Tous les chapitres de : Chapitre 61 - Chapitre 70

เสียงหอบหาบใจที่สัมพันธ์กับการเต้นของหัวใจในอัตราถี่รัว บ่งบอกว่าร่างสูงกว่าร้อยแปดสิบเซนฯ ในสภาพเสื้อยืดสีขาวแนบลู่ไปกับลำตัวชุ่มเหงื่อราวกับเพิ่งผ่านการอาบน้ำมาหยก ๆ กำลังเหนื่อยจัดชายหนุ่มค่อย ๆ ผ่อนฝีเท้าลงจนเหลือเพียงการวิ่งเหยาะ ๆ เพื่อปรับสภาพร่างกายให้สามารถกลับมาหายใจได้อย่างเป็นปกติอีกครั้ง หลังใช้พลังงานอย่างหนักไปกับการวิ่งออกกำลังกายยามเช้าตั้งแต่กลับจากเชียงใหม่ได้ไม่นาน รามินทร์ก็ผันตัวเข้าสู่วงการออกกำลังกายอย่างจริงจัง โดยเจียดเวลาทั้งเช้าและเย็นกว่าสองชั่วโมงไปกับมัน เพื่อรักษาอาการ ‘นอนไม่หลับ’ ของตัวเอง แม้ว่าจะได้ผลบ้างไม่ได้ผลบ้าง แต่อย่างน้อยก็ช่วยคลายเครียดให้เขาได้ดีในระดับหนึ่งเลยทีเดียวเขาเปลี่ยนจากการเข้ายิมเข้าฟิตเนตที่ทำให้ต้องพบเจอผู้คนเยอะ ๆ เป็นการจ๊อกกิ้งรอบหมู่บ้านที่มีเพื่อนร่วมทางเพียงประปรายแทน ซึ่งละแวกบ้านเขาที่แวดล้อมไปด้วยต้นไม้น้อยใหญ่ให้ความร่มรื่น อีกทั้งทะเลสาบเล็ก ๆ รอบเส้นทางที่วิ่งผ่านก็ช่วยให้สดชื่นขึ้นได้มากโขทุกวันเขาจะตั้งต้นวิ่งจากหน้าบ้านตัวเอง ผ่านบ้านหลังอื่นในหมู่บ้านเดียวกัน ผ่านสวนหย่อมที่มีทะเลสาบ จนกระทั่งร่างกายเริ่มล้

แสงแดดยามเช้าสาดทอเข้ามาในห้องนอนชั่วคราวของหญิงสาวตั้งแต่พระอาทิตย์ขึ้นยันสายโด่ง ทว่าม่านหนาหนักตรงบานหน้าต่างกลับทำหน้าที่ได้ดีเยี่ยม ด้วยการปิดกั้นความร้อนแรงเหล่านั้นไม่ให้เข้าถึง ร่างบอบบางบนเตียงถึงได้หลับสนิทรวดเดียวเกือบสิบชั่วโมงเมื่อวานมนสิชาฝืนใช้ร่างกายอย่างหนัก จนล้มพับไปต่อหน้าต่อตาคนทั้งคลินิก หากไม่มีใครสักคนสังเกตเห็นความผิดปกติของเธอตอนนั้น ไม่กล้าเดาเลยว่าวันนี้เธอจะมีโอกาสได้ตื่นขึ้นมาบนเตียงนอนหลังกว้างนุ่มสบายขนาดนี้ไหม เผลอ ๆ ตอนนี้เธออาจจะนอนร้องไห้อยู่บนเตียงของโรงพยาบาลแทนก็เป็นได้หลับสบายเลยใช่ไหมล่ะ มนสิชาก้มลงถามเจ้าก้อนจิ๋วในท้องของตัวเอง วันนี้ไม่ดื้อเหรอเราอะ เพราะตั้งแต่ตื่นมาเธอแทบไม่มีอาการคลื่นไส้เลย ทั้งที่ปกติต้องตื่นมาอ้วกทุกเช้า แถมยังรู้สึกกระปรี้กระเปร่ากว่าทุกวันอีกต่างหากคงเพราะได้นอนเต็มอิ่มละมั้ง เมื่อคืนเธอเพลียจัด พอถึงห้องเลยรีบจัดการอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าและเข้านอนด้วยเวลาอันรวดเร็ว และทันทีที่หัวถึงหมอนเธอก็หลับเป็นตายจนถึงตอนนี้“คุณม่อนคะ ตื่นรึยังคะ” ได้ยินคนงานของผานิตส่งเสียงเรียกอยู่หน้าห้องมนสิชาจึงรีบถดตัวลงจากเตียงไปเปิดป

ย้อนไปเมื่อหลายปีก่อน ก่อนหน้าที่ราชาลูกชายคนโตของรังรองจะถือกำเนิดเกิดมา จากน้ำเชื้อของผู้ชายหน้าตัวเมียที่ทำเธอท้องแล้วไม่รับผิดชอบ เรื่องมันเริ่มต้นขึ้นเมื่อรังรองในวัยไม่เต็มยี่สิบดีได้พบรักกับชายหนุ่มต่างคณะที่แก่กว่าเธอสองปีด้วยหน้าตาสะสวย ฐานะทางบ้านก็ไม่ได้ขี้ริ้วขี้เหร่ เธอเป็นบุตรสาวคนเดียวของเถ้าแก่ร้านขายเครื่องใช้ไฟฟ้าขนาดใหญ่ในตัวเมือง จึงมีชายหนุ่มทั้งรุ่นพี่รุ่นน้อง ต่างคณะ ต่างสาขาหรือแม้แต่ต่างมหาวิทยาลัยแวะเวียนมาขายขนมจีบไม่เคยขาดแต่ผู้ชายคนเดียวที่ได้ครองหัวใจรังรองในขณะนั้นกลับเป็นคนเดียวกับที่รังรองแช่งชักหักกระดูกอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน และเธอเพิ่งจะปล่อยวางความจงเกลียดจงชังนั้นลงได้เมื่อไม่กี่ปีที่ผ่านมานี่เองเธออโหสิให้เมื่อได้ทราบข่าวคราวว่า ผู้ชายคนนั้นป่วยเป็นมะเร็งต่อมลูกหมากและเสียชีวิตไปอย่างคนไข้อนาถาในโรงพยาบาลเล็ก ๆ แห่งหนึ่งในจังหวัดห่างไกล เพราะไม่อยากให้กรรมที่ทำร่วมกันมาตามติดเป็นเงา แล้วต้องวนไปชดใช้ให้กันอีกในชาติหน้า เธอขอเจอผู้ชายคนนั้นแค่ชาตินี้ชาติเดียวพอข้อดีเพียงอย่างเดียวที่ผู้ชายคนนั้นเหลือทิ้งไว้ให้รังรองก็คือ ‘เฮียราช’ ลูกชายที่เธอเก

เจ้าของร้านแลเลยไปถึงหญิงสาวอีกคนที่เดินตามลูกค้าขาประจำเข้ามาติด ๆ เลยอดปากแซวตามประสาคนสนิทกันไม่ได้ “วะ วันนี้ลมอะไรหอบเมียมึงมาด้วยเนี่ย”ทั้งฝีปากและท่าทางห่าม ๆ ของเฮียเส็งยิ่งสร้างความหงุดหงิดให้ ‘อดีต’ เมียของรามินทร์มากขึ้นไปอีกเท่าตัว กระนั้นสินิทธาก็ยังเก็บอาการได้ดีจนสามารถยกมือไหว้เฮียได้อย่างเป็นธรรมชาติ “สวัสดีค่ะ”“หวัดดีจ้า” เฮียกดหน้าลงเล็กน้อยพร้อมกับหรี่เสียงตัวเองลง เมื่อคนที่ยกมือไหว้ตนดูจะไม่พอใจเท่าไรกับการใช้คำพูดของเขา “รับอะไรดีครับ”“เอาเหมือนรามค่ะ ข้าวไม่ต้องเยอะ” สุดท้ายสินิทธาก็ต้องเลยตามเลยอย่างเสียไม่ได้ แม้ไม่เต็มใจนักกับการที่อีกฝ่ายเลือกจะเดินเข้าร้านนี้ ซึ่งเป็นร้านที่เธอเคยออกปากกับเจ้าตัวมาตลอดว่า ‘ไม่กิน ไม่ไป ไม่ต้องชวน’ แทนที่จะเดินต่อไปอีกเพียงไม่กี่ร้อยเมตรก็ถึงร้านประจำของเธอแล้วแท้ ๆรามินทร์เลือกนั่งโต๊ะที่ไกลจากพัดลมมากที่สุด เพราะฝุ่นเขรอะหนาตาเต็มใบพัดและตะแกรงทั้งหน้าหลังเหมือนไม่เคยผ่านการทำความสะอาดมาก่อน อาจทำให้อดีตคนรักของเขากระเดือกข้าวไม่ลงใช้เวลาไม่นานอาหารที่สั่งก็มาเสิร์ฟ กลิ่นใบกะเพราผสานพริกและกระเทียมหอมคลุ้งไปทั้งร้าน

ไม่กี่นาทีต่อมาทั้งคู่ก็มาถึงห้องพักของรามินทร์บนชั้นที่ยี่สิบ ที่ซึ่งทุกตารางเมตรในห้องแห่งนี้ ล้วนอบอวลไปด้วยความทรงจำเมื่อครั้งยังรักกันดี สินิทธานึกกระหยิ่มยิ้มย่องอยู่ภายใน คงไม่ยากเกินใจหากเธอจะรื้อฟื้นความทรงจำเหล่านั้นขึ้นมาอีกครั้งทันทีที่ประตูห้องปิดลงสินิทธาก็ขยับเข้ามาสวมกอดแผ่นหลังคุ้นเคยนั้นไว้แน่น หน้าอกเธอบดเบียดกับหลังแกร่งของเขาอย่างจงใจ “ซินขอโทษนะราม”“ให้โอกาสซินซักครั้งได้มั้ย” เปลือกตาของคนที่ถูกสวมกอดจากด้านหลังปิดลงช้า ๆ ภาพเหตุการณ์วันสุดท้ายก่อนแยกทาง ยังแจ่มชัดในความรู้สึกจนเหมือนมันเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวานต่อให้อดีตคนรักไม่ขยายความ หากรามินทร์ก็เข้าใจได้ไม่ยากว่า ‘โอกาส’ ที่ว่าหมายถึงอะไร คำตอบของคำถามนั้นง่ายนิดเดียวคือเขาให้ไปแล้ว ไม่เช่นนั้นทั้งเขาและเธอคงไม่ได้วนเวียนอยู่ในชีวิตของกันและกันอย่างในตอนนี้หรอก“ตอนที่ซินมาขอเลิก…ซินเคยคิดจะให้โอกาสเรามั้ย” รามินทร์ยิ้มขื่นทั้งน้ำเสียงที่ใช้มีแต่ความตัดพ้อ จนคนบอกเลิกก่อนแทบสะอึก“ซินขอโทษ” สารพัดคำแก้ตัวถูกเจ้าของเก็บกลืนลงไป ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าวันนั้นเธอใจร้ายกับคนที่เธอกำลังอ้อนวอนขอให้เขากลับมาหากันมากแค