All Chapters of I Found Forever with My Ex's Uncle : Chapter 21 - Chapter 30

Maayos na sana ang umaga ko. Isang linggo na rin ang lumipas mula noong mag-away kami ng pugita, at mula noon ay hindi ko na rin nasilayan ang pagmumukha niya sa mansion. Kaya naman panatag akong kumilos at gawin ang kahit anong gusto kong gawin. Parang ang gaan ng pakiramdam kapag walang gulo at walang sigawan sa paligid. Tahimik lang ang lahat, parang payapang umaagos ang buhay. Sa katunayan, pinaghahanap na rin ng mga pulis ang isang kapatid ng asawa ko—si Ate Bea—at kung sino pa mang mga kasangkot sa pagdukot sa anak ko walong buwan na ang nakaraan. Hindi talaga matatahimik ang kaluluwa ko hangga’t hindi silang lahat napapanagot sa batas sa mga ginawa nila. Hindi ko kayang kalimutan iyon. Wala rin dito ang papa ng asawa ko. Bumalik muna siya sa States dahil inaasikaso niya ang isa pa nilang negosyo at ang nalalapit niyang pagreretiro. Iba talaga kapag mayaman—parang isang pindot lang ng daliri, nagagawa agad ang gusto nila. Kung iisipin, masuwerte pa rin ako dahil napangasawa

“Hon… sama ka. May pupuntahan kami ni Ate Joan.” “No, huwag na. Kayo na lang.” “Sige na, sama ka na. Isasama ko si Rafael.” Nangunot ang noo ko. “Huh? Diba nasa school siya ngayon?” “Oo nga. Pero dadaanan ko siya. He has no class in the afternoon kaya isasama ko. Kaya sumama ka na. Total maghihintay na lang si Ate doon sa pupuntahan natin.” Habang inaayos niya ang necktie niya, napailing ako. “Oh ayan na. Ayaw ko. Kayo na lang. Bonding n’yo na rin ‘yan magkapatid.” “Haysss… ikaw bahala,” sabi ko sabay halik sa kanya. “Oh siya, sige na. Humayo ka na baka abutin ka pa ng traffic.” Ngumiti lang siya. “Kaya mo na ba mag-drive?” tanong ko pa. Bahagya siyang natawa. “Hays, Hon… magaling na ako. Siyempre magaling kasi ‘yong nag-alaga sa akin.” “Iwan ko sa’yo. Sige na, umalis ka na.” “Bye.” Kumaway na lang din ako habang papalayo ang sasakyan niya. Sa wakas… wala rin ‘yong mga taong pabuwisit sa araw ko, sambit ko sa sarili ko. Pero isang oras pa lang mula nang umalis ang a

Papaalis na sana ako noong araw na iyon dahil may kikitain akong matagal nang kaibigan mula pa noong high school. Ngunit bago pa man ako tuluyang makalabas ng pinto, agad kong narinig ang paos at nanginginig na boses ni Manang Shiela mula sa ibaba. “Tulong… please, tulungan niyo kami… si Ate… tulong!” Wala na akong inaksayang oras. Dala ang bag at sapatos kong hawak ko pa lang, agad akong kumaripas ng takbo pababa ng hagdan. Hindi ko na inisip ang magulo kong buhok, ni hindi pa ako nakakapag-ayos ng mukha. Sa sandaling iyon, wala nang ibang mahalaga kundi kung anuman ang nangyayari sa ibaba. Pagdating ko sa kusina, doon ko naabutan si Ate Quenie—nakahandusay sa sahig, nakabulagta, at hawak pa ang isang baso. Parang bigla itong nawalan ng lakas. Nadulas ba siya? O may mas malala pang nangyari? “Manang, ano pong nangyari?” mariin kong tanong habang mabilis na lumapit sa kanya. Paglapit ko, doon ko napansin ang pamumutla ng kanyang mukha. Wala siyang malay. Nanlalamig ang kanyang bal

Harold’s POV “Kayo po ba ang guardian ni Rafael?” tanong ng boses mula sa kabilang linya. Bahagya akong napakunot-noo. “Ah, yes… ako nga. May I know who’s this?” maingat kong tugon. “Magandang araw po, Sir. Ako po si Coach Rome, ang swimming coach ng anak niyo. Tumatawag po ako para ipaalam sa inyo na may competition po si Rafael ngayong darating na Friday. Sana po ay makadalo kayo para masuportahan siya,” magalang ngunit may halong pag-asa sa tinig niya. “Ah… Coach, kailan po ulit?” muling tanong ko, kahit malinaw ko namang narinig. “Ngayong Friday po, dito lang sa school nila. Ang mananalo po kasi ay lalaban sa national level,” paliwanag niya. “Ganun ba…” saglit akong natahimik. “Sige, Coach. Thank you for informing me,” tugon ko bago tuluyang ibinaba ang tawag. Pagkaputol ng linya, tila may bigat na agad na sumalampak sa dibdib ko. Friday. Isang araw na puno ng commitments—mga meeting sa shareholders, reports, at iba pang responsibilidad sa kumpanya. Isang araw na h

“Nak! Bakit ka nandito? Teka, sino ang kasama mo?” Sa labas pa lamang ng pinto ay rinig ko na ang ingay—parang may munting kasiyahang nagaganap sa loob. “It’s just Daddy and Lolo,” sagot niya, bakas ang tuwa sa kanyang mukha. “Hon…” Napahinto ako. Hindi ko alam kung nananaginip ba ako o tuluyan na akong nawalan ng ulirat. Sapagkat sa totoo lang, napakalabong mangyari ang ganitong eksena sa pamilya ng mga Cardinal. “Oh hija, kumusta ka naman?” “Okay lang naman po ako,” sagot ko, sabay ngiti. Dumiretso siya sa anak niyang nakaratay. Tatlong araw na ang lumipas mula nang magising si Ate. Ngunit hanggang ngayon, tila wala pa rin siya sa kanyang sarili. Kailangan pa rin niya ng tuloy-tuloy na gamutan at therapy upang tuluyang makabawi. “Anak, magpagaling ka. Naghihintay kami… lalo na ang anak mo. Miss na miss ka na niya. Alam mo ba, gusto ka niyang puntahan ngayon, kaso bawal pa raw ang bata rito. Pero huwag kang mag-alala—hindi ko pababayaan ang anak mo. Ang isipin mo muna ay ang