All Chapters of เกมวิวาห์ เดิมพันรัก : Chapter 11 - Chapter 20

“ถ้าพูดเร็วๆ ฉันก็ฟังไม่ทันเหมือนกันค่ะ” เธอยิ้มแล้วก็...ยิ้ม ห้องเธอกว้างขวางอย่างกับห้องเพรสซิเดนเชียลสวีทของโรงแรมหรูห้าดาวที่เธอไม่เคยพัก แต่เคยค้นข้อมูลเวลาจะจองห้องพักไปเที่ยวกันทั้งครอบครัว “ดิฉันเตรียมน้ำชาและของว่างไว้ให้ คุณผู้หญิงสามารถรับประทานได้เลยนะคะ อาหารเย็นจะพร้อมประมาณสิบแปดนาฬิกาค่ะ” “ขอบคุณค่ะ” ประตูห้องปิดลงแล้ว พรนับพันถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วเดินไปทิ้งตัวลงนอนบนเตียงกว้างที่ปูผ้าปูที่นอนสีชมพูไข่มุก ดูเหมือนทุกคนพร้อมให้เธอเป็นหลานสะใภ้ของปู่หลิว แต่เธอต่างหากที่ไม่พร้อม และว่าที่สามีก็ไม่มารับด้วย ทั้งที่พ่อของเธอบอกล่วงหน้าก่อนที่เธอจะมาที่นี่ตั้งสองสัปดาห์ เขากำลังหลบหน้าหรือไม่อยากเจอเธอใช่ไหมนะ พรนับพันแต่งกายเรียบง่ายเป็นชุดเดรสกระโปรงยาวคลุมเขา ผมยาวสลวยรวบขึ้นเป็นหางม้าเผยโครงหน้ารูปไข่เข้ากับต่างหูมุกเล็กๆที่สวมอยู่ หลังจากหลับเต็มอิ่มแม่บ้านก็มาเรียกราวกับรู้ว่าเธอตื่นแล้ว หญิงสาวจึงเดินออกจากห้องพักมาที่ห้องรับประทานอาหาร ปู่หลิวจิ้นอันที่รออยู่ก่อนแล้ว เห็นว่าที่หลานสะใภ้เดิน

“แต่ก่อนที่ดินพื้นนี้รกร้างว่างเปล่า ตระกูลหลิวเป็นหมอมาหลายชั่วอายุคน และเมื่อตั้งใจลงหลักปักฐานที่นี่ก็ทุ่มเทสุดกำลัง ตระกูลหลิวของเรายึดมั่นเรื่องคำสัตย์สัญญา ปู่ของหนูคงเคยเล่าแล้วว่าเคยช่วยปู่ไว้ ปู่สัญญาว่าจะให้ลูกหลานของเราแต่งงานเพื่อกลายเป็นทองแผ่นเดียวกัน แต่ปู่ของหนูมีแต่ลูกชาย ปู่เองก็มีลูกชาย เราก็เลยไม่ได้เกี่ยวดองกันจนมาถึงรุ่นหลาน ...ตั้งแต่ปู่รู้ว่าหนูเกิดก็ไม่นิ่งนอนใจ ติดต่อปู่ของหนูเรื่องสัญญาหมั้นหมายในครั้งนั้น แต่หนูยังเด็ก ปู่ของหนูก็ไม่อยากบังคับฝืนใจหลาน เป็นหลานของปู่เอง-เจ้าโม่โฉวที่มีภรรยาไปก่อน ...แต่สกุลหลิวของเราแม้ร่ำรวยล้นฟ้าอย่างไร ก็เหมือนมีเมฆดำปกคลุมอยู่ หนูเป็นคนรุ่นใหม่อาจไม่เชื่อเรื่องพวกนี้ แต่ดวงชะตาของหนูส่งเสริมสกุลหลิว จะนำพาความสุขมาให้ตระกูลหลิวได้” พรนับพันได้ฟังก็นิ่งงันไป แน่นอนว่าเธอไม่อยากเชื่อ แต่...พวกเขาเจาะจงเลือกเธอทั้งที่สามารถหาผู้หญิงสกุลสูงส่งร่ำรวยมาแต่งงานด้วยไม่ยาก ไม่ใช่คนที่มีหนี้สินอย่างเธอ “ปู่เป็นไม้ใกล้ฝั่งแล้ว ปู่ไม่ได้ห่วงตัวเองแต่ห่วงคนรุ่นหลัง อยากเห็นพวกเขามีความสุข ความตายแม้เป็นเรื

“ค่ะ...ฉันจะดูแลต้าเหนิงเอง” เธอยิ้มอย่างเข้าใจ เวลาแบบนี้จะทำเป็นไม่สนใจก็ใจดำไปหน่อย“ต้าเหนิง กินข้าวแล้วเราทำอะไรกันดี ตอนบ่ายมีเรียนหรือเปล่า”“วันนี้ไม่มีแล้ว” เขาส่ายหน้าไปมา ดวงตาสุกใสจ้องมองแล้วถาม “คุณอามาเล่นที่ห้องผมไหม ห้องผมมีของเล่นเยอะแยะเลย”‘คุณอา’ เรียกแบบนี้ก็ดีเหมือนกันพรนับพันพยักหน้ารับ “ไปสิ อาก็ไม่รู้จะไปไหน ปกติอยู่แต่ในห้องหนังสือ”“ห้องนั้นน่าเบื่อจะตาย มาเล่นห้องผมเถอะ” พูดจบก็รีบดึงมือหญิงสาวให้เดินตามไปที่ห้องของเขา ท่ามกลางสายตาประหลาดใจของคนรับใช้“มองอะไรกัน มีงานก็ไปทำไป” หัวหน้าแม่บ้านพูดเสียงดุจึงทำให้ทุกคนแยกย้ายไปทำงานของตัวเอง เธอส่ายหน้าไปมาแล้วหันไปส่งพ่อครัว “เตรียมทำขนมของว่างให้คุณชายน้อยกับคุณผู้หญิงด้วย ฉันจะยกไปเอง”“ได้ครับ”เจียงหู เป็นหัวหน้าแม่บ้านวัยสี่สิบ เจียงหูทำงานที่นี่ตั้งแต่ยังวัยรุ่น ครอบครัวเธอก็เป็นคนรับใช้ของสกุลหลิว นายท่านใหญ่ให้ทุนการศึกษาแก่เธอและคนในครอบครัว รวมทั้งหางานให้ทำในบริษัทของสกุลหลิว สำหรับเธอที่อยู่ที่นี่เห็นการเปลี่ยนแปลงมาตลอด วันนี้ได้เห็นรอยยิ้มของคุณชายน้อยก็พลอยอิ่มเอมใจไปด้วย เธอหวังเหลือเกินว่

หลิวโม่โฉวเห็นแววตามุ่งมั่นของอีกฝ่ายแล้วก็ยิ้มมุมปาก ท่าทางเหมือนนักศึกษาเพิ่งจบใหม่ไม่เหมือนหมอเลยสักนิด ถึงจะเป็นแพทย์แผนไทยประยุกต์ก็เถอะ เขายังจำตอนที่เดินเข้าไปนั่งให้เธอตรวจได้ดี มีความอ่อนโยนและจริงใจที่เขาสัมผัสได้ ในวินาทีนั้น เขาก็ได้ตัดสินใจยอมรับเธอเป็นภรรยาตามที่ปู่เสนอแล้ว “คุณหลิวคิดยังไงคะ” เธอถามหลังพรีเซนต์เสร็จ “คุณจะต้องเสียเวลาทำเอกสารนำเสนอพวกนี้ทำไม ก็แค่รับเงื่อนไขแต่งงานกับผมตามที่คุณปู่เสนอ” พูดไปตั้งเยอะ วนมาเรื่องนี้อีกแล้ว เธอเบ้ปากแล้วสูดลมหายใจลึกๆ ก่อนพูดไปตามที่ใจคิด “คุณคิดว่าการแต่งงานคืออะไรคะ เราไม่ได้รู้จักกัน ไม่ได้รักกัน หรือคุณเชื่อที่คุณปู่บอกว่าดวงฉันส่งเสริมครอบครัวของคุณจริงๆเหรอ” “คุณพูดแบบนี้แสดงว่าไม่เชื่อ” คิ้วเข้มเลิกขึ้นเป็นเชิงถาม แต่แววตาขบขัน “ฉันเป็นแพทย์แผนไทยประยุกต์ แต่ไม่ได้เชื่อเรื่องดวงชะตาอะไรพวกนั้น” เธอถอนหายใจเฮือกใหญ่ “และใช่...ฉันต้องการเงิน ดูแล้วคุณต่างหากที่เป็นฝ่ายส่งเสริมฉัน” เขาปิดแฟ้มเอกสาร “สกุลหลิวคือหนึ่งในสิบส

“เวลาคุณว่าง่ายไม่ดื้อก็น่ารักดีนะ”“ทำไมฉันรู้สึกไม่อยากให้คุณเห็นว่าฉันน่ารักล่ะ” เธอเบ้ปากใส่ “อิ่มแล้วค่ะ เราไปซื้อของกันเถอะ”“คุณนี่ไม่รู้จักเอาอกเอาใจสามีเลยนะ”“แค่กินข้าวเที่ยงจะเอาอะไรอีกคะ ปกติเวลาทำงานฉันกินข้าวไม่เกินสิบนาทีเอง”“ได้ ถ้าอย่างนั้นไปเลือกเสื้อผ้ากัน ชุดของคุณ...มันเชยไปหน่อยนะ”“เขาเรียกชุดสุภาพค่ะ” เธอแลบลิ้นใส่เขา “คุณต้องมีเสื้อผ้าเยอะกว่านี้ ผมเห็นคุณใส่วนๆซ้ำๆ อยู่แค่ไม่กี่ชุด”“อ้อ! นี่คุณสนใจฉันด้วยเหรอคะ นึกว่าทำตัวเป็นอากาศธาตุที่มองไม่เห็น” ใช่สิ เธอพยายามจะเจอเขาตั้งหลายครั้ง แต่เขากลับหลบเลี่ยง นี่ถ้าไม่เพราะคุณปู่ล้มป่วย เขาคงไม่โผล่มาให้เห็นหรอกเป็นผู้หญิงที่น่าสนใจดี เขาได้แต่ยิ้มขำกับท่าทางของภรรยาหมาดๆ คนนี้...เขาไม่เคยลืมภรรยาที่ตายจากไป วิกเตอเรียเป็นผู้หญิงที่ให้ความรู้สึกสงบสบายใจ แต่พรนับพันคือความสดใสร่าเริง หลิวโม่โฉวรู้สึกไม่ยุติธรรมกับพรนับพันนัก เธอไม่ควรถูกเปรียบเทียบกับผู้หญิงคนไหน แต่เขาก็อดเปรียบเทียบไม่ได้จริงๆ พรนับพันไม่ใช่สาวสายแฟชั่น เธอแต่งกายเรียบง่ายมาแต่ไหนแต่ไร เมื่อต้องมาเลือกซื้อเสื้อผ้า เธอก็ได้แต่ยืนงงในห