All Chapters of Walang Kapantay: Chapter 41 - Chapter 50

Kinuha ni Juan ang jade at sinuri ito gamit ang divine sense upang tiyaking kumpleto ang mga dasal na kailangan niya. Pagkatapos, inilabas niya ang isa pang bote at maingat na inilapag ang dalawang bote sa lupa — hindi siya lumapit sa lalaking nakapurple. Tinitigan siya ng lalaking nakapurple, saka ikinumpas ang kamay. Lumipad ang dalawang bote papunta sa kanya. Matapos niya itong suriin gamit ang divine sense, malamig siyang nagsalita: “Kung makakuha ka pa ng ganitong likido, hanapin mo ako sa likurang kabundukan. Kahit Foundation Establishment pills, lumilipad na espada, skill jade, o kahit ang dasal para sa ika sampung layer pataas… kaya kong kunin ang lahat ng ’yan.” Pagkasabi nito, tumalikod siya at umalis, hindi man lang lumingon. Nanikip ang mga mata ni Juan, at lumamig ang tingin niya. Ang huling sinabi ng lalaking nakapurple ay napakatuso — halos patibong. Kung ang mga tao sa paligid ay hindi agad nakahalata, si Juan ay hindi madaling malinlang. Mabilis niyang nakita ang

Mahigit apatnapung inner disciples ang nakahanay sa loob ng bulwagan. May mga nakasuot ng itim, puti, at pulang ranggo, ngunit wala ni isang purple ranked na dumalo. Seryoso ang mukha ng bawat isa. Sa gitna ng grupo, nakilala ni Juan ang ilang pamilyar na mukha: • si Ramon, • ang dalagang Sugo, • ang dalagang Dizon, • si apprentice brother Santos, • at iba pang nakasalamuha niya noon. Sa harapan nila, nakaupo ang dalawang hanay ng mahigit sampung elder — lahat ay may malamig at mabigat na ekspresyon. At sa gitna, nakaupo ang isang lalaking nasa apatnapung taong gulang, nakasuot ng bughaw na kasuotan, at may mga matang kumikislap na parang kidlat. Tumingin ito kay Sol Dazhu. “Junior brother Sol, ito ba ang disipulo mo?” Agad na nagpakitang ngiti si Sol Dazhu, pilit at hindi natural. “Elder apprentice brother, ito po ang disipulo kong si Juan. Huli po siyang pumasok sa sekta, kaya hindi niya alam ang kahulugan ng kampanang tumunog nang limang beses.” Isang pulang mukhang el

Isang binatang nakaputi, mga dalawampu’t apat o dalawampu’t limang taong gulang, ang tumawa nang malakas. “Juan, hindi ka bagay dito. Dapat nasa Chore House ka kasama ng mga honorary disciples. Doon, baka may maangas ka pang maramdaman. Pero dito? Ikaw ang pinaka mahina sa aming lahat.” Gamit ang divine sense, mabilis na sinuri ni Juan ang dalawa. • Si Ramon — kapareho niya, nasa tuktok ng ikatlong layer. • Ang binatang nakaputi — nasa tuktok ng ikaapat na layer, at anumang oras ay puwedeng mag breakthrough. Mayabang na ngumisi si Ramon. “Juan, ang talino mo talaga noong dalawang taon na ang nakalipas. Alam mong hindi mo ako kaya, kaya sumuko ka na lang. Pero tandaan mo ’to: ang basura, basura pa rin. Hindi mo ako maaabot kahit kailan. Ako ang top newcomer noon. Ikaw? Sino ka?” Tumawa ang nakaputing binata sa tabi niya. “Junior brother, kunin mo nga ako ng tubig sa ilog. Magandang mood ako ngayon, baka bigyan pa kita ng pointers.” Habang nagsasalita, itinapon niya ang isang b

Hindi man lang siya pinigilan ng seal. Diretso itong pumasok sa loob ng hardin, at nakita niya si Sol Dazhu roon, naglilinang, walang kamalay-malay. Ang seal na dati’y nakakatakot at imposibleng lapitan, ngayon ay punô ng butas sa paningin niya. Kung nanaisin niya, kaya niya itong sirain nang madali. Maingat niyang binawi ang divine sense at magalang na tumawag: “Disipulong si Juan, bumabati sa aking master.” Narinig iyon ni Sol Dazhu. Sandali siyang natigilan, saka unti-unting naalala na may tinanggap nga siyang disipulo apat na taon na ang nakalipas. Hindi niya alam kung may progreso ba ang “basurang iyon.” Dahil sa kuryosidad, binuksan niya ang gate at mayabang na sinabi: “Pumasok ka.” Pumasok si Juan. Tiningnan siya ni Sol Dazhu mula ulo hanggang paa — at napasinghap. “Umabot ka sa ikatlong layer?!” Tumango si Juan, magalang. “Nagpunyagi po ang disipulo sa nakaraang apat na taon at bahagya pong nakaabot sa ikatlong layer.” Kumurap-kurap si Sol Dazhu. Naalala niya kung b

Biglang suminghal si Haring Dragon, ang pinuno ng sekta. Sa harap niya, biglang lumitaw ang isang lilang espada, kumikislap na parang kidlat. Lumipad ito pataas — at sa gitna ng kalangitan, nagbago ang anyo: Naging higanteng lilang dragon, umiikot sa ibabaw ng Samahang Liwayway, at umungol nang malakas patungo sa alupihan. Huminto ang libong-talampakang alupihan, parang biglang natakot na lumapit. Mula sa likod nito, may malakas na halakhak na umalingawngaw. “Haring Dragon! Sinasabing ang lilang espada mo’y may kaluluwang dragon — mukhang totoo nga. Kaibigan, narito na kami. At kung manalo kami muli, dapat tuparin ng Samahang Liwayway ang pangako: isauli ang 137 kayamanang ninakaw sa amin, at magbigay ng 200 lumilipad na espada bilang kabayaran.” Ang nagsalita ay si Valiente, elder ng Samahang Daan ng Hiwaga. Hindi nagbago ang ekspresyon ni Haring Dragon. Walang galit, walang kaba — puro lamig at dignidad. “Kaibigang Valiente, kung manalo ang Samahang Daan ng Hiwaga, tutuparin