All Chapters of Walang Kapantay: Chapter 21 - Chapter 30

Sa sandaling iyon, biglang nagbago ang ekspresyon niya—mula sa galit tungo sa pagkagulat at malasakit.“Anak, napakahirap pala ng pinagdaanan mo. Hindi ko alam na hindi ka nakakakain nang isang linggo. Ngayon na alam ko, aayusin ko ito. Kahit pandangal na disipulo ka, disipulo ka pa rin ng Samahang Liwayway!”Nang matapos magsalita si Elder Sol, napansin niyang galit pa rin si Juan. Napangisi siya nang malamig sa loob-loob, ngunit ang lumabas sa bibig niya ay puno ng kabaitan.“Juan, gusto ko ang sisidlang ito. Pero gusto rin kitang tratuhin nang tama. Gusto mo bang maging tagasilbi ko?”Napakunot ang noo ni Juan. “Ayoko po. Ang tagasilbi, parang alipin lang. Kapag nalaman ’yon ni Tatay, baka patayin niya ako sa galit.”Halos sumabog sa inis si Elder Sol. Sa isip niya, gusto na niyang patayin si Juan bago pa ang ama nito. Kahit nasa pinakamababang ranggo siya sa ikalawang henerasyon, kung mag-anunsyo siya na naghahanap siya ng tagasilbi, mag-uunahan ang lahat ng pandangal na disipulo.

Ang Bagong Silid ni JuanNanikip ang dibdib ni Juan. Nakakatakot ang ipinakitang kapangyarihan ng elder. Hawak ang bag of holding, pumasok siya sa kanyang bagong silid.Maliit lang ito—isang kama lang ang laman. Hindi iyon mahalaga sa kanya.Umupo siya sa kama at sinuri ang bag.Mukha lang itong payak na abong supot, walang kakaiba. Nang itumba niya ito, ilang bagay ang nalaglag:isang set ng pulang kasuotan,at isang maliit na aklat.Tahimik na lumabas si Juan mula sa hardin. Ang pulang kasuotan niya ay agad na nakatawag-pansin sa mga pandangal na disipulo. Puno ng inggit ang kanilang mga mukha. Ngunit nang makita nila kung sino ang may suot nito, biglang nag-iba ang ekspresyon nila—mas lalo pang naging mapait at naiinggit.“Siya?! Siya ang naging panloob na disipulo? ’Yung muntik magpakamatay para lang makapasok? Ano na naman ang ginawa niya ngayon?”“Hindi na kailangan hulaan. Siguradong may ginawa ’yang kahalayan para mapalapit sa elder. Walang hiya talaga.”“Tingnan mo ’yang mukh

Isang Buwan ng Walang Kapalit na PaghihintayMabilis lumipas ang isang buwan.Araw-araw, pumupunta si Juan sa bukal para maglinang. Araw-araw, sinusundan siya ni Sol Dazhu. At araw-araw, lumiliit ang pag-asa ng matanda.Sa loob ng buwang iyon, araw-araw niyang binibigyan si Juan ng gamot para tumulong sa pagbuo ng Qi—ngunit lahat ay nabigo. Lalong sumama ang ugali ni Sol Dazhu.Ang pinakamasakit pa:Unti-unting nawawala ang espiritwal na enerhiya sa sisidlan.Pagkalipas ng isang buwan, ang dating mahiwagang tubig-bukal ay naging karaniwang tubig na lamang. At ang sisidlan—wala nang kaibahan sa ordinaryong sisidlan sa bundok.Lubhang nadismaya si Sol Dazhu. Matapos pag-aralan, napagtanto niyang:karaniwang sisidlan lang iyon,nagkaroon lang ng espiritwal na enerhiya dahil sa hindi maipaliwanag na pagkakataon,at si Juan ay nagkataon lang na nakapulot nito.Habang tumatagal, lalo siyang nakukumbinsi na tama ang hinala niya. At habang tumatama ang hinala, lalo ring sumasakit ang dibdib n

Namula si Ramon sa sinabi ni Vera. Hindi niya alam kung pinupuri ba siya o binabara.Nang marinig ni Juan ang sinabi ng babae, napatawa siya nang malakas.“Ramon, mukhang nagkamali ako sa’yo. Mabuti ka pala sa akin. Ako, si Juan, ay hindi makakalimot. Maraming salamat.”Habang nagsasalita siya, bumukas ang pinto ng pill house. Lumabas ang isang binatang may maliwanag na mukha—si Hector.Paglabas niya, umubo siya para makuha ang atensyon ng lahat, saka ngumiti.“Ang mga Qi Gathering Pill para ngayon ay nasa pugon pa. Kapag tapos na, tatawagin ko kayo isa-isa.”Nakatitig si Ramon kay Hector, nanginginig ang panga, pero wala siyang magawa. Hindi niya maaaring bastusin si Hector ngayon—si Hector ang katulong ng ikatlong Senior Apprentice‑brother, at siya ang namamahala sa pang-araw-araw na gawain sa pill house. Kapag nagreklamo si Hector sa kanyang master, siguradong babawasan ang buwanang rasyon ni Ramon.Pagkatapos magsalita, tumingin-tingin si Hector sa paligid—at nagulat nang makita s

Unti‑unti siyang inaantok nang husto. Lalong lumabo ang jade elixir sa paningin niya hanggang sa tuluyan siyang bumagsak sa sahig, mahimbing na natutulog habang hawak pa rin ito.Nagkaroon siya ng panaginip.Sa panaginip, napadpad siya sa isang walang-hanggang espasyo—walang hangganan, walang bituin, ngunit napapalibutan ng kumukutitap na mga liwanag. Kahit panaginip iyon, malinaw ang kanyang isipan. Nagtaka siya kung bakit niya napapanaginipan ang ganitong lugar.Wala siyang nararamdamang kakaiba sa katawan niya roon, ngunit hindi niya alam kung paano magising o makaalis. Sa kawalan ng magawa, naglakad-lakad siya nang walang direksyon sa lugar na walang hangganang iyon.Hindi niya alam kung gaano katagal ang lumipas. Nang tuluyan siyang mapagod, nagsimulang manginig ang paligid. Para bang punit-punit ang kanyang katawan. Sa isang sigaw, iminulat niya ang mga mata.Nasa silid pa rin siya.Huminga nang malalim si Juan at pinunasan ang pawis sa noo. Masaya siyang tapos na ang kakaibang