Lahat ng Kabanata ng รักราม (เป็นพิเศษ) #รามโชว์ม่อน: Kabanata 11 - Kabanata 20

“แล้วกระเป๋าใบแค่เนี้ย จะเอาเสื้อผ้าใส่ไปได้ซักกี่ตัว” จนแล้วจนรอดบูรณาก็ยังไม่หายคาใจกับขนาดของกระเป๋าใบดังกล่าว เมื่อเทียบกับการใช้ขนของเพื่อย้ายไปอยู่ต่างประเทศขนาดแค่ไปเที่ยวไม่กี่วัน เขายังคิดว่ากระเป๋านั่นเล็กเกินกว่าจะยัดเสื้อผ้าไปให้พอใส่ด้วยซ้ำ ตัดเรื่องไปหาซื้อเอาที่นู่นได้เลย เพื่อนเขาประหยัดเข้าขั้นขี้งกขนาดนั้น“พี่อ้อนขนไปให้หมดแล้ว ในกระเป๋านี่เลยมีแต่เสื้อผ้าที่ฉันเอามาใส่เที่ยวไง” ป่วยการจะเลี่ยงไม่กล่าวถึง มนสิชาจึงตัดสินใจบอกเพื่อนไปให้จบ ๆ“ต๊ายยยย! จริงเหรอหล่อน” บูรณาถึงกับหลุดอุทานออกมาอย่างไม่เชื่อหู ว่าคนอย่างอรนุชเนี่ยนะจะใจดีกับเพื่อนรักของตนขนาดนั้น“พวกนั้นกลัวแกชิ่งอะดิ” เห็นหน้าบอกบุญไม่รับของคนข้าง ๆ แล้วบูรณาก็ได้แต่หน่ายใจแทน สองแม่ลูกนั่นเคยหยิบยื่นน้ำใจให้มนสิชาโดยไม่หวังผลที่ไหนกัน“ฉันจะหนีไปไหนได้” หญิงสาวยอมรับอย่างปลงตก มองเผิน ๆ การกระทำของพี่สาวเจ้าตัวก็เหมือนเป็นการช่วยเหลือเกื้อกูลในฐานะที่เป็นลูกพี่ลูกน้องกันทว่าในความเป็นจริงนั้น ที่ผู้เป็นป้ายอมลงทุนถึงขั้นให้ลูกตัวเองขนข้าวของและเอกสารสำคัญของหลานสาวอย่างเธอไปพร้อมกัน ตอนย้ายตามสามีไป

“พูดก็พูดเถอะ คนเหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่ออย่างพี่สาวแกไม่น่าโคจรมาเจอคนเก่ง ๆ อย่างพี่เฟิงได้เลยวะ” ตาคมของบูรณามองตามเพื่อนสาวร่างเล็กในชุดทะมัดทะแมงด้วยเสื้อยืดสีครีมพอดีตัวกับกางเกงยีนส์สีเข้มเข้ารูปด้วยสายตาพินิจพิจารณาว่าทำไมเพื่อนตนถึงไม่มีวาสนาแบบพี่สาวเจ้าตัวบ้าง บูรณายังอดเสียดายไม่ได้กับความครบเครื่องของหนุ่มลูกครึ่งคนนั้น ที่ทั้งรูปหล่อ พ่อรวย แถมยังเป็นนักธุรกิจไฟแรง ทำไมถึงได้ตาถั่วไปหลงเสน่ห์ผู้หญิงที่มีดีแค่ความสวยอย่างอรนุชเสียได้ก็ไม่รู้บูรณาอยากให้ฝ่ายนั้นแลเลยไปถึงเพื่อนเขาอีกสักนิดสักหน่อย รายนั้นออกจะน่ารักทั้งหน้าตาและนิสัย นี่ถ้าเขา (ยัง) เป็นผู้ชายนะ รับรองต้องหาทางจีบมันไปแล้วละแต่ถึงอย่างนั้นบูรณาก็ไม่เคยคิดจะยุแยงให้เพื่อนสนิทแย่งสามีของพี่สาวตัวเองหรืออะไรทำนองนั้น เพียงแค่คิดว่าถ้ามนสิชามีโอกาสเจอผู้ชายโปรไฟล์เลิศหรูแบบพี่เขยของเจ้าตัวบ้างก็คงดี เผื่อจะจับพลัดจับผลูได้แต่งงานแล้วพาเพื่อนเขาไปให้ไกลจากสองแม่ลูกนั่นเสียทีนี่อะไร ขนาดย้ายบ้านตามผัวไปแล้วยังต้องหนีบมันให้ตามไปรับใช้ตัวกับผัวต่ออีก คิดแล้วก็ได้แต่กลุ้ม คนเขาถึงว่าบางทีเจ้ากรรมนายเวรก็มักจะมาในรูปแ

“…กูไม่แน่ใจว่ากูนอนถูกคนมั้ย” รามินทร์เหมือนจะได้ยินเสียง ‘ฮะ?’ มาจากปลายสายจึงรีบขยายความเพิ่มไปว่า “หมายถึงกูไม่แน่ใจว่าคนที่นอนด้วยเมื่อคืน ใช่คนที่เพื่อนกูดีลไว้มั้ย เหมือนเขาจะเข้าห้องผิดเลยว่ะ แล้วกูก็คิดว่าเขาเมาด้วย” “(มึงยังกล้าเอาเขาอีกเนี่ยนะ)” “ตอนนั้นกูเองก็เมามั้ยวะ กูกอดเขาก็กอด พอเช้ามาถึงได้รู้ว่าน่าจะเป็นการเข้าใจผิด” “(รู้ได้ไง เขาบอก?)” “เขาไม่ได้บอกตรง ๆ แต่ท่าทางเขามันบอก เขาเองก็ดูงง ๆ เหมือนกูนี่แหละ” “(ถ้างงก็ไปถามเขา กูจะรู้กับมึงมั้ย)” “เขาอยู่ให้กูถามที่ไหนล่ะ หนีไปไหนแล้วก็ไม่รู้” “(อ๋อ ที่มึงหงุดหงิดจิตหงุดเงี้ยวอยู่นี่คือเขาฟันมึงแล้วทิ้ง?)” “หยุดกวนตีนกูที พี่มึงเครียดจะตายห่าแล้ว” “(เขาไปแล้ว ก็แสดงว่าเขาไม่ได้อยากให้มึงรับผิดชอบไง มึงงงไร)” นั่นสินะ เขางงอะไร “(หรือติดใจจนอยากซ้ำ?)” “พ่อมึงอะ” “(เล่นถึงพ่อ เดี๋ยวกูฟ้องป๋า)” น้ำเสียงราเมศวร์กลั้วหัวเราะ “(งั้นเอางี้ คือเรื่องมันควรจบตั้งแต่ที่เขาไปแล้วมั้ยวะ มึงนั่นแหละติดใจอะไร)” คนฟังเงียบไปทันทีด้วยมีอะไรให้คิด เขาคง ‘ติดใจ’ จริงอย่างที่น้องว่า เพียงแต่สิ่งที่ติดในใจเขาไม่ใช่ลีลาท่าทางบ

10:35 น. ร่างสูงใหญ่กำลังพ่นควันสีเทาลอยขึ้นอากาศ นัยน์ตาสีเข้มแฝงแววครุ่นคิดทอดมองไปยังสนามหญ้าหน้าโรงแรม ขณะหลบมุมมาสูดเอาโคตินเข้าปอดตรงพื้นที่ที่ทางโรงแรมจัดไว้สำหรับสูบบุหรี่โดยเฉพาะ ตั้งแต่ตื่นเช้าจนใกล้เวลานัดหมายรวมพลที่ฟร้อนต์ด้านล่างเพื่อเช็กเอาต์ออกจากโรงแรม ยังไม่มีอะไรตกถึงท้องเขาเลยนอกจากกาแฟดำขม ๆ หนึ่งแก้วถ้วน ซึ่งก็ไม่ได้ช่วยให้สดชื่นกระปรี้กระเปร่าขึ้นเท่าไรนัก หนำซ้ำยังรู้สึกอ่อนเปลี้ยเพลียแรงเหมือนคนนอนไม่เต็มอิ่ม แถมยังเมื่อยขบไปหมดทั้งตัว นึกแล้วก็ยิ่งสงสารอีกคนที่ชิ่งหนีเขาไปก่อนหน้านี้ ป่านนี้เป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้ ชายหนุ่มอัดบุหรี่เข้าปอดหนัก ๆ อีกหลายที ราวกับอยากสูดเอาควันพิษนี่ให้เข้าไปช่วยไล่ภาพในหัวที่ตามหลอนเขาไม่หยุดหย่อน น่าแปลกตรงภาพที่ว่าไม่ใช่ความทรงจำในอดีตกับคนรักเก่าเหมือนอย่างที่ผ่านมาอีกแล้ว หากแต่เป็นภาพจำสุดวาบหวามของเขากับคนที่เขาเพิ่งกกกอดไว้ทั้งคืน โดยเฉพาะสีหน้าแววตายามสะอื้นไห้ของเธอคนนั้นตอนตื่นขึ้นมา ไม่รู้ว่าเพราะเหตุการณ์ที่ว่ายังสดใหม่ ทั้งยังเป็นความผิดพลาดที่ไม่มีใครตั้งใจให้เกิดหรือเปล่า ถึงทำให้ชายหนุ่มจดจ่อกับมันไม่เลิกไม

สิบแปดชั่วโมงก่อนหน้านี้ 22:09 น. เสียงเพลงแนว EDM ที่ดังกระหึ่มลั่นผับชื่อดังแห่งหนึ่งในจังหวัดเชียงใหม่ คือส่วนสำคัญที่ช่วยปลุกใจนักท่องราตรีทั้งหลายให้สนุกสนานไปกับความบันเทิงชั้นยอด ซึ่งผ่านการรังสรรค์มาอย่างดีจากเจ้าของผับและทีมงานของที่นั่น นอกเหนือไปจากเมนูอาหาร เครื่องดื่ม รวมทั้งเหล่าดีเจและนักดนตรีที่กำลังทำหน้าที่ของตนอย่างขะมักเขม้น เพื่อให้ค่ำคืนสุดสัปดาห์เช่นนี้เป็นไปอย่างคึกคัก เหล่านักเที่ยวบ้างโยกย้ายตามจังหวะเพลง บ้างกำลังกระดกแอลกอฮอล์เข้าปาก บ้างก็เมาท์มอยสรวลเสเฮฮากับเพื่อนที่มาด้วย และสุดท้ายพวกที่สอดส่ายสายตาเตรียมออกล่าเป้าหมายเพื่อหิ้วไปต่อกันหลังจากนี้ “อีกแก้วเว้ยบักราม” ชยานนท์ส่งแก้วบรรจุน้ำสีอำพันที่เขาชงเองกับมือไปตรงหน้าเพื่อนสนิท ซึ่งรับประกันได้ว่าทั้งเข้มและขมไม่แพ้ชีวิตรักบัดซบของเจ้าตัวในเวลานี้เลย “ดื่มเพื่อลืมซินนนน!”เหอะ! ลืมงั้นเหรอ ถ้ามันง่ายขนาดนั้น คนอย่างเขาคงไม่ต้องมอมตัวเองให้เมาจนแทบจะกอดขวดเหล้าอยู่แบบนี้หรอก ค่ำคืนนี้สิ่งที่เขาควรได้กอดหอมมากกว่าขวดแก้วที่เรียงรายเต็มโต๊ะคือ ‘เธอคนนั้น’ ที่เพื่อนเขาเอ่ยถึงต่างหาก รามินทร์คว้าแก