All Chapters of พยัคฆราช: Chapter 131 - Chapter 140

ติ๊ง.. ประตูลิฟต์เปิดออกที่ชั้นผู้บริหาร หญิงสาวหายใจเข้าลึกๆ ก่อนที่จะก้าวขาออกจากลิฟต์ตัวนั้นก่อนอื่นเธอต้องกลับไปเอาของที่โต๊ะทำงานเดิมก่อน เธอไม่รู้ว่าเขาจะให้ทำงานตำแหน่งอะไร ถ้าเป็นเลขาคงยากหน่อย เพราะเธอทำอะไรไม่เป็นเลย ข้อนี้เขาคงจะรู้ดี"สวัสดีค่ะคุณแก้วตา" มาถึงก็เห็นแก้วตานั่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน ไม่ว่าแก้วตาจะคุยด้วยหรือไม่คุยเธอก็คงต้องทักก่อน"อืม" แก้วตาปรายหางตามองเล็กน้อย"ฝ่ายบุคคลบอกให้ข้าวขึ้นมารับตำแหน่งใหม่ค่ะ""เธอจะมาถามอะไรฉัน ก็ไปถามคนที่เธอจะไปทำงานด้วยสิ"คิดไว้แล้วเหตุการณ์แบบนี้เธอคงหนีไม่พ้นแน่ ถ้าไปถึงหน้าห้องนั้นก็คงเจออีกด่าน เพราะขานั้นโหดกว่าขานี้อีก"ถ้างั้นฉันขอเก็บของนะคะ"ข้าวทิพย์พูดโดยที่ไม่ได้รอว่าอีกฝ่ายจะตอบไหม..แต่คิดว่าคงไม่ตอบหรอก และก็เป็นแบบที่คิดจริง หญิงสาวเดินไปเก็บของ ใส่กล่อง แล้วก็ยกกล่องนั้นเดินมาทางห้องของ CEO"สวัสดีค่ะคุณพร""พรพิมล""สวัสดีค่ะคุณพรพิมล" ข้าวทิพย์เห็นว่าใครๆ ก็เรียกแบบนี้ แต่เธอไม่คิดว่ามาตรฐานจะไม่เท่ากัน หรือที่หลายคนเรียกว่าสองมาตรฐาน "ฝ่ายบุคคลบอกให้ข้าวขึ้นมารับตำแหน่งใหม่ค่ะ""ขึ้นมาเร็วนี่ ฉันยังไม่เก็บขอ

"ได้สิ" เขตแดนตอบโดยมองแค่คนที่ชวนไปดินเนอร์ และมันก็ทำให้หัวใจมิ่งขวัญฟูขึ้นมาได้ หรือว่าเธอคิดไปเอง แล้วทุกอย่างที่เกิดขึ้นในหลายวันมานี้ล่ะ ที่เขารับข้าวทิพย์มาเป็นเลขาส่วนตัวมันคืออะไรเธอคิดไม่ผิดจริงๆ เขาก็ต้องเลือกผู้หญิงที่คู่ควร ..ประตูห้องค่อยๆ ถูกปิดลงปล่อยให้พวกเขามีเวลาส่วนตัว ส่วนเธอก็คงต้องก้มหน้าก้มตาทำงานใช้หนี้เขาให้หมด แล้วชาติไหนจะหมดเนี่ย"รู้ตัวก็ดี"ข้าวทิพย์หันกลับไปมองคนที่พูดแบบอัตโนมัติ"หงส์ยังไงก็ต้องคู่กับหงส์ ฉันคิดว่าเธอคงเข้าใจคำนี้"เธอไม่ได้ตอบแก้วตาหรอก และถ้าแก้วตาจะพูดแบบนั้นมันก็ไม่ผิดข้าวทิพย์กลับมานั่งทำงาน โดยการดูรายชื่อพนักงานว่าใครทำมากี่ปีแล้ว แต่เอกสารนี้ก็ทำให้เธอดูได้ง่ายเพราะคนที่ทำงานนานรายชื่ออยู่ด้านบน และยังมีบอกด้วยว่าการทำงานอยู่ในระดับไหน และถูกหักคะแนนความประพฤติหรือยัง ฝ่ายบุคคลนี่ก็ดีนะ ละเอียดเชียว แบบนี้เธอถึงจะทำงานง่ายหน่อย เพราะว่าเธอยังไม่รู้จักใครเลยข้าวทิพย์เปิดไปดูหน้าต่อไป ยังมีข้อความบอกไว้ว่าใครสมควรที่จะได้โบนัสกี่เดือน แล้วนี่เขาจะให้เราทำอะไร มันละเอียดขนาดนี้แล้วนั่งมองเอกสารอยู่ไม่นานก็ใกล้เวลาลูกชายจะเลิก

"รถ บ้าน เงินสดในธนาคาร คุณยังคงจำเรื่องนี้ได้ไหมคะ""จำได้สิ" ชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างโต๊ะสองมือล้วงกระเป๋าหันหน้ามองมาที่เธอ"ตอนนี้ฉันตกลงแล้วค่ะ""คุณยอมรับข้อเสนอผม?""ใช่ค่ะ""รู้ใช่ไหมว่าทำไมผมถึงเสนอไปแบบนั้น""รู้ค่ะ""แล้วคุณพร้อม?""ค่ะ""แต่การที่จะมาเป็นผู้หญิงของผม คุณต้องไม่มีใคร" ชายหนุ่มยังคงเอ่ยเสียงเรียบ"ฉันไม่มีใคร"อีกฝ่ายเงียบไปครู่หนึ่งเมื่อได้ยินเธอบอกว่าไม่มีใคร แต่เขาก็รีบจัดการความรู้สึกนั้นออกไปก่อน"แต่เท่าที่เห็น..""ฉันมีแค่เพื่อนต่างเพศ" ข้าวทิพย์คิดว่าเขาคงหมายถึงฟีฟ่าเพราะวันงานศพทั้งสองได้ดวลกันมาแล้ว"ตกลง""ก่อนอื่นฉันต้องการเงินสดก่อน""เงินจะถูกโอนเข้าธนาคารเท่าที่คุณต้องการ"ถ้าอยู่คนเดียวตอนนี้เธอคงร้องไห้ ไม่มีอะไรสำคัญเท่าผู้มีพระคุณอีกแล้ว ใครจะมองเธอว่าเป็นผู้หญิงยังไงก็ช่าง ขอให้ร่างกายของเธอต่อชีวิตป้าให้อยู่กับเธอไปนานๆ มันก็พอแล้วสำหรับชีวิตนี้"ส่วนเรื่องรถ เรื่องบ้าน อีกสามวันคงจัดการเสร็จ""เรื่องนั้นฉันไม่รีบค่ะ" เพราะคิดว่าป้าคงอยู่โรงพยาบาลอีกนาน แต่ถ้าป้าออกมาเธอก็อยากให้มีที่พักที่ดีสำหรับการพักฟื้น"และอีกอย่าง น้ำเสียงที่พูดกับ

หลังจากอาบน้ำเสร็จเขตแดนก็ใช้ผ้าเช็ดตัวผืนเดียวที่มีอยู่เช็ดผมและน้ำที่เกาะตามลำตัวข้าวทิพย์รีบหันหน้าไปมองทางอื่น ถึงแม้ว่าจะเคยมีอะไรกันแล้วแต่นั่นมันก็นานหลายปีแล้วด้วย"ใครจะเป็นคนเริ่มก่อนดี""........" ใครจะเริ่มก่อนก็รีบเริ่มเถอะน่า ป่านนี้ลูกจะตื่นหรือยัง โชคดีหน่อยที่ป้าพอจะดูแลหลานได้แล้วเขายังคงยืนเช็ดตัวอยู่เหมือนไม่รู้ร้อนรู้หนาว จนข้าวทิพย์ทนไม่ไหวเดินเข้ามาหา พอเดินเข้ามาเธอก็ไม่กล้าแตะตัวเขา คิดว่าจะเดินเข้ามาให้เขาเป็นคนเริ่มก่อน แต่อีกฝ่ายยังคงลีลาเช็ดตัวไม่เสร็จสักทีผ้าเช็ดตัวในมือของเขตแดน ถูกข้าวทิพย์ดึงแล้วก็โยนออกไปให้พ้นทาง"อือ" จากที่ทำเป็นไม่รีบก็จู่โจมเธอโดยการจูบ "อื้ออ" แต่เขาไม่ได้ทำแค่จูบ​ มือหนายังลูบคลำต่ำลงไปช่วงกลางหว่างขา เพราะตอนนี้มันไม่มีอะไรปิดบังอยู่แล้วขาเรียวขยับเข้าหากันเมื่อถูกอีกฝ่ายสะกิดยอดเม็ดเสียว นิ้วกลางที่ฝังอยู่ตรงจุดนั้นนวดวนอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะจมหายเข้าไปช่องว่างระหว่างขา แล้วก็กลับมาวนอยู่จุดเดิมอีกครั้งอีกมือที่ว่างอยู่ขยับขึ้นมาบีบเคล้นสองเต้า ถึงแม้เธอจะผ่านการมีลูกมาแล้วแต่ร่างกายของเธอยังคงเหมือนเดิม เพราะเธอดูแลร่าง

โรงอาหารของบริษัท..พอได้อาหารแล้วข้าวทิพย์ก็ยกถ้วยอาหารนั้นมองไปหาที่นั่ง เพราะเธอไม่มีเพื่อนที่จะไปจองโต๊ะรอเห็นว่าโต๊ะนั้นมีคนนั่งอยู่แค่คนเดียวหญิงสาวก็ยกถ้วยเดินเข้าไปขอนั่งด้วย เพราะวันนี้เธอสั่งก๋วยเตี๋ยวทานแบบง่ายๆ"ขอนั่งด้วยคนนะคะ""เสียใจด้วยค่ะโต๊ะนี้มีเจ้าของหมดแล้ว""ถ้างั้นไม่เป็นไรค่ะ" หญิงสาวมองไปดูโต๊ะอื่น บางโต๊ะยังเหลือที่นั่งได้อีกคนถึงสองคน เธอรีบเดินเข้าไปขอนั่งด้วย"ขอโทษ ฉันไม่อยากทานข้าวร่วมโต๊ะกับ..." คนที่นั่งอยู่กรอกหางตามองโดยไม่ได้มองแบบเต็มตาด้วยซ้ำ ทำเหมือนว่ารังเกียจคนที่มาขอนั่งด้วยมากก๋วยเตี๋ยวในมือก็ร้อน จะวางก่อนก็ไม่ได้เพราะเดี๋ยวถูกว่าให้ข้าวทิพย์เลยยกก๋วยเตี๋ยวถ้วยนั้นออกไปนอกโรงอาหารเพล้ง!!"โอ๊ย" เดินออกมายังไม่พ้นประตูเลยก็มีคนเดินมาชนจากทางด้านหลัง "ร้อนน" มือเรียวยื่นลงไปลูบขาตรงที่น้ำร้อนกระเด็นโดน"ซุ่มซ่าม" คนที่นั่งอยู่แถวนั้นต่างก็มอง แต่ข้าวทิพย์ไม่เห็นคนชน พอชนแล้วคงเดินหนีไปทางอื่นเธอกำลังเจออะไรอยู่เนี่ย จะต่อสู้ยังไงกับคนมากมายแบบนี้ เพราะสายตาแต่ละคนที่มองมาเหมือนว่าเธอเป็นตัวเชื้อโรคยังไงไม่รู้ จะตะโกนด่าไปก็ยิ่งทำให้ตัวเอ