Lahat ng Kabanata ng รักราม (เป็นพิเศษ) #รามโชว์ม่อน: Kabanata 21 - Kabanata 30

มนสิชาต้องออกแรงมากกว่าปกติเพื่อพาสารร่างปวกเปียก และสติสัมปชัญญะไม่เต็มร้อยของตัวเองไปให้ถึงห้องพักโดยเร็วที่สุด ไม่เช่นนั้นพรุ่งนี้เช้าเธออาจจะตื่นไปขึ้นเครื่องไม่ทัน“…แม่โทรเรียก 1669 เลย เดี๋ยวฉันรีบไป…” ทันใดนั้นเองเสียงเปิดปิดประตูที่มาพร้อมกับเสียงคุยโทรศัพท์อย่างร้อนรน ก็แว่วมาเข้าหูคนที่ยังไม่ถึงห้อง“…ไม่ต้องรอแล้ว โทรเลย!…” ท้ายประโยคเธอคนนั้นตะโกนออกมาดังลั่น ทำเอาคนที่กำลังเดินเอื่อยเฉื่อยมุ่งหน้าไปทางต้นเสียงพลอยสะดุ้งโหยงตามไปด้วย และนาทีถัดมา จากคนที่แค่สังเกตการณ์เรื่องชาวบ้านอยู่ห่าง ๆ กลับต้องกลายมาเป็นผู้ประสบเหตุเสียเอง เมื่อหัวไหล่ของเจ้าตัวถูกปะทะอย่างแรงจากใครบางคนที่โผล่พรวดออกมาจากหัวมุมอีกฝั่งของทางเดิน ส่งผลให้คนที่ไร้เรี่ยวแรงเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ล้มลงไปกองกับพื้นอย่างง่ายดาย ตามด้วยเสียงหวีดร้องอย่างตกอกตกใจของทั้งคู่ “ว้าย!…ขอโทษค่ะ ขอโทษนะคะ” ฝ่ายที่เดินมาชนและเป็นเจ้าของเสียงตะคอกเมื่อสักครู่รีบก้มหัวขอโทษเธอเป็นการใหญ่ ทว่า “ลุกเองไหวมั้ยคะ พอดีฉันรีบ” ผู้หญิงคนนั้นกลับสับเท้าผ่านไปโดยไม่คิดจะเข้ามาช่วยพยุงคนที่ตัวเองชนล้มเลยแม้แต่น้อย ในขณะที่คนถ

เท้าเปล่าของรามินทร์คลำทางฝ่าความมืดไปจนถึงเตียงนอนกลางห้อง ก่อนตลบผ้าห่มขึ้นพอให้สอดตัวเองเข้าไปยังที่ว่างด้านในได้ เนื่องจากเจ้าตัวเพิ่งอาบน้ำมาหมาด ๆ บวกกับทั้งเนื้อทั้งตัวไม่มีเสื้อผ้าสักชิ้น ร่างกายจึงสะท้านหนาวกับอุณหภูมิยี่สิบองศาของเครื่องปรับอากาศตัวเขื่อง จนต้องรีบซุกเข้าหาความอบอุ่นภายใต้ผ้าห่มผืนหนาที่แผ่คลุมเต็มที่นอน ชายหนุ่มผ่อนลมหายใจออกมาด้วยความเหนื่อยหน่าย เปลือกตาหนักอึ้งค่อย ๆ ปิดลงอย่างอ่อนล้า ล้าทั้งกายใจกับการต้องฝืนข่มตาให้หลับลงในทุกคืน โดยไม่คิดถึงคนที่เคยร่วมเตียงมาตลอดหลายปี รามินทร์ได้แต่แอบหวังไว้ลึก ๆ ว่านิทรารมณ์ที่กำลังจะจมดิ่งลงไปในไม่ช้านี้ อาจนำพาฝันดีมาสู่เขาในรอบสามวันตั้งแต่โดนคนรักบอกเลิกก็เป็นได้ • “อืมมมม” ทว่าทันใดนั้นเอง กลับมีเสียงหวานแว่วแผ่วเบาของใครบางคนลอยเข้ามากระทบโสตประสาท ปลุกสัญชาตญาณของชายหนุ่มที่เพิ่งล้มตัวลงนอนได้ไม่กี่นาที ให้ตื่นตระหนกว่าไม่ได้มีตนคนเดียวบนเตียงหลังกว้างนี้ “เชี่ย! ใครวะ” รามินทร์ใจหล่นวูบกับเสียงอืออาที่ยังหาต้นตอไม่พบ ก่อนจะยกมือขึ้นปิดปากเมื่อนึกขึ้นได้ว่าอาจเป็น ‘น้องน้ำมนต์’ ที่เดชาธรหมายถึ

“มีเรื่องให้งอนกันนิดหน่อย” คนเป็นพี่ยิ้มออกมาอย่างโล่งอก เมื่อมีใครสักคนสังเกตเห็นถึงความผิดปกตินี้และไถ่ถามถึง เพราะหากให้คนอย่างราชาบอกเล่าเก้าสิบเรื่องที่ว่าออกมาเองก็ดูจะขัดเขินแปลก ๆ “งอน?” เฮียราชเนี่ยนะงอน ร้อยวันพันปีรามินทร์ไม่เคยเห็นพี่ชายของตนจะเคยมีปฏิกิริยาเช่นนี้กับใคร แสดงว่าฝ่ายที่กำลังงอนน่าจะเป็นพี่สะใภ้เขามากกว่า “อืม เมื่อคืนเจแอบหนีเที่ยวไม่ยอมบอกเฮีย” เอาละ วันที่ร้อยหนึ่งได้เกิดขึ้นแล้วกับเฮียราชของเขา เฮียงอนเมีย เลยหนีมานี่คนเดียวสินะ เห็นแบบนี้คนน้องก็อดยิ้มเยื้อนยินดีกับครอบครัวพี่ชายไม่ได้ที่มีโมเมนต์น่ารัก ๆ แบบนี้ให้เห็น “เฮียได้บอกเมียไว้รึเปล่าว่ามานี่” คนหนีเมียมาไม่บอกไม่กล่าวส่ายหน้าพรืด “ไลน์ไปแล้ว ไม่รู้อ่านรึยัง” งอนจริงจังด้วยแฮะ อีหรอบนี้คืออยากให้เขามาง้อชัวร์ “เชื่อดิ อีกเดี๋ยวเขาก็มา” คนเป็นน้องให้กำลังใจพี่ชายเต็มที่ สิบนาทีให้หลังคนงานในบ้านจึงเดินมาบอกเขากับพี่ชายกลางวงอาหารเช้าว่า “มีคนมาขอพบคุณรามค่ะ” รามินทร์ชี้นิ้วเข้าหาตัวคล้ายต้องการถามให้แน่ใจว่าเป็นเขาแน่ใช่ไหมไม่ใช่พี่ชาย “…คุณซินค่ะ” คนงานคนเดิมเอ่ยชื่อคนมาหาอย่างอึก ๆ อั

“(แกไปทำงามหน้าอะไรไว้อีกฮะ!)” มนสิชาตัวชาวาบ หัวใจเหมือนจะหยุดทำงานไปชั่วขณะ เมื่อกดรับวีดีโอคอลจากผู้เป็นป้าแล้วฝ่ายนั้นตวาดใส่เธอเสียงดัง คำถามจี้ใจดำของผู้เป็นป้า ส่งผลให้ภาพเหตุการณ์ที่เชียงใหม่เช้าวันนั้นผุดขึ้นมาในหัวมนสิชาอย่างช่วยไม่ได้ ทั้งที่ตั้งใจจะลืมมันไปแล้วแท้ ๆ “ปะ…ป้าอ่อนหมายถึงเรื่องอะไรคะ…” มือที่จับโทรศัพท์สั่นขึ้นมาอย่างยากจะควบคุมเช่นเดียวกับน้ำเสียง มนสิชาแทบจะสวดภาวนาต่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลายที่พอจะนึกออก ให้ช่วยดลใจผู้เป็นป้าหรือแม้แต่ใครก็ตามไม่ให้รู้เรื่องที่เกิดขึ้นในคืนนั้น “(ฉันส่งแกไปดูแลแค่พี่อ้อน ส่วนผัวเขา แกไม่ต้องสาระแน)” คนเป็นหลานไม่รู้ว่าควรดีใจหรือเสียใจดี ที่ผู้เป็นป้าไม่ได้หมายถึงเรื่องลับ ๆ ที่ตนพยายามปิดบังไว้ กระนั้นมนสิชาก็ไม่อาจวางใจได้อยู่ดีเมื่อความเข้าใจผิดเรื่องของเธอกับพี่เขยดันขยายวงกว้างไปไกลกว่าที่เธอคิด ถ้าจะระแวงกันขนาดนี้ ทำไมไม่ส่งเธอกลับเมืองไทยเสียล่ะ สุดท้ายความคิดที่ว่านั่นก็ดังขึ้นแค่ในหัวของมนสิชา ให้พูดออกไปมีหวังโดนอาละวาดบ้านแตก สู้เงียบไว้แล้วปล่อยให้เรื่องมันซาไปเองอย่างทุกทีน่าจะดีกับทุกฝ่ายมากกว่าโดยเฉพาะต

ขาเรียวของสินิทธาก้าวเข้ามาภายในห้องรับประทานอาหารที่อยู่ถัดจากโถงกลางบ้านไปไม่ไกล ตรงโต๊ะตัวเขื่องมีชายหนุ่มร่างสูงใหญ่พอ ๆ กับแฟนเก่าเธอนั่งอยู่ก่อนแล้ว ตรงหน้าของอีกฝ่ายเต็มไปด้วยจานใส่ผลไม้หลายชนิดที่ถูกจัดวางไว้อย่างน่ารับประทาน ท่าทีของชายคนที่ว่าดูสบาย ๆ ทว่าหน่วยตาเรียวของเขาที่เพ่งมาทางเธอทันทีที่เงยหน้าขึ้นจากจานผลไม้ ราวกับว่ามีบางอย่างในตัวเธอที่ทำให้เขาไม่ชอบใจ “สวัสดีค่ะเฮียราช” อดีตคนรักของน้องชายยกมือไหว้ชายหนุ่มมากวัยกว่า ที่วันนี้แววตาเอื้อเอ็นดูของเขาเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด จนคนที่ได้รับมันรู้สึกประหม่ายิ่งกว่าตอนเจอครอบครัวรามินทร์ครั้งแรกเมื่อหลายปีก่อนเสียอีก “ทานข้าวเช้ามารึยัง มานั่งทานด้วยกันสิ” ปากยิ้มแต่ตาไม่ยิ้มตามเลยสักนิด ใครจะกล้า “ซินเรียบร้อยมาจากบ้านแล้วค่ะ ขอบคุณนะคะ” หญิงสาวบอกปัดทั้งที่ยังไม่มีอะไรตกถึงท้องเลยตั้งแต่เช้า อีกฝ่ายเพียงพยักหน้ารับรู้แล้วจัดการมะละกออีกครึ่งชิ้นที่เหลือต่อ “เดี๋ยวเฮียไปบริษัทก่อน ป๋าโทร. มาสั่งไว้ตั้งแต่เมื่อคืนให้เข้าไปช่วยดู” ราชาลุกขึ้นเมื่อเสร็จสิ้นมื้อเช้าเรียบร้อยแล้ว เจ้าตัวไม่ได้อยู่รอให้คนเป็นน้องกลับเข้