Lahat ng Kabanata ng รักราม (เป็นพิเศษ) #รามโชว์ม่อน: Kabanata 51 - Kabanata 60

“เอ๊ะ! หรือต้องพูดว่า…หอบผ้าหอบผ่อนนะ” หนุ่มลูกครึ่งที่ใช้ภาษาไทยผิด ๆ ถูก ๆ ยืนกอดอกยิ้มแฉ่งอย่างไม่มีทีท่าว่าจะอนาทรร้อนใจ เท่าคนที่ถูกเรียกตัวไว้จนสะดุ้งโหยงเลยแม้แต่น้อย“…พี่เฟิง” ในที่สุดมนสิชาก็สามารถรวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิงจากเสียงทักเมื่อครู่ได้ และหันไปหาต้นเสียงด้วยหน้าจืดเจื่อนเจือความกังวลจนปิดแทบไม่มิดหญิงสาวเรียกชื่อพี่เขยได้เพียงแค่นั้นก็เงียบไป เหมือนไม่รู้จะแก้ตัวอย่างไร ในเมื่อมีหลักฐานให้เห็นอยู่ทนโท่ ว่าเธอหอบผ้าหอบผ่อน ‘หนี’ กลับเมืองไทยจริงอย่างเขาว่า“มาเถอะ เดี๋ยวพี่ให้คนขับรถไปส่ง” ว่าทั้งสาวเท้านำเธอไปทางลานหน้าบ้าน ซึ่งมีรถซีดานคันหนึ่งมาจอดเทียบเอาไว้ตั้งแต่เมื่อไรหญิงสาวก็ไม่ทันได้สังเกต มนสิชาอ้าปากคล้ายจะพูดอะไรบางอย่าง หากวินาทีต่อมากลับเม้มแน่นเหมือนกลัวจะหลุดคำใดคำหนึ่งออกไปมนสิชาเหลือบสายตาไปทางห้องนอนของหลี่เฟิงโดยอัตโนมัติ “เธอกลัวอะไรนักหนาเหรอม่อน เราสองคนไม่ได้ทำอะไรผิด” จริงอย่างที่พี่เขยเธอว่า แต่ถึงอย่างนั้นหญิงสาวก็ไม่อาจวางใจได้อยู่ดี “บอกพี่ซิว่าเธอกลัวอะไร”หญิงสาวเพียงส่ายหน้าเป็นคำตอบ จนหลี่เฟิงนึกโมโหอะไรก็ตามที่ทำให้เด็กสาวตรงหน้

15:10 น. (ตามเวลาประเทศไทย)มนสิชาถอดกระเป๋าเป้ที่สะพายไว้ออกจากไหล่ วางลงบนโต๊ะตัวเล็กที่ตั้งติดผนัง ก่อนจะเดินไปทิ้งตัวลงกับฟูกแข็งที่ปูทับด้วยผ้าปูที่นอนสีขาวอย่างอ่อนล้าในที่สุดหญิงสาวก็เดินทางมาถึงโรงแรมเล็ก ๆ แห่งหนึ่งที่จองเอาไว้อย่างปลอดภัย เธอเลือกห้องพักที่นี่เนื่องจากราคาถูก และใกล้คลินิกที่นัดไว้ในระยะที่สามารถเดินทางไป-กลับได้สะดวก เพราะเงินเก็บที่มี หลังหักค่าใช้จ่ายสำหรับ ‘วันพรุ่งนี้’ เหลือพอให้เธอใช้ได้อย่างกระเบียดกระเสียรเท่านั้นเย็นวันนี้แล้วสินะ ที่ทางคลินิกนัดให้เธอเข้าไปพบเพื่อซักประวัติและแนะนำขั้นตอนต่าง ๆ แต่ดูเหมือนเวลาที่เดินไปข้างหน้าอย่างไม่หยุดยั้ง จะส่งผลให้จิตใจของหญิงสาวในเวลานี้ไม่ใคร่สงบนัก ฝ่ามือบอบบางถูกเจ้าของกำเข้ากำออกเพื่อหวังผ่อนคลายอาการปริวิตกที่โหมกระหน่ำเข้ามาไม่ขาด ทว่าไร้ผลโดยสิ้นเชิงมนสิชาจึงยกขาขึ้นมากอดเอาไว้เป็นหลักยึด น้ำหยดหนึ่งไหลออกจากหัวตาเมื่อมองไปรอบห้องที่ว่างเปล่า หญิงสาวซบใบหน้าลงกับเข่าที่ชันขึ้น กอดกระชับตัวเองไว้แน่น เพื่อขับไล่ความอ้างว้างที่เข้ามายึดทุกอณูของความรู้สึกในห้วงยามนี้ ไม่มีเสียงสะอื้นให้ได้ยิน ความเงีย

จากที่ตั้งใจแค่จะ ‘แวะ’ เข้ามาที่ร้านเพื่อดูความเรียบร้อยตามที่สั่งงานเอาไว้ในขณะที่ยังนอนรักษาตัวอยู่ โดยคิดว่าคงใช้เวลาไม่นานก็กลับออกไป ทว่าพอเจอแบบนี้เข้าไป หลี่เฟิงจึงตัดสินใจหมกตัวอยู่ที่นั่นต่อยาว ๆRrrrr Rrrrr“ว่าไงครับป้าโจว” หลี่เฟิงแปลกใจเล็กน้อยที่แม่บ้านโทรศัทท์หาเขาในเวลานี้“(คุณอ้อนกำลังจะออกไปรับคุณแม่ของเธอที่สนามบินค่ะ)” ชายหนุ่มเพิ่งรู้ในนาทีนั้นเองว่าแม่ยายของเขามาที่นี่ ทำไมอรนุชไม่เห็นบอกกล่าวอะไรเขาเลย“(…ดูเหมือนคุณอ้อนจะให้แม่เธอมาช่วยจัดการเรื่องคุณม่อนน่ะค่ะ)” โจวบังเอิญไปได้ยินเข้าพอดีตอนที่อรนุชโทร. หามารดา หากก็ไม่มั่นใจนักว่า ‘จัดการ’ ในความหมายของอรนุชนั้นแฝงความนัยอะไรไว้หรือไม่ แต่ดูจากความสัมพันธ์ของสองพี่น้องในเวลานี้ ทำให้โจวไม่อาจคิดไปในทางที่ดีได้เลย“ป้าโจวช่วยไปเป็นเพื่อนเมียผมทีได้มั้ยครับ” ไม่ใช่แค่แม่บ้านคนสนิทที่รับรู้ได้ถึงบรรยากาศอึมครึมระหว่างอรนุชกับมนสิชา หลี่เฟิงเองก็สัมผัสได้ถึงความไม่ชอบมาพากลบางอย่างด้วยเช่นกันบางทีเขาก็อยากให้มันเป็นแค่การคิดมากไปเอง กระนั้นปากอิ่มกลับสั่งการกับพี่เลี้ยงไปแล้ว ว่าให้ช่วยจับตาดูความเคลื่อนไหวของ

ถัดจากนั้นไม่กี่ช่วงถนนรถทั้งสองคันที่ขับตามกันมาก็จอดสนิทที่หน้าโรงแรมสามดาวแห่งหนึ่ง ปาณชีวาตัดสินใจว่าจะตามมนสิชาเข้าไปในโรงแรมแห่งนั้นด้วย โดยฝากให้ประดิษฐ์ช่วยดูลาดเลาแถว ๆ ด้านหน้าที่พักไว้อีกทางเผื่อมีเหตุให้คลาดกันเห็นหญิงสาวร่างเล็กคว้าเป้จากเบาะนั่งออกมาสะพายไว้บนบ่า ก่อนจะปิดประตูรถตามหลัง และหมุนเท้าตรงไปยังประตูทางเข้าของตึกสี่ชั้นตรงหน้า ปาณชีวาก็ไม่รั้งรอให้เสียเวลา อย่างน้อยไปให้ทันตอนอีกฝ่ายเช็กอินเผื่อจะได้รู้ว่าหล่อนพักชั้นไหนก็ยังดีเลขาฯ ของผานิตแฝงตัวเข้าไปในคราบผู้เข้าพักเช่นเดียวกับมนสิชาเพื่อไม่ให้เป็นที่ผิดสังเกต เลยทำให้เธอสืบทราบได้ว่าอีกฝ่ายพักอยู่ห้องไหน จากนั้นเธอก็จงใจจองห้องพักบนชั้นเดียวกันปาณชีวาต่อสายหาเจ้านายอีกครั้ง ขณะหันไปปิดประตูห้องที่จองได้เมื่อครู่ ซึ่งอยู่ตรงข้ามกับห้องของมนสิชาพอดิบพอดี หน่วยตาเรียวรีแนบกับช่องตาแมวหลังบานประตูเพื่อเช็กให้แน่ใจว่าไม่มีอะไรบดบังทัศนวิสัยตรงหน้า“(ได้เรื่องมั้ยปูเป้)” สัญญาณรอสายดังขึ้นเพียงไม่กี่วินาที ผานิตก็ตอบรับทันควันราวกับรออยู่“ค่ะ คุณม่อนเข้าพักที่โรงแรมxxค่ะ เป้ตามเธอมา เราอยู่ห้องตรงข้ามกันนี่เ

“หนูคงแปลกใจใช่มั้ย” ผานิตขยับเข้าใกล้คนป่วยอีกนิด “…ที่เห็นป้า” ความกังวลพาดผ่านนัยน์ตาของคนที่ผ่านโลกมามากกว่าครึ่งร้อย หญิงสูงวัยทาบมือตนเองกับหลังมือของมนสิชา หวังส่งผ่านความห่วงใยไปถึงคนเด็กกว่า อย่างน้อยท่านก็มองหญิงสาวตรงหน้าไม่ต่างจากลูกหลานคนหนึ่ง“…” มนสิชาจนในคำพูด เท่าที่สมองเบลอ ๆ ของเธอยังพอจะปะติดปะต่อเรื่องราวที่เกิดขึ้นได้ มันดูประจวบเหมาะเกินกว่าจะเป็นแค่ ‘ความบังเอิญ’ ที่ผานิตกับเลขาฯ และเพื่อนสนิทของท่านได้มาเจอกับเธอในสถานที่แห่งนี้“อันที่จริงป้ารู้อยู่แล้วว่าหนูจะกลับมา เฟิงเขาฝากฝังให้ป้าช่วยดูว่าหนูถึงเมืองไทยเรียบร้อยดีรึยัง” มนสิชาไม่นึกโกรธสักนิดที่ได้ยินเช่นนั้น มีแต่จะเต็มตื้นไปด้วยคำขอบคุณในความเอื้อเฟื้อที่หลี่เฟิงมีให้เธอเสมอ หากว่าเมื่อครู่เธอฟื้นขึ้นมาโดยไม่มีแม้แต่คนคุ้นเคยคงทุกข์ใจยิ่งกว่า“หนู…ขอบคุณนะคะ…” หญิงสาวกล่าวเสียงเครือได้ไม่กี่คำก็ต้องหยุดลง ด้วยปวดแปลบไปทั้งอกใจจนไม่อาจเปล่งวาจา เพียงความเมตตาที่อีกฝ่ายยื่นมือมาคว้าเธอไว้ ขณะกำลังจมดิ่งลงในช่วงเวลาแห่งความมืดมิด กลับมีค่ายิ่งกว่าข้าวของเงินทองอย่างเทียบกันไม่ติดมนสิชาถูกความเครียดขรึมก