บททั้งหมดของ เมียที่คุณแสนชัง: บทที่ 1 - บทที่ 10

“เฮ้อ~~” เสียงถอนหายใจอย่างคนโล่งอก เมื่อธุระที่ต้องทำนั้นจบสิ้น หญิงสาวสวยในชุดเดรสสีแดงรัดรูปเดินออกมาด้วยใบหน้าแย้มยิ้ม ในมือโบกเอกสารสำคัญไปมาเอกสารที่ว่าก็คือ...ทะเบียนสมรส“เหอะ” เสียงหัวเราะในลำคอคล้ายกับเยาะเย้ยอีกฝ่ายที่เดินนำหน้า ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่เดินตามมากัดฟันกรอดจนเห็นกรามชัด ใบหน้าหล่อเหลาคมคายบัดนี้กลับมืดดำไม่ต่างจากก้นหม้อพันปีเพราะเขานั้นไม่เต็มใจมาที่นี่ ยิ่งไปกว่านั้นคือเขาไม่พอใจและไม่ชมชอบผู้หญิงที่ขึ้นชื่อว่าสวยแต่รูปอย่างเธอเลยสักนิด!!หญิงสาวในชุดแดงหยุดชะงัก ใบหน้ารูปไข่ยังคงฉายรอยยิ้มยิ่งมองยิ่งดูมีเสน่ห์ เธอเอ่ยเสียงหวานพร้อมกับควงแขนสามีป้ายแดงของตน “คุณสามีขา~ เอยหิวแล้ว”เธอคือ ‘เจ้าเอย’ ดีไซน์เนอร์สาวสวยสุดเซ็กซี่ ที่ตอนนี้เรียกว่าตกอับก็ไม่เกินจริง ตอนนี้หน้าที่หลักของเธอคือการเกาะผัวรับประทาน และเกะกะลูกกะตาเขาเพราะคำสั่งของผู้ใหญ่ที่ไม่อาจขัดได้ อีกทั้งเขายังเป็นคนที่ยอมให้เงินช่วยเหลือบริษัทที่กำลังจะล้มละลาย อย่างบริษัทคุณพ่อของเธอ“...” ชายหนุ่มเบือนหน้าหนีอย่างเอือมระอา มือหนาล้วงกางเกงผ้าเนื้อดี เพียงเพราะกลัวว่าถ้าขืนอยู่ข้างนอกเดี๋ยวจะโดน

มือหนาคว้าหมับเข้าที่แขนเล็ก ก่อนจะออกแรงลากเธอให้เดินตามเขาไป แต่ทว่ากลับต้องขัดใจยิ่งนักเมื่อมองเห็นรองเท้าส้นสูงของสาวเจ้า แม้จะไม่สูงมากแต่เขาไม่ชอบ! เธอลืมไปหรือไงว่าเธอท้องอยู่“เธอลืมว่าตัวเองท้องอยู่หรือไงหา!? ใส่มาทำไมส้นสูง?” ชายหนุ่มตะคอกเสียงดัง เจ้าเอยได้แต่คิ้วขมวดมุ่น งงกับการกระทำของเขา ที่อยู่ ๆ ก็พยายามจะถอดรองเท้าเธอออก“ยังไม่ซื้อใหม่นี่คะ แต่นี่ไม่สูงมากนะคะพี่แสน”เธอเอ่ยทั้งยังงง ๆ เธอไม่เห็นว่ามันจะสูงขนาดนั้น ไม่ถึงนิ้วครึ่งเลยด้วยซ้ำ เขาคงยังไม่เคยเห็นเจ้าแม่ส้นสูงแบบเธอสินะ เมื่อก่อนเธอสวมแค่รองเท้าส้นสูงส้นเข็มเท่านั้นพวกรองเท้าผ้าใบอะไรอย่างนี้อย่าฝันว่าจะเห็นเธอใส่เลย แต่พอมาตอนนี้เธอกำลังตั้งท้องอ่อน ๆ เธอเองก็พยายามระมัดระวังอยู่ไม่ใช่น้อย เลือกคู่ที่เหมาะที่สุดแล้วจริง ๆ แต่เขากลับไม่คิดแบบนั้นนี่“เธอไม่รู้หรือไงว่าคนท้องเขาไม่ให้ใส่ส้นสูง เป็นแม่ประสาอะไรฮะ!” เขาตะคอกเธอแต่ทว่ามือกลับถอดรองเท้าให้เธออย่างเบามือ การกระทำอ่อนโยนนี่ช่างตรงกันข้ามกับคำพูดของเขาเหลือเกิน“ขะ ขอโทษค่ะ คราวหลังเอยจะไม่ใส่แล้ว”ตั้งแต่เกิดมานี่เป็นครั้งแรกที่มีคนทำแบบนี้ให้

เสียงร้องดังลั่นบ้านจนนึกว่าเกิดเหตุการณ์แผ่นดินสั่นสะท้าน ทั้งต้อยทั้งไม้ร้องกันจนตาเหลือก!นะ นี่ คุณแสนทำผู้หญิงท้องงั้นหรือ!?“ใช่ค่ะ ท้อง ท้องลูกของเขานี่แหละค่ะ”เจ้าเอยไม่อายที่จะตอบเลยสักนิด กลับตรงกันข้าม เธอดีใจจนหุบยิ้มไม่อยู่เวลาที่ได้แกล้งให้เขานั้นหน้าดำหน้าแดงเพราะอารมณ์หงุดหงิด ถึงปากเขาจะบอกว่าเกลียดเธอแค่ไหนก็ตาม แต่แน่นอนว่าเขาไม่มีทางปล่อยปะละเลยแม่ของลูกเขาได้อย่างแน่นอน“ลูกของคุณแสนน่ะค่ะ”เจ้าเอยอาศัยจังหวะนั้นเกาะแขนชายหนุ่มแน่น บดเบียดความอวบอิ่มและนุ่มนิ่มกับแขนแกร่ง ในขณะเดียวกันก็แนบตัวเข้าหาเขาอย่างจงใจยั่วยุ ยิ่งเห็นหน้าหล่อ ๆ นั่นเดี๋ยวดำเดี๋ยวแดงเธอก็ยิ่งชอบใจ ราวกับว่าเห็นเป็นเรื่องสนุกแล้วสิ“เข้าบ้านได้แล้ว!” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงดังติดจะดุ ๆ เขาไม่จำเป็นต้องตอบเพราะความจริงก็เป็นอย่างที่เธอว่านี่ จะให้เถียงข้าง ๆ คู ๆ ก็ดูไม่ควรเท่าไหร่ รีบลากเธอเข้าบ้านแล้วให้เธอเงียบปากย่อมเป็นวิธีที่ดีที่สุดในเวลานี้แล้วขืนปล่อยให้เธอพูดเพ้อเจ้ออีกเขาก็กลัวจะอดใจไม่ไหว ยัยนี่ไม่มีท่าทีเขินอายใครเลยสักนิด ประกาศปาว ๆ ว่าท้องลูกเขาคงภููมิใจมากล่ะสิท่าที่จับคนแบบเขาด

เขายืนคิดอยู่สักพักก่อนจะเดินกลับขึ้นมายังห้องพักชั้นบน เวลานี้ก็เกือบสามทุ่มแล้ว คิดว่ายัยตัวเเสบนั่นคงใส่ชุดเซ็กซี่รอยั่วยวนเขาล่ะสิท่า แต่ขอโทษจริง ๆ ที่เขานั้นจัดการตัวเองมาเรียบร้อย ไม่มีทางพ่ายแพ้ให้กับแม่สาวดาวยั่วแบบเธออย่างแน่นอนคิดจะมาใส่ชุดผีเสื้ออ่อยเขางั้นสิ เหอะ!“…”“หืม?”แต่ทว่าเพียงก้าวเท้าเข้ามาภายในห้องก็ทำเอาเขาประหลาดใจไม่ใช่น้อย เสียงหายใจสม่ำเสมอบ่งบอกว่าเธอนั้นหลับสนิทแล้ว ร่างที่นอนบนเตียงไม่ได้สวมชุดนอนวาบหวิวแบบที่เขานั้นคาดเดาไว้ แต่กลับตรงกันข้าม เธอสวมชุดนอนตัวโคร่งนอนคว่ำหน้าซุกหมอน ขาแขนชี้ไปคนละทิศละทางไม่เป็นท่า เหมือนกับกบไม่มีผิด“ไหนล่ะผีเสื้อฉัน? หลับซะงั้น”ชายหนุ่มเอ่ยเสียงเบา เขาเดินมาหยุดตรงปลายเตียงนอนขนาดใหญ่ มองภาพอเนจอนาถตรงหน้าแต่ทว่าใบหน้านั้นไม่ได้ฉายรอยยิ้มเย้ยหยัน กลับเรียบเฉยยากจะคาดเดา เขาเองก็คงดีใจที่เธอหลับไปได้สักที ตั้งแต่เดินทางมาจนถึงตอนนี้ ก็คงเป็นช่วงเวลาแรกที่เงียบหูลงไปบ้างเขายืนพินิจพิเคราะห์บางอย่าง ไม่นานนักก็ขยับตัวเข้าหาอีกฝ่าย ช่วยพลิกตัวและจัดท่าทางให้สาวเจ้านั้นนอนในท่าปกติ เพราะเขากลัวเธอหายใจลำบาก และเกิดอันต

“อูย~เจ็บอ่า~~”เสียงร้องครวญครางเพราะความเจ็บที่เกิดขึ้นบนมือทั้งสองข้าง หญิงสาวยกมือขึ้นพร้อมกับเป่าเบา ๆ หวังจะคลายความเจ็บลงเล็กน้อย สาเหตุที่เป็นเช่นนี้เพราะเธอนั้นเผลอมือดีไปหน่อยไปแจกกล้วยให้เขาเข้าจนโดนสั่งให้มาหัดคัดเกรดทุเรียน ทั้ง ๆ ที่เธอไม่เคยทำเลยสักครั้งในชีวิต“นายหญิงพักก่อนก็ได้นะครับ” เสียงพูดดังขึ้นด้านหลัง เป็นไม้ที่คอยเป็นห่วงเธอ จะแอบมาถามเธออยู่เสมอในขณะที่คนสั่งให้เธอทำงานนั้นไม่คิดจะสนใจเธอเลยสักนิด“พักได้เหรอคะ?”หญิงสาวเอ่ยถามอย่างคนมีความหวัง เธออยากพักจะแย่อยู่แล้ว นี่มันเป็นเวลาเกือบจะสองทุ่มแล้ว เขาคนนั้นก็กำลังยุ่งอยู่กับการส่งออกในคืนนี้ คงไม่มาสนใจว่าเธอนั้นจะแอบอู้งานหรือไม่“พักสักหน่อยก็น่าจะได้นะครับ นายหัวแสนน่าจะไม่ได้ออกมาดู”ไม้ยังคุงเอ่ยอย่างสุภาพและถ่อมตัว ให้เกียรตินายหญิงคนที่นายหัวแสนพามาเป็นอย่างมาก ถึงแม้นายหัวจะบอกตลอดว่าให้ปฏิบัติกับเธอแบบธรรมดา ไม่ต้องพิเศษมาก ให้คิดซะว่าเธอก็เป็นแค่คนงานคนหนึ่งของเขา แต่ไม้กลับไม่ได้คิดจะทำตามแบบนั้น เขารู้