All Chapters of Walang Kapantay: Chapter 31 - Chapter 40

Hindi namalayan ni Juan kung gaano kabilis lumipas ang panahon sa Samahang Liwayway. Sa nakaraang dalawang buwan, halos buong oras niya ay ginugol sa paglinang sa loob ng dream space. Sa panahong iyon, lubusan niyang naunawaan ang kakayahan ng jade elixir. Tatlong beses siyang maaaring makapasok sa dream space bawat araw. Bawat pasok ay tumatagal ng humigit kumulang limampung oras—katumbas ng halos anim na araw. Sa loob ng dalawang buwan sa totoong mundo, isang buong taon na siyang naglinang sa dream realm. Noong una, hindi niya ramdam ang bigat ng proseso. Ngunit habang tumatagal, napagtanto niyang ang paglinang ay nakakapagod, paulit-ulit, at nakakaubos ng loob. Kung hindi dahil sa tubig bukal na puno ng espiritwal na enerhiya, matagal na sana siyang nanghina—hindi na niya kailangan kumain, ngunit araw-araw ay puro paglinang ang ginagawa niya. Paulit-ulit niyang inuulit ang isang mahabang hinga, tatlong maiikling hinga, habang pumapasok ang espiritwal na enerhiya sa katawan niya

Matamang pinag-isipan niya iyon bago lumingon kay Juan. “Juan, iniligtas mo ako ngayon. Hindi ko ’to makakalimutan. Pero hindi na ako puwedeng manatili sa Samahang Liwayway. Kapag natagpuan nila ang bangkay ni Leon, ako ang unang paghihinalaan. Kukunin ko ang mga bagay na ’to. At itong talisman na ’to—siguradong mahalaga. Hindi sana ako papatayin ni Leon kung hindi ito kayamanan.” Inabot niya ang dilaw na papel kay Juan. Pero hindi ito kinuha ni Juan. Napabuntong-hininga siya, mapait ang ngiti. “Hugo… bakit mo ginawa ’to? Kung hindi mo sana siya pinatay…” Napakunot ang noo ni Hugo. “Juan, tama na. Sobra na ang tiniis ko nitong mga taon. Kung kaibigan mo ako, tanggapin mo ang talisman.” Walang nagawa si Juan kundi tanggapin ang talisman. Hindi na siya nagsalita. “Juan, aalis na ako. Wala kang kinalaman dito. Kapag nag-imbestiga ang sekta, ako lang ang hahabulin nila. Pagdating ng oras na ’yon, malayo na ako. Malawak ang Zaragoza. Hindi ako magiging honorary disciple habambuhay.

Pagkatapos maglinis, umupo si Juan sa isang upuan, malamig ang tingin sa mahigit isang daang honorary disciples sa harap niya. Alam niyang marami pa ang darating sa mga susunod na araw upang mag-report ng trabaho. Tumuro siya sa isa. “Ikaw. Magpuputol ka ng 500 pounds na panggatong.” Naalala niya—ito ang isa sa mga palihim na nangungutya sa kanya noon. Nanlaki ang mata ng lalaki. “Brother Juan, ako… ako po ay sa kusina nakatalaga dati. Hindi ko alam magputol ng kahoy!” Umikot ang mata ni Juan. “Ngayon, 1000 pounds na. Araw araw.” Napaluhod ang lalaki at umiyak. “Brother Juan, mabuti kang tao! Hindi ko dapat kayo nilait noon! Pero huwag naman ganito… hindi ko kaya ang 1000 pounds! Puwede bang 500 na lang?” Nagkatinginan ang mga tao sa paligid. Alam nilang gagawin ni Juan ang lahat para pahirapan sila, pero ito—ito ay lantad na paghihiganti. May ilan sa likod ang sumigaw nang may galit. “Mga kasama! Huwag tayong magpapaloko! Pumunta tayo sa elder! Hindi tama ang ginagawa ni Ju

Lumipas pa ang isang buwan.Sa panahong iyon, ang mga ginawa ni Juan sa Chore House ay nagdulot ng walang tigil na reklamo mula sa mga honorary disciples. At dahil taglamig na, abala ang buong sekta sa paghahanda para sa taunang kompetisyon ng mga inner disciple.Ngayong taon ay ang kompetisyon ng mga honorary disciple ng Samahang Liwayway, isang paligsahan na nagaganap tuwing sampung taon. Ang sinumang makapasok sa tatlong nangunguna ay magiging inner disciple. Dahil dito, abala ang lahat sa paghasa ng kanilang kakayahan at sa kani kanilang lihim na plano.Kaya naman, napabayaan ang lahat ng may kinalaman sa Chore House. Walang may oras para doon.Si Juan, sa kabilang banda, ay lubhang nadismaya na siya pa rin ang namamahala sa Chore House. Tungkol sa kompetisyon? Wala siyang balak sumali. Kung may oras siya, mas mabuti pang maglinang sa dream space.Nagsimulang umulan ng niyebe sa bundok ng Samahang Liwayway. Mula sa malayo, mukha itong isang malawak na lupain ng puting yelo.Hindi

Sa mga sumunod na araw, bukod sa paglinang sa dream space, abala si Juan sa pagkolekta ng niyebe upang tunawin at gawing tubig. Kung hindi lang siya natatakot na mawawala ang espiritwal na enerhiya, sana ay gumamit na siya ng malalaking tapayan. Ngunit dahil kailangan itong nakaselyo, gourds ang ginamit niya — buti na lang at napakarami niyang naipon.Makalipas ang ilang araw, nakapuno siya ng ilang daang gourds ng tubig niyebe. Sa tantiya niya, sapat iyon para sa matagal na panahon ng paglinang sa dream space.Pagkatapos maimbak ang tubig, bumalik siya sa paglinang. Bagaman humina ang epekto ng spring water, may silbi pa rin ito.Sa isang iglap, sampung araw ang lumipas. Sa loob ng panahong iyon, mas marami siyang spring water na nainom kaysa sa buong buhay niya. Mabuti na lang at nagiging espiritwal na enerhiya ito sa katawan — kung hindi, matagal nang sumuko ang tiyan niya.Ang pangangailangan ng espiritwal na enerhiya para sa ikalawang layer ay napakalaki kumpara sa unang layer. S