Semua Bab I Found Forever with My Ex's Uncle : Bab 11 - Bab 20

"Mommy,,,, I want Nutella and bread for my breakfast." Tinanguan ko lang ang anak ko. Hindi ko kasi alam kung bakit ako nagkakaganito, nahihirapan na talaga ako sa bahay, parang wala kaming privacy ng asawa ko."Hon,,,"Halos ’di ko na marinig ang boses ni Harold dahil sa pagkabalisa. "What happened?" tanong niya sa akin. "Wala!" tipid kong sagot. At nagpatuloy nang maghanda ng breakfast namin.Pero sabi nga, pag nag-asawa na, kasama na sa hirap at ginhawa ang isa’t isa. Napatunayan kong hindi nagbago sa akin ang asawa ko. Kung anong ipinakita niya sa akin noon, iyon din ang ginawa niya.Imbes pumasok sa company, nag-leave siya para lang masiguro na okay ako. Pero hindi na talaga ako okay. "Hon, can you just tell me what happened? Para alam ko kung anong nangyayari dito!" Hinawakan niya ako sa braso. Ngunit nang yakapin niya ako, doon na kusang bumuhos ang luha ko. "H-Hon... suko na ako, hindi ko na kaya!" pahikbi kong sabi. Totoo naman talag

“Hon, I’m home…”“Me too, Mommy!”Nakangiti lang akong sinalubong ang mag-ama ko. Mag-ama nga naman talaga—pagmasdan mo pa lang silang dalawa, makikita mo na kung gaano sila magkamukha. Kaya wala na akong nagawa kundi ngumiti.“What are you laughing at?” tanong niya.“Wala ’to, Hon.” Pero hindi talaga siya titigil hangga’t hindi niya nalalaman kung bakit ako masaya.“I want a baby too.”Hindi siya makapaniwala kaya napatalon-talon siya sa tuwa na parang nanalo sa one million lotto prize.“Are you sure?” muli niyang tanong.“Oo nga, ulit-ulit.” Sabay halik sa noo ko. “Magbibihis muna kami at kakain na rin tayo ng dinner, para makapag-dessert na rin ako.”Dessert? Napatawa na lang ako.“Daddy, what’s our dessert po? Is it salad?”“Oh, baby ko, walang salad. Masisira ngipin mo,” sabay karga kay Rafael papuntang kuwarto.“Ibang dessert pala ang gusto ng bana nimo, ouyy.”Hindi ko napans

"Thank you… Mommy… Daddy…" sabay halik sa pisngi naming dalawa."Are you happy?""Yes, Daddy… super happy po!" masaya nitong tugon. "Let’s ride again, Mommy," pag-aaya nito kaso talagang naalog ang utak ko kanina kaya parang gumagalaw lahat ng nakikita ko."Baby, kayo na lang ni Daddy, ok? Mommy’s not feeling well." Kunti na lang kasi ay maglalabas na ako ng kinain."Sige, Hon, kami na lang muna ni Rafael. Sabihin mo na lang pag ok ka na, andiyan naman si Manang Shie, may kasama ka naman.""Oo, sige na. Enjoy na lang kayo," tipid kong sagot sa kanya."Oh hija, ito may Katinko ako para naman mawala-wala na iyang pagkahilo mo." At kinuha ko nga ang Katinko. "Hindi ka siguro sanay sa mga ganoong rides," dagdag pa nito."Hindi po talaga, Manang.""Hays, parehas tayo. Hanggang horse ride lang ako," at natawa nga si Manang sa itsura ko. Hindi kasi talaga ako sanay sa mga ganoong rides kaya noong una pa lang ay nagdadalawang-isip na ako."Pero rides sa asawa mo, di ka na hihilo?" napatingi

Rafael’s POV:“Daddy!”I felt relieved the moment I saw him. Lahat ng takot, lahat ng gabing walang tulog sa kakaisip kung paano ako makakaalis sa ganitong lugar—parang sulat ng lapis na biglang nabura sa isipan ko. I miss him so much. Pero ramdam ko pa rin ang pagtatampo ko sa kanya. Akala ko mawawala lang iyon pagkalipas ng ilang araw, pero hindi pala. Andoon pa rin ang sakit. Pero hindi ko siya masisisi, dahil lahat ng ginagawa niya ngayon ay para sa akin, para sa kinabukasan ko.“Rafael, anak!”Namumugto ang mga mata ni Daddy nang makita akong nakagapos sa kama, walang sapin. Ramdam ko ang awa at pagsisisi sa mga mata niya. Kita ko kung gaano siya ka-concern sa akin. I saw a different Daddy—hindi siya iyong Daddy na kilala ng iba. Hindi ang cold-hearted, masungit, at parang halimaw. Iba siya ngayon. At aaminin ko, sana manatili siya sa ganitong itsura, sa ganitong mukha. Minsan kasi natatakot ako sa facial expression niya.“Kukunin ko na ang anak ko!”“Nasaan ang kapalit?” sambit

“Wala kang kuwenta! Hindi ka namin ka-level! Hindi ka bagay sa kapatid namin!” nanggigil na sambit ni Ate Quenie habang mahigpit na hawak ng dalawang kamay niya ang buhok ko. Siyempre hindi naman ako magpapatalo. Lumaban ang tita niyo. “Wala akong pakialam! Punong-puno na rin ako sa inyo!” sigaw ko. Hawak niya pa rin ang buhok ko kaya sinuntok ko siya sa tiyan dahilan upang mawalan siya ng lakas. Syempre sinigurado ko munang mahina na siya bago ko kinuha ang pagkakataon. Sinabunutan ko rin siya gaya ng ginawa niya sa akin. “Matagal na akong nabubuwisit sa’yo, alam mo ba iyon? Huh!” galit kong sabi. “Salbahi ka talaga! Babae ka, bitawan mo nga ako! Hayop ka!” sigaw niya. Nagkamali ata siya ng kinalaban. Basagulera ata ito noong kabataan. Halos ilang vase na ang nahulog dahil sa pagsasabunutan naming dalawa. Ang ibang tao sa bahay walang nagawa kundi tumitig na lang dahil paniguradong maiipit lang sila sa laban namin. Mabuti na lang wala si Papa. Pero kung nagkataon, malala