All Chapters of เมียที่คุณแสนชัง: Chapter 11 - Chapter 20

พรึ่บ! เขาตั้งใจจะเข้าไปช่วยพยุงเธอที่ดูท่าไม่ดีนัก แต่ทว่ากลับช้ากว่าต้อยที่วิ่งชนทุกอย่างเข้าไปหาเจ้าเอยในทันที ลูกน้องสี่ห้าคนต่างกุลีกุจอวิ่งหายาดมมาให้เจ้าเอยด้วยความเป็นห่วงถึงขั้นที่วิ่งมาแย่งยาดมในมือของนายหัวแสนก็ทำไปโดยไม่รู้ตัว ทำเอาชายหนุ่มทำตัวไม่ถูก อยากเข้าไปช่วยแต่ทว่าก็ปลีกตัวเข้าไปไม่ได้“คุณเอยดมก่อนนะคะ พัดลม ๆ” เสียงต้อยเรียกหาพัดลมให้กับเจ้านายสาวอย่างลนลาน“อื้ม ขอบคุณนะคะ”เจ้าเอยเอ่ยขอบคุณอย่างสุภาพ แม้ตอนนี้จะเอนตัวราบไปกับเก้าอี้นอนพร้อมกับสูดยาดมเข้าเต็มปอดอย่างคนหมดแรง ก่อนหน้านี้เธอยอมเปิดโซลเชียลส่วนตัว ยอมละทิ้งภาพคุณหนูดีไซน์เนอร์ผู้ดี สวมบทแม่ค้าขายทุเรียนอย่างไม่อายใครต่อใครเพราะความสามารถของเธอทำให้เธอขายทุเรียนลอตใหญ่ที่ถูกตีกลับมาจนหมดโกดัง ขายจนเสียงแหบเสียงแห้ง ทั้งหิวทั้งเหนื่อยจนแทบจะเป็นลม แต่เจ้าเอยนั้นกลับใจสู้มาก เธอไม่ยอมหยุดพักจนกระทั่งปิดไลฟ์สด“รีบไปหาของหวานแล้วก็พวกของกินมาให้เธอไป” เจ้าของเสียงทุ้มทนมองเฉย ๆ ต่อไปไม่ไหว เขารีบแหวกทางแล้วเด

พอกลับมาถึงบ้านเขาก็ทำงานต่อที่ชั้นล่าง ภายในห้องทำงานที่เต็มไปด้วยกลิ่นไอของเครื่องดื่มมึนเมาที่ส่งกลิ่น เขามักจะดื่มเหล้าและสะสมไว้ทั้งของไทยและของนอก บางครั้งที่เครียดหนักเขาเองก็ต้องมีตัวช่วยเช่นกันแม้รู้ว่ามันไม่ดีต่อสุขภาพก็ตามแต่ เขาก็ยังดื่มอยู่ดี เพราะมีเรื่องราวในใจหลายอย่าง หากพักสมองบ้างในตอนที่ไร้สติเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ก็ถือว่าคุ้มค่า“เข้ามาทำไม?” เจ้าของเสียงเอ่ยโดยไม่ต้องมองว่าใครเป็นคนเปิดประตูเข้ามา เพราะกลิ่นหอมสะอาดที่เป็นเอกลักษณ์นี้เขาย่อมจำมันได้ดีเจ้าของร่างที่มาใหม่เดินมาหยุดตรงหน้าโต๊ะทำงานเขา ก่อนที่มือสองข้างจะวางค้ำบนโต๊ะ เสียงหวานเอ่ยขึ้นเชื้อเชิญให้อีกฝ่ายเงยหน้าขึ้นมามองเธอ “เอยก็… มาชวนคุณสามีขึ้นไปอาบน้ำพักผ่อนน่ะสิคะ นี่ดึกแล้วนะ”น้ำเสียงหวานกระเง้ากระงอดให้ผู้เป็นสามีขึ้นไปพักผ่อน มือเรียวขาวผ่องวางทาบทับมือหนาที่กำลังจับแก้วเครื่องดื่ม สัมผัสถูไถไปมาที่มือนั้น ทำให้เขาต้องแหงนหน้ามองคนที่บังอาจมารบกวนเวลาพักผ่อนของเขา“เดี๋ยวทำเสร็จฉันก็ขึ้นไปเอง ไม่ต้องให้เธอมาตาม”

“จะลุกได้หรือยัง”“…”“เจ้าเอย” เสียงเอ่ยเรียกชื่อหญิงสาวที่ยังคงนิ่งเงียบ“คะ?”“จะลุกออกจากตักฉันได้หรือยัง? ฉันต้องรีบไปทำงาน”“หูย~ กำลังฟิน ๆ เลย”หญิงสาวเอ่ยอย่างนึกเสียดาย เธอต้องจำใจลุกจากตักชายหนุ่ม หลังจากที่ใช้ตักของเขาเป็นหมอนนอนหนุนพักในช่วงกลางวัน เธอกำลังเคลิ้มเชียว เกือบหลับไปแล้วด้วย น่าเสียดายที่เขามีงานต้องไปทำต่อที่โกดังอีกเช่นเคย“รีบกลับมาได้ไหมคะ? เอยคิดถึง”เจ้าเอยหยอดคำหวานหว่านล้อมชายหนุ่ม แม้ช่วงนี้ความสัมพันธ์ของคนทั้งคู่จะเป็นไปในแนวทางที่เหมือนจะดีขึ้นกว่าเมื่อก่อนก็ตาม แต่ทว่าเขานั้นก็ยังไม่ได้ยอมรับออกมาเต็มปากว่าเขานั้นมีใจให้เธอหรือไม่“ถ้างานเสร็จเร็วฉันก็จะรีบกลับ”แสนพูดเสียงเรียบเฉย ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง หางตายังคงเหลือบมองแม่ของลูกเป็นระยะ ในใจก็พลันตั้งคำถาม เธอทำหน้าเหมือนเขาจะไม่กลับมา? เขาไม่ได้จะไปแล้วไปลับซะหน่อย“เอยจะรอนะคะ”สาวเจ้าเอ่

“เธออยากกลับไปที่บ้านไหม? ฉันจะพาไป”นี่เป็นประโยคแรกหลังจากที่ออกจากบ้านคุณปู่มา และเตรียมตัวกลับ เพราะเขานั้นมีงานต่อ เขาอยากให้เธอกลับบ้านไปจริง ๆ งั้นหรือ? หรือเพราะมีเหตุผลอื่นกันแน่“ไม่อยากกลับค่ะ” เจ้าเอยเอ่ยเสียงเรียบ“ทำไมไม่อยากกลับบ้านไปเยี่ยมพ่อเธอบ้างล่ะ?”“ดูท่าคุณสามีจะอยากให้เอยกลับไปที่บ้านมากเลยนะคะ หรือคุณสามีอยากไปเจอคนที่บ้านเอยหรือเปล่า?”หญิงสาวทนไม่ไหวจึงถามกลับ เขาคงไม่รู้เรื่องครอบครัวของเธอ แน่นอนว่าคงไม่มีใครมาป่าวประกาศเรื่องแย่ ๆ ของตัวเองให้คนภายนอกรู้ ต่อหน้าเขาที่บ้านของเธอก็ต้องพูดจาดีและเอาใจเขาอยู่แล้ว คงไม่แปลก“เธอคิดแบบนั้นเหรอ?” มุมปากหยักยกยิ้ม เขาทำเพียงส่ายหน้าไปมา“งั้นก็ได้ ไม่อยากกลับก็ไม่ต้องกลับ”เป็นเขาเองที่ยอมรามือ ก่อนจะออกรถมุ่งหน้ากลับบ้านทันที ในเมื่อเธอไม่อยากไปก็ไม่เป็นจำเป็นต้องพาเธอไปนี่ เขาเพียงแค่ยื่นข้อเสนอให้เธอเท่านั้นเอง… กว่าจะกลับมาถึงก็เป็นเวลาเกือบห้าโมงเย็น ปก

น้ำแกงจืดที่ไม่ถึงกับร้อนมากถูกสาดเข้าหน้าจนร้องกรี๊ด ก็ไหนอยากลองเล่นกับระบบไม่ใช่หรือไง งั้นก็อาบน้ำแกงแทนน้ำอย่างอื่นก็แล้วกัน!“หมามันบ้าก็ต้องเอาน้ำสาด” สาดทีนี่ดิ้นเชียวนะ...“อ๊าย!! กรี๊ด!!”เสียงร้องกรี๊ดลั่นบ้านเรียกให้พ่อสุดหล่อของเธอวิ่งเข้ามาเจอเข้ากับจังหวะดิ้นตายของยัยตอแหลนี่พอดี ช่างเป็นจังหวะอุบาทว์สิ้นดีเหมือนกับในละครแนวตั้งเป๊ะเลย เหอะ!“อ๊ะ” เสียงร้องดังขึ้นเมื่อจู่ ๆ เขาก็เข้ามากระชากเธอให้ลุกขึ้นจากเก้าอี้ด้วยอารมณ์โมโห พร้อมกับกัดฟันถามเธอ“เกิดอะไรขึ้น!”“ว๊าย คุณเอยระวังค่ะ”“แพม! แพม! เธอเป็นบ้าอะไรของเธอ ฮะ!” มือข้างหนึ่งของเขาจับมือเธอพร้อมกับบีบแน่น ส่วนมืออีกข้างประคองศอกของแพมไว้ ท่าทีของเขาดูโกรธจัดจนหน้ามืดตาบอด จะมีก็แต่พี่ต้อยที่ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นก็มักจะเป็นห่วงเธอก่อนอย่างอื่นเสมอ“โอ้ย คุณเอยของพี่ต้อยไม่เป็นอะไรนะคะ”“มะ ไม่เป็นไรค่ะพี่ต้อย”“แสบ!! ๆ แส