All Chapters of พยัคฆราช: Chapter 111 - Chapter 120

"ข้าว.. หายใจเข้าลึกๆ ไว้นะ""จะหายใจเข้าลึกๆ อะไรคนมันเจ็บ โอ๊ยย""เอาไงดี ข้าวต้องใกล้คลอดแน่เลยครับป้า""ป้าโทรเรียกรถแท็กซี่แล้ว แล้วนี่เราจะเดินอะไรนักหนา" เท่าที่ดูคนที่ตื่นเต้นสุดก็คงจะเป็นฟีฟ่า อยู่ไม่เป็นที่เลย"เมียกับลูกผมจะเป็นยังไงบ้างครับ""โอ๊ยย ไอ้ฟีฟ่าฉันได้ยินนะ!""ยังจะได้ยินอีก""หนูเจ็บแบบไหนลูก" สุนีย์ไม่เคยคลอดลูกก็เลยไม่รู้ว่าเจ็บแบบไหน แต่ก็พอได้ยินคนอื่นเขาพูดกันเวลาคลอดลูกเจ็บมาเป็นระยะ"ตอนนี้หายแล้วค่ะป้า""อ้าวตกลงจะคลอดไหมเนี่ย" ฟีฟ่าสงสัยเพราะเมื่อสักครู่ยังเหมือนเจ็บมากอยู่เลย"เขาเรียกเจ็บท้องเตือน ก่อนอื่นเราต้องรีบพาข้าวไปโรงพยาบาลก่อน""เดี๋ยวผมเข้าไปเอาของที่เตรียมไว้ก่อนนะครับ" ฟีฟ่ารีบเข้าไปในห้องนอนข้าวทิพย์ แล้วหยิบตะกร้าที่มีของเตรียมคลอดไว้ในนั้นเดินออกมารอแท็กซี่"ป้าถามจริงเถอะเรามองไม่เห็นอะไรจริงๆ เหรอข้าว" ขณะที่พูดสุนีย์มองไปดูฟีฟ่าที่ชะเง้อคอมองหาแท็กซี่ว่าเมื่อไรจะเข้ามา"ป้าจะให้ข้าวเห็นแก่ตัวเหรอคะ" ทำไมเธอจะไม่เห็นว่าฟีฟ่าทำดีกับเธอมาตลอด แต่เด็กคนนี้ไม่ใช่ลูกของเขา เธอจะให้เขามาแบกรับภาระตรงนี้ด้วยไม่ได้"แท็กซี่มาแล้วครับ" ฟีฟ่า

"แล้วเรื่องโรงเรียนล่ะ ข้าวมีเวลาไปดูหรือยัง""ดูก่อนค่ะว่าทางบริษัทที่เข้าไปสมัครวันนี้จะติดต่อมาไหม ถ้าเขาติดต่อมาข้าวก็จะลาออกจากที่นี่ ข้าวจะใช้เวลาตอนนั้นไปสมัครเรียนให้ลูกค่ะ" เพราะตอนนี้อายุของลูกเธอเข้าอนุบาลฝากได้แล้ว จะได้เบาแรงของป้าหน่อย"ป้าขอโทษนะลูก""ป้าขอโทษข้าวทำไมคะ""รับหนูมาเลี้ยงแต่ไม่มีสมบัติอะไรไว้ให้เลย""ป้าอย่าพูดแบบนี้อีกนะคะ อย่าให้ข้าวรู้สึกผิดมากไปกว่านี้เลย""ป้าจะไม่พูดอีก ขอให้ชีวิตเราพบเจอแต่สิ่งดีๆ นะ""ขอบพระคุณมากค่ะป้า""กลับมาเหนื่อยๆ ไปอาบน้ำอาบท่าแล้วมากินข้าว"ข้าวทิพย์โน้มใบหน้าลงไปหอมแก้มลูกน้อยที่นอนหลับอยู่เบาๆ แม่จะพยายามสู้เพื่อหนูนะลูก แม่จะไม่ท้อเพื่อวันข้างหน้าของหนูจะได้ไม่ต้องลำบากแบบแม่อีกหญิงสาวรีบเข้าไปในห้องเพราะกลัวว่าป้าจะเห็นน้ำตาของเธอวันต่อมา.. ขณะที่ข้าวทิพย์อาบน้ำเตรียมตัวจะไปทำงานก็มีโทรศัพท์ดังขึ้นที่เครื่องของเธอ>>{"สวัสดีค่ะ"} {"ใช่เบอร์โทรของคุณข้าวทิพย์ไหมคะ"}>>{"ใช่ค่ะ"} {"โทรจากบริษัทที่คุณมาสมัครงานเมื่อวานนี้นะคะ"}>>{"คะ..เอ่อ..สวัสดีค่ะ"} เธอไม่คิดว่าเขาจะติดต่อกลับมาเร็วขนาดนี้ หรือว่าเขาจะติดต่อก

"สวัสดีค่ะ ฉันเป็นพนักงานใหม่"อีกฝ่ายทำแค่กรอกตามองมาดู คนที่พูดด้วยเมื่อสักครู่"ฉันชื่อข้าวทิพย์ค่ะ มารับตำแหน่งเป็นผู้ช่วยผู้จัดการค่ะ" ก่อนขึ้นมาเธอไปพบฝ่ายบุคคลมาแล้ว และทางฝ่ายบุคคลบอกให้ขึ้นมาที่ชั้นนี้เลยเลขาที่นั่งอยู่ดันตัวลุกขึ้นโดยที่ไม่พูดอะไร แล้วเดินไปเคาะประตูหน้าห้องก๊อก ก๊อก"ผู้ช่วยมาแล้วค่ะ""เข้ามา" เสียงผู้หญิงดังมาจากด้านใน"เข้าไปสิ""ขอบคุณค่ะ" ข้าวทิพย์ขอบคุณคนที่เป็นเลขาหน้าห้องก่อนที่จะเปิดประตูเข้าไป "สวัสดีค่ะ ฉันชื่อข้าวทิพย์จะมาทำงานในตำแหน่งผู้ช่วยผู้จัดการค่ะ""เคยทำงานมาแล้วใช่ไหม""เคยค่ะ แต่ฉันเคยทำพนักงานทั่วไปค่ะ""แล้วเรื่องครอบครัวล่ะ""คะ?" ข้าวทิพย์แปลกใจน่าจะถามเรื่องงานให้เข้าใจกันก่อน เพราะเธอแค่บอกไปคร่าวๆ เอง"ฉันแค่อยากรู้ว่าสถานะเธอเป็นยังไง""มีลูกแล้วค่ะ"คนที่นั่งอยู่แอบหายใจโล่ง และไม่เข้าใจว่าทำไมต้องเป็นผู้หญิงคนนี้ แต่ก็ไม่น่าจะเป็นแบบที่เธอคิด เพราะผู้หญิงคนนี้มีลูกแล้ว คนมีลูกก็ต้องมีสามีสิ "มาทำงานแบบนี้แล้วใครดูแลลูก""ป้าค่ะ""แล้วพ่อของลูกล่ะ""...คะ?" ทำไมต้องถามรายละเอียดเรื่องพวกนี้ด้วยก๊อก ก๊อก ข้าวทิพย์ยังไม่ได้ตอ

น้ำลายถูกกลืนลงคอแบบยากลำบาก ทำไมเขาถึงอยากให้เธอเห็นอะไรแบบนี้ด้วย ข้าวทิพย์ก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน ที่ผ่านมาเธอเจ็บยังไม่พอใช่ไหม ..หญิงสาวรับน้ำแก้วที่มิ่งขวัญดื่มเมื่อสักครู่แล้วก็ยกถาดนั้นไปบริการแขกคนอื่นที่อยู่ในงานต่อ"เสียใจด้วยนะคะ" แขกที่รับน้ำไปเห็นว่าคนที่ยกน้ำมาบริการมีน้ำตา เลยคิดว่าคงเป็นญาติของผู้เสียชีวิต"..ค่ะ" ข้าวทิพย์รีบบริการน้ำให้กับแขกก่อนที่จะถอยออกมา ทำไมเราถึงมีน้ำตา เราไม่ได้คิดอะไรกับเขาแล้วไม่ใช่เหรอ เขาจะมีใครก็เรื่องของเขาสิ ไม่ได้เป็นอะไรกับเขาสักหน่อยหญิงสาวรีบจัดการกับความรู้สึกของตัวเองก่อนที่จะออกมาบริการเครื่องดื่มในงานต่อ"ไปไหนมาเห็นไหมว่าคนอื่นเขายุ่งขนาดไหน""ไปเข้าห้องน้ำค่ะ""รีบไปเก็บโต๊ะช่วยเขาสิ" พอสวดอภิธรรมเสร็จแขกก็ค่อยๆ ทยอยกันออกจากงาน"คุณเป็นพนักงานของบริษัทหรือครับ" คนที่นั่งอยู่เก้าอี้ของแขกพิเศษถามเมื่อเห็นว่าเธอมาเก็บแก้ว"ค่ะ""ช่วงหลังพ่อป่วยผมก็เลยไม่ค่อยได้เข้าบริษัท คุณทำงานแผนกไหนหรือครับ"พ่อป่วย..หรือว่า? เธอรู้ว่าเขามีน้องชายอยู่คนหนึ่ง แต่ไม่เคยเจอ เพราะเขาไม่เคยพาไปบ้าน ข้าวทิพย์เคยเจอพ่อเขาที่มหาวิทยาลัยครั้งหนึ่งตอ

[วัดที่จัดงานศพ]"ขอบคุณมากนะครับที่มาร่วมงานทุกคืนเลย""ท่านไปสบายแล้ว คนที่อยู่ก็ต้องดูแลครอบครัวต่อจากท่านให้ได้""ครับ" แขกที่มาร่วมงานส่วนมากเป็นคนที่รู้จักกับพ่อ ส่วนแขกของเขามีแค่ญาติ เขตแดนไม่ได้แจ้งไปทางเพื่อนๆ ว่าพ่อเสียแล้ว ตอนที่ยังเรียนอยู่เขาก็ไม่ค่อยสนิทกับใครอยู่แล้ว เพราะเขาไม่ชอบคนที่มาพูดประชดประชันเพล้ง!"อุ๊ยนี่เธอเดินยังไง""ขอโทษค่ะ แต่คุณมาชนฉันเองนะคะ""ทำผิดแล้วไม่ยอมรับผิด" คนที่ทำแก้วหล่นบ่นพึมพำแล้วก้มลงไปเก็บเศษแก้ว".......?" ตัวเองเดินไม่ดูชนคนอื่นแล้วก็มาโทษ ข้าวทิพย์ก้มลงไปช่วยเก็บแต่ก็ดูสายตาอีกฝ่ายเหมือนไม่ได้ต้องการให้เธอช่วยเลย"เป็นอะไรไหม เดี๋ยวแก้วก็บาดมือเอาหรอก""เฮีย" ผู้หญิงคนที่ทำแก้วหล่นเห็นเขตแดนเดินเข้ามาดูก็รีบลุกขึ้นขอความช่วยเหลือ "ผู้หญิงคนนี้ชนชมค่ะ"ข้าวทิพย์พ่นลมหายใจออกมาก่อนที่จะวางของที่กำลังเก็บอยู่ แล้วลุกขึ้นเช่นกัน"ฉันยืนของฉันอยู่ดีๆ คุณเดินมาชน ยังจะมาหาเรื่องว่าคนอื่นชนตัวเองอีก""มีอะไรกัน" แผ่นดินเดินเข้ามาดูอีกคน"ผู้หญิงคนนี้น่ะสิคะชนชมแล้วยังมากล่าวหาว่าชมซุ่มซ่าม""พี่เห็นว่าเราชน คุณ...." แผ่นดินยังไม่รู้จักชื่