All Chapters of สูตรรักมัดใจท่านอ๋อง: Chapter 1 - Chapter 10

เข่อซิงคิดทบทวนถึงสิ่งที่เกิดขึ้นกับตัวเองจนรับรู้และตระหนักได้ว่ายามนี้นางได้มาเกิดใหม่ในร่างของสตรีนามเดียวกันที่รูปโฉมหน้าตามีความคล้ายคลึงกันหลายส่วน หากแต่ต่างแซ่ต่างอายุโดยเดิมทีเข่อซิงมาจากโลกสมัยใหม่ในอีกหลายร้อยปีข้างหน้า ชื่อเต็มนางคือเฉินเข่อซิง อายุ 27 ปี เป็นหัวหน้าเชฟในภัตตาคารหรูที่เซี่ยงไฮ้ ได้รับรางวัลมิชลินสตาร์ระดับสามดาวมา 4 ปีซ้อนเป็นเด็กกำพร้าที่ตะเกียกตะกายทำงานหนัก อดทนทำทุกอย่างเพื่อให้ตัวเองมีอนาคตสดใส จนก้าวมาสู่ตำแหน่งเชฟซึ่งมีชื่อเสียงทั้งในและนอกประเทศตั้งแต่อายุยังน้อยหากแต่สุดท้ายช่างน่าเสียดายนักที่จู่ๆนางเกิดหัวใจวายตายไปขณะกำลังปรุงอาหารสูตรใหม่อยู่ในภัตตาคารตามลำพัง เมื่อฟื้นขึ้นมาก็กลายเป็นอ้ายเข่อซิงเด็กสาวอายุ 16 ปีในยุคโบราณเสียแล้ว‘ช่างดียิ่งนัก ชาติก่อนเป็นเด็กกำพร้า ชาตินี้มาเกิดใหม่ก็ยังคงเป็นเด็กกำพร้าอีก แต่อ้ายเข่อซิงผู้นี้กลับน่าสงสารกว่านางมากที่ถูกเก็บมาเลี้ยงดูโดยคนใจร้ายหน้าไหว้หลังหลอกอย่างสกุลอ้ายถูกกดขี่ใช้งานสารพัด ทั้งยังโดนดุด่าทุบตีเป็นที่ระบายอารมณ์อยู่เป็นประจำด้วย ตอนนี้ย

พ่อบ้านสืออดทึ่งในคำวินิจฉัยโรคที่ซีห่าวเอ่ยออกมาไม่ได้ เนื่องจากถูกต้องตรงกับหมอหลวงกล่าวไว้ไม่มีผิด            หลายปีก่อน ยามแคว้นหยวนทำศึกอยู่กับแคว้นฉือ ณ.ชายแดนใต้ นายท่านของเขาได้ร่วมทัพออกศึกกับผู้ภักดีคนอื่นๆโดนข้าศึกทำร้ายใช้พิษเหรินหยางซึ่งปรุงจากพิษงู แมงป่อง แมงมุมและหญ้าพิษซึ่งมีเฉพาะแคว้นฉือเท่านั้นแม้นหมอหลวงรีดพิษออกไปทำให้รอดชีวิตมาได้ แต่มีผลตกค้างทำร้ายอวัยวะภายในเสียหายทำให้นายท่านของเขาเบื่ออาหาร ลิ้นไม่รับรู้รสชาติ ทั้งยังต้องกินยาสม่ำเสมอ“เจ้าหนู เจ้าอายุน้อยแต่มีความสามารถน่าทึ่งยิ่งนัก”“ในเมื่อรู้เช่นนี้ รบกวนเจ้าทำอาหารดีๆให้นายท่านลิ้มลองทีเถอะ” พ่อบ้านสือเอ่ยมีแววเลื่อมใสในน้ำเสียง“ขอรับ” เข่อซิงรับคำ ก่อนมุ่งหน้าไปยังห้องครัวของคฤหาสน์หลังใหญ่ซึ่งมีวัตถุดิบเครื่องปรุงมากมาย‘ยุคสมัยนี้เครื่องเทศสมุนไพรบางอย่าง เช่นพริกไทยขาวพริกไทยดำ งาหรือผลไม้พวกลี่จือ(ลิ้นจี่) โปหลัว(สับปะรด) เซียงเจียว(กล้วยหอ

ฮุ่ยเหอกับคนสนิทปรึกษากันถึงจุดมุ่งหมายที่พวกเขาเดินทางมายังแดนใต้ก่อนหมายกำหนดการแจ้งรับตำแหน่งผู้ปกครองหัวเมืองแดนใต้ตามรับสั่งโดยงานนี้ฮุ่ยเหอคิดสงสัยว่าชนชั้นสูงผู้มีอิทธิพลที่ซีห่าวกล่าวถึงอาจจะเป็นหนึ่งในผู้รู้เห็นเกี่ยวกับการลักลอบค้าขายเกลือโดยผิดกฎหมาย            “เอาล่ะ เผิงหยวนเจ้าลองไปตามสืบดูสิว่า ตระกูลใดในเมืองนี้กำลังตรวจสอบค้นหาคนหายอยู่บ้าง มุ่งเน้นไปที่ตระกูลผู้สูงศักดิ์ในเมืองเจิ้นหนานนี่แหละ”            “พ่ะย่ะค่ะ” เผิงหยวนรับคำสั่ง            “ส่วนสือกงกง เจ้าช่วยข้าสอดส่องซีห่าวว่ามีพฤติกรรมใดน่าสงสัยหรือแอบลักลอบติดต่อกับผู้ใดเป็นพิเศษบ้างหรือไม่นะ”            “พ่ะย่ะค่ะ”            หล

ทางด้านคุณชายที่เข่อซิงกำลังคิดถึงยามนี้ก็กำลังปรึกษาหารือเรื่องของนางอยู่พอดีเช่นกัน“อาหยวน ป่านนี้แล้วเจ้ายังสืบไม่รู้อีกงั้นหรือว่ามีผู้ใดกำลังตามหาตัวอาห่าวอยู่หรือไม่” ฮุ่ยเหอเอ่ยถามคนสนิท“ยังเลยพ่ะย่ะค่ะท่านอ๋อง นอกจากข่าวจวนนายอำเภออ้ายตามหาบุตรสาวคนรองที่หนีออกจากเรือนอย่างลับๆแล้ว ก็ไม่มีข่าวว่าผู้ใดตามหาบุตรชายหรือบ่าวรับใช้ชายเลยนะพ่ะย่ะค่ะ” เผิงหยวนตอบกลับไปอย่างจนปัญญาที่ไม่อาจสืบข่าวเกี่ยวกับซีห่าวพ่อครัวน้อยได้“ท่านอ๋อง หรือว่าที่อาห่าวกล่าวมาก่อนหน้านี้จะไม่เป็นความจริงพ่ะย่ะค่ะ” พ่อบ้านสือเอ่ยคาดเดา ฮุ่ยเหอนิ่งคิดพิจารณาไปครู่หนึ่ง“จากที่ข้าสังเกตสร้างความคุ้นเคยกับอาห่าว เขาไม่ใช่คนเลวร้าย ซ้ำยังจิตใจดีมีเมตตา ไม่ใช่คนเลวหรือคิดโกหกหลอกลวงผู้อื่นโดยไร้สาเหตุ”“อีกอย่างแผลตามร่างกายเขาก่อนหน้านี้เป็นเรื่องจริงมิใช่เหรอ เขาต้องถูกคนทำร้ายอย่างสาหัสมาก่อนหน้านี้แน่”“หากจะโกหกก็คงเพื่อปกป้องตนเองนั่นแหละ” ฮุ่ยเหอกล่าวกับคนสนิทซึ่งพยักหน้าเ

เข่อซิงที่ทำตัวซุ่มซ่ามจนได้เรื่อง ยามนี้ทำตัวไม่ถูก เงอะงะอยู่นานเลยทีเดียว“คุณชาย เอ่อ ข้า..ข้า” เข่อซิงพูดไม่ออก คิดไม่ถึงว่าจะเปิดเผยตัวเองออกมาด้วยความซุ่มซ่ามแบบนี้ จากที่คิดว่าจะออกมาผ่อนคลายกลายเป็นทุกข์หนักทันทีนางคิดหาข้อแก้ตัวไม่ทันจึงรีบฉวยคว้าผ้ามัดผมตั้งท่าจะวิ่งหนีไป แต่ฮุ่ยเหอไวกว่าและรู้เท่าทันความคิดนางเอื้อมมือหนาไปคว้าร่างบางเอาไว้ได้เสียก่อน“จะไปไหน อาห่าว..ไม่ใช่สิ เจ้าคือผู้ใดกันแน่ ชื่อซีห่าวนั่นคงปลอมแปลงขึ้นมาสินะ”ฮุ่ยเหอใช้สองมือจับไหล่บอบบางเอาไว้ บังคับให้เข่อซิงหันมาเผชิญหน้ากันไม่อาจหลบเลี่ยงไปได้อีกเข่อซิงก้มหน้าจิตใจสับสนกังวลสารพัด คิดเรื่องราวว่าจะเอ่ยหรือแก้ตัวออกไปว่าอย่างไรดี            “เงยหน้าขึ้นมา อย่าหลบตาข้า” ฮุ่ยเหอเอ่ยเสียงเข้ม พร้อมใช้มือข้างหนึ่งฉวยคว้าปลายคางนางบังคับให้แหงนเงยขึ้นมาจ้องสบตาเขา            “ว่าไง เจ้าคือใครมีน