Lahat ng Kabanata ng รักราม (เป็นพิเศษ) #รามโชว์ม่อน: Kabanata 31 - Kabanata 40

“(มัวแต่เมาท์มอย เกือบลืมแหนะ ฉันยังไม่ได้บอกแกเลยว่าวันก่อนฉันเจอผู้ชาย…)” บูรณาเปลี่ยนหัวข้อสนทนาใหม่ เมื่อรู้สึกว่าเรื่องที่คุยกันชักจะหดหู่เกินไปแล้ว“หล่อละสิ แกถึงเอามาเมาท์” มนสิชาจับไต๋ได้ เพราะเพื่อนเธอก็เอาเรื่องคนนู้นคนนี้มาเล่าให้ฟังออกจะบ่อย เรื่องที่เล่าส่วนใหญ่คงไม่พ้นอวยคนนั้นคนนี้ว่าหล่ออย่างนั้นหน้าตาดีอย่างงี้ หาใช่การนินทาว่าร้ายไม่“(หล่อมากแกเอ๊ยยย เติมกอไก่ไปเลยล้านตัว แต่เสียดายมากับเมีย บูเก้เซ็งค่ะ)” หญิงสาวแทบจะจินตนาการถึงจริตจะก้านการจีบปากจีบคอของคนเล่าออกเลยทีเดียว“คนที่แกจีบเหรอ” เธอเย้า“(หึ เพื่อนเตะบอล)” คนได้ยินถึงกับขำพรวด ถ้าเป็นเพื่อนที่เคยเล่นฟุตบอลกับบูรณาละก็ แสดงว่าต้องรู้จักกันตั้งแต่สมัยเรียนมัธยมปลายนู่นเลย เพราะหลังจากเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว เพื่อนสนิทของเธอก็ไม่เคยกลับไปเล่นกีฬาประเภทนั้นอีกเลย“(แต่ปลื้มใจว่ะแก เขาจำฉันได้ เข้ามาทักฉันก่อนด้วย ไอ้เราก็นึกว่าเขาจะรับไม่ได้ซะอีก)” สิ่งหนึ่งที่บูรณาแอบกังวลอยู่ลึก ๆ คือวิวัฒนาการทางร่างกายของตัวเองจะกลายเป็นที่รังเกียจของเพื่อน ๆ สมัยที่ยัง ‘แมน ๆ เตะบอล’เพราะตอนเป็น ‘บูรณะ’ เจ้าตัวแทบไม่เคย

“รามกะจะลองให้เขาเช่าดูก่อน ดีไม่ดียังไงค่อยว่ากัน” เจ้าของคอนโดฯ ห้องนั้นรีบตัดบท ก่อนขยับเข้ามาควงแขนคุณแม่คนสวยอย่างเอาใจและพากันเดินเข้าบ้านไป โดยมีผู้เป็นพ่อเดินตามหลังด้วยรอยยิ้มติดจะเอ็นดูทั้งแม่ทั้งลูก“เย็นนี้ยังไงล่ะลูก จะทานข้าวกับแม่มั้ยครับ” รังรองหันมาขอคำตอบจากคนที่ควงแขนตนอยู่อีกครั้ง ถึงแม้จะรู้คำตอบดีอยู่แล้วก็ตาม“รามมีนัดแล้วครับ” นั่นไง ว่าแล้วเชียว แต่ในเมื่อคนลูกไม่ขยายความต่อ คนเป็นแม่ก็ไม่คิดจะเซ้าซี้ให้มากความ“เย็นนี้เชิญคุณดอมกับคุณรองสวีตวี๊ดวิ้วกันให้เต็มที่นะครับ น้องรามไม่ตามไปกวนหรอก” รามินทร์เย้าด้วยสีหน้ากวน ๆ จนผู้เป็นแม่ต้องหยิกหมับเข้าที่แขนเบา ๆ อย่างนึกหมั่นไส้“เดี๋ยวเถอะแซวแม่ ลูกคนนี้หนิ” ชายหนุ่มหัวเราะร่าด้วยความถูกอกถูกใจโดยมีผู้เป็นพ่อร่วมสรวลเสเฮฮาไปด้วยอีกคน•อีกสองชั่วโมงจะถึงเวลานัด รามินทร์จึงขึ้นมาบนห้องเพื่ออาบน้ำอาบท่า ก่อนจะเดินตัวเปล่ากลับออกมาทั้งที่เนื้อตัวยังเต็มไปด้วยหยดน้ำเกาะพราวชายหนุ่มหยุดยืนหน้ากระจกบานใหญ่ด้วยสีหน้าครุ่นคิด เงาในกระจกกำลังสะท้อนภาพลวดลายบนแผ่นอกและแขนข้างซ้ายของตน ที่เขาให้ช่างสักเป็นรูป ‘มังกรที่พัน

รามินทร์ปล่อยให้หญิงสาวเดินจากไปโดยไม่มีแม้แต่คำทัดทาน เขาอยากให้เธอรู้ซึ้งถึงรสชาติความผิดหวังเหมือนที่เขาเคยเจอ แม้เพียงสักเศษเสี้ยวหนึ่งก็ยังดีเขาทำไปเพื่อแก้แค้นหรือ ก็คงพูดได้ไม่เต็มปาก เขาเพียงต้องการให้อีกฝ่ายได้รับบทเรียนบ้าง ว่าการโดนทำร้ายความรู้สึกจากคนรักมันเจ็บปวดแค่ไหนและเพราะเขารู้รสชาติของมันดี ถึงได้ใจแข็งใส่สินิทธาได้ไม่นาน คืนวันเดียวกันนั้นเขาก็ส่งข้อความไปง้อเธอแล้วว่า ‘วันเสาร์รามว่าง’ และนั่นก็คือเหตุผลที่ทำให้เขาต้องมายืนอยู่ตรงหน้าบิดาของเธอในวันนี้รามินทร์ไม่ใคร่แน่ใจเท่าไรนัก ว่าบิดาของสินิทธารู้เรื่องการเลิกราระหว่างเขากับลูกสาวของท่านมากน้อยแค่ไหน เพราะหลังจากส่งข้อความไปหาหญิงสาววันนั้น เขาก็ไม่ได้ติดต่อเธออีกเลยดังนั้นงานวันนี้เขาจำเป็นต้องทำตัว ‘เหมือนเดิม’ กับเธอไปก่อน ด้วยการสวมบทแฟนหนุ่มแสนดีของลูกสาวเจ้าของวันเกิด อย่างที่เจ้าตัวอุตส่าห์ลงทุนมาขอร้องกันถึงบ้านจะมีไม่เหมือนเดิมอยู่บ้าง ก็เห็นจะเป็นการแต่งกายของเจ้าตัวที่เปลี่ยนจากเชิ้ตแขนยาวแบบเดิม ๆ ที่เคยใส่เวลาต้องไปเจอกับครอบครัวของเธอ เป็นเสื้อแขนกุดสบาย ๆ แบบที่ชอบใส่ อีกทั้งยังเปิดเผยให้เ

“ม่อน ไปหาหมอมั้ย เดี๋ยวพี่พาไป” นาทีนี้เขาห่วงคนในห้องเกินกว่าจะใส่ใจที่ภรรยาเคยบังคับให้เขารับปากว่า “ห้ามคุยกับน้องอ้อนเกินความจำเป็น” ซึ่งเป็นการกระทำที่เขามองว่าโคตรจะไร้สาระ จึงไม่ได้รับปากหากก็ไม่ได้ขัดออกไป เพราะคร้านจะมีปัญหากันภายหลังแต่เท่าที่ผ่านมาปัญหาที่ว่าไม่เคยเกิดขึ้นเลยสักครั้ง เพราะมนสิชาเองก็หลีกเลี่ยงการใกล้ชิดกับเขามาตลอด เธอพูดกับเขานับคำได้ ยิ่งถ้าพี่สาวอย่างอรนุชอยู่กับเขาด้วยแล้ว ฝ่ายนั้นก็เหมือนจะหายหน้าหายตาไปเลยก็ว่าได้“ม่อน เปิดประตูให้พี่หน่อย” เขามองว่านี่คือ ‘เหตุจำเป็นเร่งด่วน’ ดังนั้นจึงเคาะประตูเรียกอีกฝ่ายต่อไป เนื่องจากเสียงในห้องเงียบหายไปแล้ว จนใจคนที่รออยู่หน้าห้องไม่ดีเอาเสียเลย ไม่ใช่ว่าเธอเป็นลมเป็นแล้งไปแล้วนะ “ม่อน! ได้ยินพี่มั้ย ม่อ–”มนสิชาเปิดประตูออกมาด้วยสีหน้าอิดโรย มือบางยกขึ้นปิดปากแน่นเพราะเกรงจะหลุดอาการคลื่นไส้ออกมาอีก ทั้งที่เธอแน่ใจว่าคงไม่มีอะไรให้ออกมาอีกแล้วนอกจากน้ำย่อย“ไปหาหมอกับพี่เถอะ ม่อนหน้าซีดมากเลยนะ” หลี่เฟิงเห็นท่าไม่ดี จึงพยายามคะยั้นคะยอหญิงสาวอีกที“ม่อนไม่ได้เป็นอะไรค่ะ” คนอายุน้อยกว่าเอ่ยขึ้นเสียงอู้อี้ เก

หญิงสาวได้ความจากโจวว่า หลังจากหลี่เฟิงถูกส่งตัวมายังแผนกฉุกเฉินของโรงพยาบาล และได้รับการรักษาตามขั้นตอนต่าง ๆ แล้ว พบว่าชายหนุ่มโชคดีมากที่สมองไม่ได้รับความกระทบกระเทือนถึงขั้นเป็นอันตราย และตอนนี้การผ่าตัดเย็บแผลที่แตกก็ผ่านพ้นไปได้ด้วยดี คนเจ็บกำลังอยู่ในช่วงพักฟื้น อีกสองสามวันก็น่าจะกลับไปพักต่อที่บ้านได้“พี่เฟิงไม่ได้เป็นอะไรร้ายแรงแน่นะคะป้าโจว” มนสิชาถามย้ำอีกครั้งให้แน่ใจ เพราะเท่าที่จำได้ภาพเหตุการณ์ดังกล่าวน่ากลัวเกินกว่าจะ ‘ไม่เป็นอะไรมาก’ อย่างที่นางบอก“แน่ค่ะคุณม่อน ป้ารับประกัน ทำใจให้สบายนะคะ” รอยยิ้มจริงใจของโจว พลอยให้มนสิชาเบาใจตามไปด้วย ทว่าก็ยังอดโทษตัวเองไม่ได้ ว่าที่ชายหนุ่มต้องมาเจ็บตัวอย่างนี้ก็เพราะช่วยเธอแท้ ๆ“ม่อนขอโทษอีกครั้งนะคะ ที่เป็นต้นเหตุให้พี่เฟิงบาดเจ็บ” หญิงสาวยกมือไหว้ขอโทษผู้อาวุโสที่เปรียบเสมือนแม่แท้ ๆ อีกคนของชายหนุ่ม นางเพียงส่ายหน้าเบา ๆ ไม่ติดใจอะไร ด้วยเข้าใจดีว่ามันเป็นอุบัติเหตุที่ไม่มีใครอยากให้เกิด“คุณม่อนนั่นแหละค่ะ เป็นลมไปขนาดนั้น ไม่เป็นไรแน่นะคะ” เธอจะไม่ตงิดใจเลยถ้าใบหน้ายิ้มแย้มเมื่อครู่ของโจว ไม่ถูกแทนที่ด้วยสีหน้าลำบากใจห