยเธอไปเหมือนครั้งก่อน”คนที่สูงไม่ถึงคางของชายหนุ่มถึงกับต้องเงยหน้าขึ้นสบตาคนพูด ไม่ชอบใจเท่าไรนักที่ถูกเขาไล่ต้อนราวกับเธอทำอะไรผิด“มาเถอะ” หญิงสาวขืนตัวไว้เมื่อเขารั้งให้เดินตาม“เดี๋ยว!” ทั้งยังทัดทานเขาเสียงแข็งเมื่อรู้ตัวว่ากำลังจะเพลี่ยงพล้ำ เธอไม่ได้เตรียมตัวเตรียมใจมาเพื่อเจอเขาในสถานการณ์เช่นนี้เลยการที่อีกฝ่ายพุ่งตรงมาหาเธออย่างไม่ลังเลบวกกับคำพูดเมื่อครู่นี้ ให้อย่างไรก็คิดเป็นอื่นไม่ได้นอกจากนี่ไม่ใช่การพบกันโดยบังเอิญ ปฏิกิริยาที่รามินทร์แสดงออกราวกับรู้เรื่องที่เธอท้องมาก่อนแล้ว ‘ว่าแต่ว่าเขารู้ได้อย่างไรกัน’“ขอร้องละ คุยกันซักครั้งเถอะ” คนถูกขอร้องค่อย ๆ ลดอาการต่อต้านลงเมื่อเห็นแววตาวิงวอนของอีกฝ่าย อีกทั้งเขายังไม่ได้มีท่าทีคุกคามเธอมากไปกว่าที่เป็นอยู่เธอจึงยอมตามเขาไปโดยที่แขนข้างนั้นยังถูกเขาจับไว้ไม่ปล่อย “ปล่อยแขนเราก่อน”คนที่เคยถูกหญิงสาวชิ่งห

แล้วเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในคืนนั้นจนถึงตอนที่รู้ว่ามนสิชาย้ายไปอยู่กับญาติที่ฮ่องกง ก็ออกจากปากของรามินทร์จนหมดเปลือก“กูยังรู้สึกผิดกับเขาไม่หาย” นาทีนั้นราเมศวร์ถึงได้เข้าใจว่าทำไมรามินทร์ถึงปล่อยวางเรื่องนี้ไม่ได้ง่าย ๆ“มึงเลิกโทษตัวเองได้แล้วมั้ง ฝั่งนั้นอาจจะมูฟออนไปแล้วก็ได้” น้องชายพยายามคิดในแง่ดี แม้ในใจลึก ๆ ไม่อาจทำได้อย่างปากว่าเลยก็ตาม“งั้นอยู่ ๆ เพื่อนมึงมาถามถึงกูกับม่อนทำไม” ถึงตอนนี้รามินทร์แน่ใจแล้วว่าคนที่ขับรถให้มนสิชาเช้าวันนั้นก็คือบูรณะ แต่ทำไมอีกฝ่ายถึงเพิ่งมาถามหาเขาในขณะที่เรื่องมันผ่านไปแล้วตั้งสี่เดือนราเมศวร์ไม่อยู่เฉยรีบคว้าโทรศัพท์จากมือพี่ชายมาพิมพ์ข้อความถามเพื่อนเพราะเขาเองก็อยากรู้ไม่ต่างกัน “กูถามให้แล้ว บูบอกเดี๋ยวมาคุยต่อ ขอแวะทำธุระให้ที่บ้านแป๊บนึง”“มึงคิดว่าไง” สีหน้าท่าทางของรามินทร์ดูลุกลี้ลุกลนอยู่ไม่สุข ราวกับรอให้บูรณะมาต่อข้อถามที่คาใจแทบไม่ไหวแล้ว“ไม่รู้ แต่ก็น่าจะเกี่ยวกับม่อนแล้วก็มึงแน่ ๆ” สุดท้ายราเมศวร์ก็เลือกตอบไปตามที่ใจคิดไม่กี่นาทีต่อมาเสียงแจ้งเตือนที่สองพี่น้องเฝ้ารออย่างใจจดใจจ่อก็ดังขึ้น ราเมศวร์รีบกดเข้าไปดูและพบว่าบูร

18:21 น.รามินทร์ล้วงหยิบสมาร์ตโฟนออกมาจากกระเป๋ากางเกงผ้าเนื้อนิ่มเมื่อมีเสียงแจ้งเตือนดังขึ้นมาRain : หายหัวไปไหนวะRain : เจอเมียมึงยังRM. : แล้วRM. : กำลังเคลียร์กันอยู่Rain : เออRain : พูดกับเค้าดีๆนะเว่ยRain : เค้ากำลังท้องลูกมึงราเมศวร์เว้นจังหวะการส่งข้อความไปนิดหนึ่ง ราวกับกำลังลังเลว่าเด็กในท้องของผู้หญิงที่ชื่อม่อน จะใช่เลือดเนื้อเชื้อไขของพี่ชายเขาจริง ๆ ไหมRain : มั้ยวะRM. : เออ ลูกกูนั่นแหละRM. : ม่อนยอมรับกับกูเองRain : เชี่ยยยยRain : กูเป็นอาแล้วจริงดิRM. : ไว้ไปคุยกันต่อที่ห้องRM. : กูขอเคลียร์กับม่อนก่อนหลังจากพิมพ์ประโยคสุดท้ายและกดส่งให้อีกฝ่ายเสร็จ รามินทร์ก็เก็บเครื่องมือสื่อสารกลับลงไปตามเดิม จากนั้นจึงหันมาให้ความสนใจหญิงสาวที่นิ่งเงียบใส่เขามาได้พักใหญ่แล้วอีกครั้ง“ไม่ว่ายังไงเราก็จะขอรับผิดชอบ” รามินทร์บอกความประสงค์ของตัวเองด้วยความแน่วแน่ เขาคิดมาดีแล้ว คิดมาตลอดทางจากบ้านตัวเองจนถึงที่นี่“ทำไมถึงมั่นใจนักล่ะ เราอาจจะโกหกก็ได้” ถึงแม้มนสิชาจะสารภาพกับเขาแล้วก็ตามว่าเด็กในท้องเธอคือลูกของเขา แต่การที่อีกฝ่ายยอมรับอย่างง่ายดายโดยไม่มีแม้แต่ข้