บททั้งหมดของ สูตรรักมัดใจท่านอ๋อง: บทที่ 31 - บทที่ 40

เมื่อถึงกำหนดวันที่ฮุ่ยเหอต้องไปแสดงตัวที่จวนของเขาในเมืองเจิ้นหนานพร้อมเปิดเผยสถานะชินอ๋องผู้ได้รับพระราชโองการและบรรดาศักดิ์เป็นหนานชินอ๋องผู้ดูแลแว่นแคว้นแดนใต้นี้ทุกคนที่เกี่ยวข้องก็ร่วมเดินทางไปยังใจกลางเมืองเจิ้นหนานเพื่อปฏิบัติภารกิจสำคัญโดยไม่รอช้า            “นั่นหนานชินอ๋องทรงเสด็จมาโน่นแล้ว”            “อืม ไม่รู้จะทรงรูปโฉมงดงามมากเพียงใดนะ”            “ได้ยินว่าทรงองอาจกล้าหาญ ออกรบทัพจับศึกตั้งแต่อายุได้ 14 ปี”            “ใช่ทรงเก่งกล้าสามารถมาก”            “เสียงร่ำลือจากเมืองหลวงกล่าวว่าทรงรูปงาม หล่อเหลาคมคายราวเทพเซียนเลยล่ะ”         &n

จางอี้เฉินรองตุลาการศาลยุติธรรมเมืองเจิ้นหนานคนใหม่ที่เดินทางมาจากเมืองหลวงเป็นผู้ถือราชโองการแต่งตั้งหนานชินอ๋องขึ้นเป็นผู้ปกครองดินแดนทางใต้อย่างเป็นทางการหลังจากประกาศแต่งตั้งมอบราชโองการสำคัญแล้วจึงมีการแนะนำตัวผู้ทรงเกียรติที่เดินทางมาจากเมืองหลวงอีกครั้งซึ่งซูเม่ยมีเป้าหมายใหม่ทันทีหลังแน่ใจแล้วว่าตนเองคงมิอาจเอื้อมปีนขึ้นเตียงชินอ๋องได้            “พี่อี้เฉิน ในที่สุดท่านก็กลับมาจากเมืองหลวงแล้วสินะเจ้าคะ ข้าคิดถึงท่านมากจริงๆ” ซูเม่ยเดินตรงเข้ามาหาอี้เฉิน โดยตอนนี้นางมีเป้าหมายเก็บเอาไว้ในใจถึงสองคนด้วยกันหนึ่งคือคุณชายหยวนฮุ่ยเหอบุตรชายพ่อค้าคหบดีผู้มั่งคั่งร่ำรวยจากเมืองหลวง กับสองคือจางอี้เฉินสหายรุ่นพี่ในวัยเยาว์ที่นางแอบชื่นชมเขามาก่อน            “คุณหนูอ้าย” อี้เฉินทักทายกลับไปอย่างสุภาพ            “พี่อี้เฉ

สกุลอ้ายสามคนพ่อแม่ลูก รวมทั้งอี้เฉินต่างพากันจ้องมองไปทางเข่อซิงเป็นตาเดียวด้วยความรู้สึกหลากหลายฝ่ายสกุลอ้ายทั้งตกใจ คับแค้นใจ กังวลใจที่เข่อซินหนีไปก่อนหน้านี้ทำให้พวกเขาพลาดสินสอดมูลค่ามากมายจากเถ้าแก่เจิ้งที่สำคัญนางที่รู้เห็นเรื่องราวชั่วร้ายทั้งหลายในจวนสกุลอ้ายดันไปพบเจอกับชินอ๋องเสียได้ตอนนี้พวกเขาจึงคิดสาปแช่งอยากให้เข่อซิงตายไปเสียให้พ้นซะเดี๋ยวนั้นเลยส่วนอี้เฉินกลับรู้สึกโล่งอก ปลอดโปร่งใจ คลายความกังวลและคิดถึง ดีใจที่ได้พบหน้าเข่อซิงสาวน้อยที่เขานึกเป็นห่วงเอ็นดูมาโดยตลอดอีกครั้ง“ซิงเอ๋อ เป็นเจ้าจริงๆงั้นหรือ” อี้เฉินเอ่ยถามย้ำด้วยความยินดี“เป็นข้าเองเจ้าค่ะ พี่อี้เฉิน” เข่อซิงจดจำภาพพี่ชายผู้แสนดีในวัยเยาว์ของเจ้าของร่างเดิมได้พี่ชายที่แอบมาเล่นกับเข่อซิง นำขนมของกิน และยาทาแผลซึ่งนางถูกคนสกุลอ้ายเฆี่ยนตีมาให้อยู่บ่อยครั้งยามเป็นเด็กจนกระทั่งเข่อซิงอายุได้ราว 12 ขวบพี่ชายผู้นั้นก็จากไปไกลถึงเมืองหลวง และเพิ่งมีโอกาสกลับมาเจอกันอีกครั้งก็ตอนนี้เอง แต่น่าเสียดายที่เข่อซิงผู้นี้ไ

สกุลอ้ายสามคนพ่อแม่ลูกถูกตัดสินโทษตายตามคาดเนื่องจากทำความผิดร้ายแรง ทั้งข่มขู่ ทำร้าย บังคับขายบ่าวไพร่ออกไปอย่างผิดกฎหมายบ้านเมืองที่สำคัญพวกเขายังฆ่าคนปิดปาก ทำร้ายสาวใช้ในเรือนจนตายเพียงเพื่อระบายโทสะเท่านั้นด้วยด้านนายอำเภออ้ายเป็นขุนนางใจคดทำเรื่องเลวร้าย ร่วมมือกับเหล่าพ่อค้าบรรดาผู้สูงศักดิ์ทั้งนอกและในเมืองเจิ้นหนานเพื่อผลประโยชน์และด้วยความเห็นแก่ตัวของตนเองโดยเฉพาะเป็นตัวตั้งตัวตีร่วมมือกับเถ้าแก่เจิ้งและพ่อค้าขุนนางกักตุนสินค้าเกลือ ลักลอบค้าขายอย่างไม่เป็นธรรมซึ่งงานนี้สกุลจิ้งของอ้ายฮูหยินรวมทั้งพ่อตานายอำเภออ้ายซึ่งเป็นพ่อค้าคหบดีแดนเหนือที่แสวงหาผลประโยชน์ร่วมกันก็มีความผิดตามไปด้วยโทษฐานร่วมมือกันสร้างความเดือดร้อนวุ่นวายให้แก่ชาวเมือง จงใจกักตุนซื้อขายสินค้าควบคุมอย่างผิดกฎหมาย นับเป็นความผิดร้ายแรงทุกคนที่เกี่ยวข้องกับสกุลอ้ายและร่วมกันกระทำความผิดไม่อาจหนีพ้นการลงโทษที่เข้มงวดของชินอ๋องไปได้โดยเฉพาะสกุลอ้ายก่อนถูกประหารต้องรับทัณฑ์ทรมาน ถูกเฆี่ยนตีราดด้วยน้ำเกลือจนสลบ นำไปขังไว้ให้อดข้าวอดน้ำ ฟื้นขึ้นมาก็ถูก

เฟยหรงจ้องมองเข่อซิงตาโต หลังได้ยินว่านางเป็นเด็กกำพร้าที่เร่ร่อนอยู่ในเมืองเจิ้นหนานตั้งแต่อายุได้ 5 ขวบ น่าเสียดายที่นางจดจำอะไรเกี่ยวกับตนเองก่อนหน้านี้ไม่ได้มากไปกว่านั้น            “อาหรง เจ้าคงกำลังคิดว่าบางทีซิงเอ๋ออาจจะเป็นน้องสาวของเจ้าที่สูญหายไปเมื่อสิบกว่าปีก่อนสินะ” ฮุ่ยเหอเอ่ยตรงใจเฟยหรงยิ่งนัก            “พ่ะย่ะค่ะ” เฟยหรงตอบรับตามตรงน้องสาวของเฟยหรงนามว่าเฉินซือเหยาถูกข้าศึกแคว้นฉือจับตัวไปเพื่อหวังต่อรองและแก้แค้นสกุลเฉิน ตระกูลแม่ทัพใหญ่ปกปักรักษาชายแดนใต้เมื่อราวสิบกว่าปีก่อนซึ่งนางอายุได้เพียง 5 ขวบเท่านั้นครั้นเมื่อครอบครัวของเขาติดตามไปเจอตัวข้าศึกที่ลักพาตัวนางไป พวกมันกลับบอกว่าฆ่านางตายทิ้งศพไปแล้ว แต่ไม่ยอมบอกว่าทิ้งเอาไว้ที่ใดแม้นพวกเขาจะใช้วิธีข่มขู่ทรมานสารพัดจนพวกมันกัดลิ้นฆ่าตัวตายไปเอง ทำให้ครอบครัวเขาทนทุกข์โศกเศร้าเสียใจมาจนกระทั่งบัดนี้สกุลเฉินไม่เคยล้มเลิกความหวัง