บททั้งหมดของ สูตรรักมัดใจท่านอ๋อง: บทที่ 41 - บทที่ 50

ซือเหยาที่คิดว่าตนเองกำลังตกอยู่ในห้วงฝัน ได้ใกล้ชิดสนิทแนบเนื้อกับชายคนรักซึ่งเป็นบุรุษรูปงามหน้าตาหล่อเหลาราวเทพบุตรเท่านั้นไม่พอยังมีหุ่นกำยำล่ำสันชวนให้ใจสั่น จึงไม่ยอมปล่อยโอกาสให้หลุดลอยไปเฉยๆ นางก้มหน้าดื่มด่ำกับฝันหวานรัญจวนใจอย่างเต็มที่            สองร่างกอดเกี่ยวสัมผัสกันลึกซึ้งท่ามกลางเสียงครวญครางด้วยความเสน่หา ร่วมกันบรรเลงเพลงพิณแว่วหวานประสานรวมกันเป็นหนึ่ง รุกรับสอดผสานกันอย่างต่อเนื่องกายบางสั่นสะท้านด้วยแรงอารมณ์ปรารถนาเช่นเดียวกับร่างหนากำยำซึ่งไม่อาจต้านทานเสน่หาอันเร่าร้อนเย้ายวนใจนี้ได้            คู่รักร่วมอภิรมย์สมใจพากันบรรเลงเพลงพิณยาวนานต่อเนื่องไม่รู้จบจนกระทั่งเวลาล่วงเลยเข้าสู่เช้าวันใหม่จึงได้หลับใหลอิงแอบแนบซบภายใต้อ้อมกอดของกันและกันอย่างเหนื่อยล้าแต่สุขสมอิ่มเอมกายใจยิ่งนัก            ซือเหยารู้สึกตัวตื่นขึ้นมาด้วยความเมื่อยล้า ร่างบางเหมื

ทั้งหมดพากันเข้ามาพูดคุยในเรือนสกุลเฉิน แม่ทัพใหญ่เฉินกับเฉินฮูหยินถามไถ่เรื่องราวชีวิตที่ผ่านมาของซือเหยาด้วยความคิดถึง พร้อมเอ่ยขอบคุณแม่บ้านถิงที่ช่วยดูแลซือเหยาเป็นอย่างดีรวมทั้งรับรู้เรื่องราวความทุกข์ยากลำบากที่บุตรสาวได้เผชิญมาจากครอบครัวที่โหดร้ายทารุณ จิตใจชั่วช้าอย่างสกุลอ้ายด้วย            “ท่านพ่อท่านแม่ พวกท่านแน่ใจแล้วหรือเจ้าคะว่าข้าคือบุตรีที่สูญหายไปของพวกท่านจริงๆ” ซือเหยาเอ่ยถามย้ำอย่างไม่อยากจะเชื่อว่านางสามารถไขว่คว้าความสุขเช่นนี้เอาไว้ได้การมีครอบครัวที่แสนอบอุ่นมีพ่อแม่ที่รักและห่วงใยนางอย่างแท้จริงนับเป็นความฝันสองชาติภพของซือเหยาเลยทีเดียว            “แน่ใจสิเหยาเอ๋อ เพียงเห็นหน้าเจ้า ต่อให้ไม่มีจี้หยกประจำตระกูล พ่อกับแม่ก็รู้ได้ทันทีว่าเจ้าคือเหยาเอ๋อที่ถูกลักพาตัวไปเมื่อสิบกว่าปีก่อน” แม่ทัพใหญ่เฉินยืนยันกับบุตรสาว            “ใช่ หากเจ้ายังไม

ฮุ่ยเหอเติมน้ำร้อนลงไปในถังอาบน้ำพร้อมหยดน้ำมันหอมสกัดจากดอกเหมยกุ้ย(ดอกกุหลาบ)ที่ซือเหยาชื่นชอบลงไป แล้วจึงโรยกลีบกุหลาบที่เตรียมเอาไว้สำหรับภรรยาลงไปด้วยก่อนจะโอบอุ้มร่างงามลงไปในถังไม้ใบใหญ่ และก้าวขายาวๆตามลงไป เขาหยิบสิ่งที่ซือเหยาทำขึ้นและเรียกมันว่าสบู่กลิ่นดอกเหมยกุ้ยนำมาอาบชำระล้างร่างกายช่วยปรนนิบัติขัดถูหลังให้ซือเหยาโดยพยายามหักห้ามใจไม่ทำตัวซุกซน ด้วยเห็นใจว่านางเหนื่อยล้าจริงๆ ทำให้ซือเหยาซาบซึ้งใจไม่น้อย“ท่านพี่..ให้ข้าช่วยท่านชำระล้างร่างกายเถอะเจ้าค่ะ” ซือเหยาเอ่ยกับสามีด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนนางรู้ดีว่าฮุ่ยเหอต้องอดทนอดกลั้นไม่รุกล้ำก้ำเกินนางมากเพียงใด เพราะช่วงเวลากว่าสองเดือนที่ผ่านมาฮุ่ยเหอต้องกลับไปชำระสะสางงานที่เมืองเจิ้นหนานปล่อยให้นางได้ใช้ชีวิตอยู่กับครอบครัวสกุลเฉินอย่างเต็มที่และเพิ่งจะกลับมาเจอกันอีกครั้งเมื่อสัปดาห์ก่อนหน้านี้เอง หากแต่ก็ถูกสั่งห้ามไม่ให้เข้าหานางตามลำพังหรือคิดจะค้างคืนกับนางก่อนการสมรสเป็นอันขาดแน่นอนว่างานนี้มีเฟยหรงทำหน้าที่ควบคุมดูแลขัดขวางทางคู่รักนกยวนยางอย่างเคร่งครัดเลยทีเดียว

“ถวายบังคมหนานชินอ๋องเพคะ” อี้ถงรีบตรงรี่เข้ามาทันทีที่เห็นฮุ่ยเหอก้าวมายังโถงรับรองของตำหนักโดยนางไม่คิดสนใจผู้ที่ยืนเคียงข้างเขาอย่างซือเหยาแม้นแต่น้อย ทำให้ซือเหยาอดมองพิจารณาอี้ถงด้วยความหมั่นไส้ไม่ได้ระหว่างทางเดินเข้ามายังห้องโถงเจียหลินก็ทำหน้าที่บอกเล่าที่มาที่ไปของจิ่นอี้ถงให้ซือเหยาได้รู้คร่าวๆแล้ว ทำให้นางค่อนข้างมั่นใจว่าสตรีผู้นี้คงไม่ได้มาดีเป็นแน่“แม่นางจิ่น ไม่ทราบว่าท่านมาที่นี่ด้วยเหตุอันใดกัน” ฮุ่ยเหอถามน้ำเสียงราบเรียบติดจะเย็นชาตามปกติที่เขามักใช้พูดคุยกับอี้ถงก่อนหน้านี้ ทำให้นางใจเสียไปเล็กน้อย“โธ่ท่านอ๋องเพคะ พวกเราไม่ได้พบกันนานกว่าครึ่งปีแล้ว พอได้ข่าวจากท่านพ่อว่าท่านอ๋องทรงเสด็จกลับมาเมืองหลวง หม่อมฉันตื่นเต้นยินดีและอยากมาพบท่านอ๋องเพราะคิดถึงท่านมากอย่างไรล่ะเพคะ”อี้ถงเอ่ยอย่างไม่อายปากทั้งยังมีท่าทีระริกระรี้ผิดกับคำพูดที่ว่าไม่ได้คิดเกินเลยอะไรกับฮุ่ยเหอแล้วดังเช่นที่บอกแก่ฉินฮองเฮาลิบลับ“บังอาจ เจ้าช่างไร้ยางอายนัก นอกจากไม่ทำการคารวะทักทายพระชายาข้าแล้วยังมีหน้

“อืม อาหารรสเลิศสมกับที่อาเหอและหมอหลวงฮั่วเอ่ยชื่นชมจริงๆ ทั้งยังแปลกประหลาดไม่เคยกินที่ใดมาก่อนด้วย”ฮ่องเต้จื่อหยางเอ่ยชื่นชม ทั้งบาร์บีคิว หม้อไฟสองน้ำซุป ซุปหมาล่าและซุปสมุนไพร กับเป็ดปักกิ่งที่เป็นอาหารแปลกตาไม่เคยกินที่ใดมาก่อน“ใช่เพคะฝ่าบาท อร่อยแปลกดีแท้”“เป็ดปักกิ่งอะไรนี่ก็มีวิธีการกินไม่เหมือนที่ใด ใช้แผ่นแป้งบางๆอ่อนนุ่มมาห่อกับหนังเป็ดกรุบกรอบทานเคียงกับแตงกวา ต้นหอม พริกสดและน้ำปรุงรสออกหวานแต่ไม่เลี่ยน ทั้งยังอร่อยเข้ากันได้ดี”ฉินฮองเฮาเอ่ยอย่างชื่นชอบเป็ดปักกิ่งไม่น้อย ตอนนี้นางเสวยแป้งห่อหนังเป็ดกรอบๆกับเครื่องเคียงไปหลายคำแล้ว“หม่อมฉันยินดีนักที่ทั้งสองพระองค์ชื่นชอบอาหารเหล่านี้เพคะ” ซือเหยาเอ่ยอย่างภูมิใจ“อาเหอ เจ้านับว่าโชคดีมากทีเดียวนะที่ได้พระชายามีฝีมือในการปรุงอาหารยอดเยี่ยมเช่นนี้”ฮ่องเต้จื่อหยางกล่าว พลางนึกย้อนไปถึงเรื่องราวก่อนหน้านี้ที่ฮุ่ยเหอถูกพิษเหรินหยาง ซึ่งแม้นจะรอดชีวิตมาได้แต่ร่างกายกลับได้รับผลกระทบตามมาไม่น้อยทั้งเบ