All Chapters of I Found Forever with My Ex's Uncle : Chapter 31 - Chapter 40

Buong gabi akong hindi nakatulog. Hindi ko maipaliwanag kung anong klaseng panaginip ba ang bumalot sa akin—o kung bangungot nga ba iyon na pilit kumakapit sa aking isipan. Para bang may isang bagay na gustong ipahiwatig sa akin, ngunit hindi ko kayang unawain. Mabuti na lamang at pinagbigyan ako ng aking mga mata na makaidlip kahit saglit, kahit halos mag-aalas singko na ng umaga. Ngunit ni hindi pa man ako nakabawi sa kakarampot na pahinga, isang mahinang tinig ang gumising sa akin—isang boses na pamilyar, ngunit may bigat na hindi ko agad mawari. Ang asawa ko. "We need to go now…" mariin niyang sambit. Agad akong napaupo. Hindi ko maipaliwanag ang itsura niya—pawisan, magulo ang ayos, at tila ba may pinagdaraanan na hindi ko maabot. Para siyang galing sa isang laban na hindi ko nasaksihan. "Hon… ano bang nangyayari sa’yo? Huminahon ka nga, please!" halos pakiusap ko, pilit siyang pinapakalma kahit ako mismo ay nagsisimula nang manginig sa kaba. "Hon… may dapat kang malaman…" h

“Hon…” paos ang boses niya, tila pagod at may pinipigilang takot. “Kahit anong mangyari, ha? Huwag mong hahayaan na may mangyaring masama kay Rafael.” Nanigas ako sa kinatatayuan ko. Parang may malamig na kamay na dumapo sa dibdib ko. Sa bawat araw na lumilipas, lalo lang dumarami ang tanong sa isip ko—mga tanong na wala pa ring kasagutan. “Hon… what do you mean?” halos pakiusap na ang tono ko. “Please, sabihin mo naman sa akin. Ano bang nangyayari diyan?” Ngunit nanatili siyang tikom. Para bang may pader na humahadlang sa pagitan namin. “Just do what I say.” At bago pa ako makapagsalita muli, bigla na lamang naputol ang linya. Napapikit ako. Sa sitwasyon kong ito, napakahirap makakuha ng signal—parang pati komunikasyon, ayaw kaming tulungan. Pero bakit? Bakit kailangan niya kaming ilayo sa tahanan namin? Ano bang kinakaharap niya? Ngunit bilang isang asawa, ano pa ba ang magagawa ko kundi sumunod? Lumilipas ang mga araw, pero hindi nababawasan ang bigat sa dibdib ko. Ang saki

“Let’s take a picture! Maya-maya kayo mag-swimming, lalamig na ang mga pagkain. Sige kayo, uubusin ko ’to!” pabirong sigaw ni Papa dahilan upang sabay-sabay kaming matawa. “Dad, sige na nga. Oh, mga bata, halina na kayo!” dagdag pa niya. Masaya ang lahat. Ngayon ko lang naranasan ang ganitong uri ng katahimikan—walang sigawan, walang galit, walang bahid ng inggitan o sama ng loob. Ganito pala ang pakiramdam ng isang pamilyang buo… payapa. “Oh, Harold, dalhin mo na sa baba ang mga chikitings,” utos ni Papa habang inaayos ang puwesto ng lahat. Unti-unti, mas lalo kong nauunawaan—walang problemang nalulutas sa dahas. Hindi galit ang kailangan, kundi pusong marunong umunawa. Hindi negativity, kundi pagtanggap. “Sige po, ako na ang magpi-picture sa inyo,” alok ko. “Ay, no hija,” agad na kontra ni Papa. “Sumama ka dito. Family picture ito.” Napahinto ako. Ako? Kasama? “Hon, dito ka na sa tabi ko. Please,” marahang aya ng asawa ko. “Huh? No—” hindi ko natuloy ang sasabihin ko nang s

"Hon.. Ano ba kasi ’tong pinapasuot mo sa’kin, ang kati-kati naman nito" kung puwede lang maghubad, maghuhubad talaga ako. Hindi ko na kasi talaga kaya ang kati eh. Siguro may galit sa’kin ’yong stylist kaya ako nangangati ngayon. Pumunta siya sa likod ko, "Ano ka ba naman Hon, ba’t naman kasi sobrang higpit ng pagkaka-zipper ng dress mo.. Hayss kaya ka naman pala nangangati ay dahil masikip." "Eh malay kong masikip ba, basta dinamitan lang ako no’ng babae, siguro may galit ’yon sa’kin no?" Natawa siya nang bahagya. "Don't worry, ’di naman ako kukuha kung mapapasama naman ang wife ko!" Oh ang mata naman ng kupal kong saan-saan naman nakakarating. "Bakit mas sexy ba ’yon kesa sa’kin?" Inirapan ko na lang siya, paano ba naman kung saan napupunta ang mata, dapat sa’kin, duh. Ayy, nagseselos din pala si Hanna. "Hindi, mas sexy pa rin ang asawa ko." Akma na sana niya akong yayakapin pero umiwas ako, nakakahiya kaya, ang daming tao doon sa event niya, ba’t pa kasi niya ako sinama, puwe

Selos? Masama ba ang magselos? Masama ba ma-insecure? Paano kung ito talaga ang nararamdaman ko? Nag-iba na ako... Ibang-iba sa Hanna noon. Hindi ako nakahanda na mangyayari pala ito sa akin. Habang pinagmamasdan ko silang magkatabi, magkausap, nagtatawanan, pero parang hindi ako masaya. May bahagi sa akin na nagsasabing sugudin ko na, awayin ko na sila. Pero wala akong lakas ng loob na gawin iyon, baka kasi ako pa ang maging masama sa kanila. Ano ba kasi ang pinakain ng haliparot na iyon sa asawa ko? Iyong akala ko na asawa ko lang ang nakuha niya sa akin, pati na rin pala ang anak ko. Parang wala na akong silbi sa kanila. Parang isang multo na lamang ako sa paningin nila. Isang tanong lang ang nais kong masagot ng sarili ko. Kailangan pa kaya nila ako o nakikita man lang? "Hmm ehemmm..." Napalingon ako, akala ko kung sino. "Anong ginagawa mo riyan, may pa-tulala mode ka pa ahh, relapse yarn!" sabay tawa. "Sino naman pong hindi maiinis, tingnan mo nga naman iyon," sabay turo ko sa