Lahat ng Kabanata ng รักราม (เป็นพิเศษ) #รามโชว์ม่อน: Kabanata 41 - Kabanata 50

“เดี๋ยวคุณผาจะเข้ามาเยี่ยมคุณม่อนนะคะ” โจวบอกกล่าว เมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าเริ่มมีท่าทีดีขึ้นกว่าเมื่อครู่อย่างน้อยการมาของผานิต อาจช่วยให้สถานการณ์ระหว่างสองพี่น้องคลี่คลายลงได้ไม่มากก็น้อย เพราะหลังจากมนสิชาถูกญาติสนิทตราหน้าว่าแย่งสามี หญิงสาวก็เหมือนจะยิ่งตัวคนเดียวไร้ที่พึ่งเข้าไปใหญ่ทางด้านหลี่เฟิงที่แม้จะเพียรพยายามอธิบายกับภรรยาเท่าไรก็ไม่เป็นผล แถมยังโดนตอกหน้ากลับมาเสียอีกว่าเข้าข้างเมียน้อย หนำซ้ำยิ่งเจ้าตัวแก้ต่างก็เหมือนยิ่งสุมไฟให้อีกฝ่ายเชื่ออย่างหมดใจ ว่าสามีแอบเล่นชู้กับน้องสาวจริง ๆในขณะที่โจวไม่แม้แต่จะหวั่นไหวหรือคล้อยตามคำพูดของอรนุชเลยแม้แต่น้อย ทว่าลำพังแค่คนรับใช้อย่างนางคงทำอะไรได้ไม่มากนัก ดังนั้นคนที่สามารถคุ้มภัยให้มนสิชาได้ในเวลาเช่นนี้ เห็นจะก็แต่เจ้านายของโจวคนเดียวเท่านั้นเดิมทีมารดาของหลี่เฟิงก็รู้สึกเอ็นดูมนสิชาเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว จากความอ่อนน้อมถ่อมตนและขยันขันแข็งเอาการเอางานของหญิงสาว ถึงขนาดที่ท่านดูจะถูกชะตากับน้องสาวของลูกสะใภ้มากกว่าสะใภ้ตัวจริงของท่านเสียอีกในความคิดของผานิต อรนุชเป็นเพียงผู้หญิงหยิบโหย่ง ไม่รู้จักหยิบจับทำอะไรให้เป็นชิ้นเป็

ทว่าหลังการมาถึงของแม่สามี คนเป็นลูกสะใภ้กลับหายหน้าไป ถามใครก็ไม่มีใครรู้ว่าหล่อนไปไหน ถึงอย่างนั้นท่านก็ไม่ลืมกำชับให้โจวตามประกบมนสิชาต่อไป เพราะรู้ว่าอย่างไรเสียอรนุชต้องย้อนกลับมาเล่นงานน้องสาวตัวเองอีกแน่ ในเมื่อเจ้าตัวปักใจไปแล้วว่าสองคนนั้นร่วมมือกันทรยศตน“เอาละ ป้าว่าตอนนี้สุขภาพของหนูสำคัญที่สุดนะ ส่วนเรื่องอ้อนเขา…เราค่อยมาว่ากันอีกทีดีมั้ย” น้ำเสียงของผานิตแสดงความเห็นอกเห็นใจ ทว่าถ้อยคำยังเป็นไปในลักษณะแบ่งรับแบ่งสู้ ไม่ได้เข้าข้างฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งชัดเจนไม่ว่ามนสิชาจะท้องกับลูกชายของท่านจริงหรือไม่ อย่างไรเสียก็ย่อมหาทางพิสูจน์ได้อยู่วันยังค่ำ เวลานี้สิ่งที่คนเป็นแม่อย่างผานิตควรทำที่สุดก็คือการวางตัวเป็นกลาง และให้ความเป็นธรรมกับลูกสะใภ้ของตนด้วยเช่นกัน“หนูพักเถอะ เดี๋ยวป้าจะให้ป้าโจวมาอยู่เป็นเพื่อน” ผานิตทิ้งท้ายเอาไว้ก่อนหมุนเท้าไปทางประตูห้องเตรียมกลับออกไป คนเพิ่งฟื้นจะได้มีเวลาพักผ่อนอย่างเต็มที่ ทว่าต้องผินหน้ากลับมาอีกครั้ง“หนูกับพี่เฟิง…ไม่เคยมีอะไรกันจริง ๆ นะคะ” มนสิชาวอนขอความเห็นใจ ทั้งเอื้อมไปเกี่ยวรั้งฝ่ามือของคนที่กำลังจะผละจากไปไว้มั่น ราวกับต้องการไขว

“กินเฉาก๊วยเย็น ๆ ให้ชื่นใจก่อนน้าพี่ซิน จะได้อารมณ์ดีขึ้น” สโรชาเลื่อนถ้วยขนมหวานสีดำใส่น้ำเชื่อมตามด้วยน้ำแข็งไส ไปตรงหน้าลูกพี่ลูกน้องสาวคนสวย ที่วันนี้แวะมาหาหล่อนถึงบ้านด้วยใบหน้าบูดบึ้งจนความสวยลดทอนลงไปเป็นครึ่ง“ไม่ละ ขอบใจ” สินิทธาไม่คิดจะชายตาแลของหวานในถ้วยแม้แต่หางตา เธอหงุดหงิดเกินกว่าจะเสียเวลากับมันคนเป็นน้องคร้านจะถือสา หล่อนก็แค่เอามาให้ตามมารยาทของเจ้าบ้านที่ดีเท่านั้น ก่อนจะหันไปสั่งคนงานในบ้านให้ยกถ้วยของญาติผู้พี่ออกไป“นึกยังไงมาถึงนี่ได้คะ” ระยะทางจากบ้านพี่สาวมาถึงบ้านปรมะนิธิศที่หล่อนมาอาศัยอยู่ แทบจะเรียกได้ว่าคนละฟากฝั่งกันเลยทีเดียว แล้วไกลขนาดนี้ถ้าไม่ใช่พี่รามขับรถมาให้ อย่าหวังเลยว่าพี่สาวหล่อนจะมาโผล่ที่นี่เท่าที่สโรชาแอบสังเกตตั้งแต่อีกคนโทร. บอกว่าจะมาหาจนถึงนาทีนี้ หล่อนฟันธงได้เลยว่าเจ้าตัวคงไปเจอเรื่องร้อนอกร้อนใจอะไรมาแน่ ๆ สีหน้าถึงได้บอกบุญไม่รับขนาดนี้ สงสัยมาหาที่ลงมั้ง“พี่กะจะมารับรามไปกินข้าว อุตส่าห์นัดกันไว้ซะดิบดี อยู่ ๆ มาเทพี่เฉย” อ๋อ เรื่องแฟนเก่านี่เอง ถึงว่า เต้นเป็นเจ้าเข้าเชียว“จะเทก็ไม่บอกกันก่อน ปล่อยให้พี่ยืนรอหน้าบ้านอยู่ได

ทว่าคนบนเตียงกลับไม่มีปฏิกิริยาตอบโต้ใด ๆ กับนางเลย ตั้งแต่ที่นางเหยียบย่างเข้ามาในห้องนี้ ไม่เจ็บปวด ไม่ทุกข์ร้อน ไม่แม้แต่จะรู้สึกรู้สาอย่างที่นางอยากให้เป็น มีแต่นางที่ฟึดฟัดขัดอกขัดใจอยู่คนเดียว“ฉันถาม ทำไมไม่ตอบ ฮะ!!!” มือข้างที่เชยคางสามีอยู่ค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นกำเข้าหากันแน่น ก่อนจะทุบลงบนหน้าอกของเจ้าสัวอย่างแรง“กู-บอก-ให้-ตอบ!!!” อรวีทั้งทุบทั้งตะคอกใส่ร่างผ่ายผอมซี่โครงโผล่นั้นด้วยแรงโทสะ กำปั้นกระแทกยังจุดเดิมติดกันหลายครั้ง กระนั้นคนเป็นภรรยาก็ยังไม่ได้อะไรกลับมานอกจากความเงียบงันกระทั่งการกระทำดังกล่าวหยุดลง เมื่ออรวีได้ระบายความชอกช้ำอกกลัดหนองจนพอใจแล้วจากนั้นนางจึงเอื้อมไปหยิบกระดาษชำระในกล่องกระดาษบนโต๊ะข้างเตียง มาซับไปตามรอยเลือดบนข้อมือของสามี ทั้งยังจัดแจงเสื้อผ้าและสายระโยงระยางที่เชื่อมต่อเข้ากับอุปกรณ์ทางการแพทย์ให้มีสภาพเหมือนก่อนที่นางจะเข้าไปเศษกระดาษชำระเปื้อนเลือดถูกโยนทิ้งลงถังขยะใกล้ ๆ แล้วเดินเข้าไปล้างมือในห้องน้ำที่ฝังตัวอยู่ด้านหลังของตัวห้องเพื่อสะดวกกับการใช้งานหมดธุระแล้ว ภรรยาเจ้าของบ้านก็กลับออกมา ทิ้งผู้เป็นสามีให้ทุกข์ทรมานกับร่างกายที่แทบ

“(พี่อ้อนอนุญาตแล้วเหรอ)” มนสิชาส่ายหน้าทันที แน่นอนว่าเรื่องนี้ไม่มีใครรู้นอกจากเธอกับบูรณา“(เฮ่ย! อย่าบอกนะว่าหนีกลับ)” จริง ๆ แล้วก็ใช่“ก่อนมานี่ฉันไม่ได้ทำวีซ่าไว้” และเธอตั้งใจจะใช้มันอ้างกับอรนุชในกรณีที่เธอโดนพี่สาวจับได้“(เอ้า! หมายความว่าแกวางแผนไว้แต่แรกแล้วดิ)” มนสิชาพึมพำยอมรับกับเพื่อนหน้าตาเฉย “(อีเวร! เรารึก็คิดว่ามันจะไม่ได้กลับมาแล้ว เอาน้ำตาฉันคืนมาเลย!)” คนทำเพื่อนเสียน้ำตาหัวเราะร่วน“(แสดงว่าแกแค่จะกลับมาทำวีซ่างั้นดิ)” บูรณายังไม่เข้าใจอยู่ดีว่าเพื่อนคิดจะทำอะไรกันแน่“ไม่…ฉันจะไม่กลับมาฮ่องกงแล้ว ฉันจะหางานทำที่นู่น” คิ้วเข้มหากได้รับการตกแต่งจนเรียวสวยของอดีตหนุ่มหล่อขมวดมุ่น“(…พนันกันมั้ย ฉันยอมเทิร์นเป็นผัวแกเลยก็ได้ ป้ากับพี่สาวแกไม่มีวันยอม ลงทุนลงแรงขนของแกไปหมดบ้านขนาดนั้น)” สีหน้าคนท้าพนันจริงจังจนมนสิชาทำหน้าปูเลี่ยน“ไม่เอาอะ เดี๋ยวฟ้าผ่าตาย” หญิงแท้ว่าทั้งแกล้งทำท่าขนลุกใส่“(โอ๊ย อีนี่!)” บูรณาส่งเสียงจิ๊อย่างขัดใจ สุดท้ายก็หลุดขำออกมาอยู่ดี เมื่อนึกสภาพตัวเองต้องกลับไปทำตัวมาดแมนอย่างที่แอ๊บทำมาเกือบทั้งชีวิต ทั้งที่นั่นไม่ใช่ตัวตนของเขา ไม่ใช่ส