All Chapters of พยัคฆราช: Chapter 1 - Chapter 10

​พยัคฆราช ชายหนุ่มรูปหล่อพ่อรวย เขาคือทายาทเพียงคนเดียวของ สิงหราช ปัจจุบันในวัย 27 ปี หลังจากเรียนจบและมั่นใจว่าความสามารถเพียงพอที่จะกุมบังเหียนธุรกิจต่อจากบิดา เขาก็เข้ามารับช่วงต่ออย่างเต็มตัว​จากเดิมที่เป็นเพียงโรงงานผลิตแอลกอฮอล์หรือโรงงานสุราที่พ่อสร้างไว้ ชายหนุ่มได้แผ่ขยายอาณาจักรจนกลายเป็นบริษัทใหญ่โต พัฒนาผลิตภัณฑ์เครื่องดื่มหลากหลายชนิดจนรุ่งเรืองกว่าเดิมหลายเท่าตัว​"ช่วยเซ็นเอกสารให้ด้วยค่ะ" เสียงหวานเอ่ยขึ้นกลางห้องทำงาน​"เอกสารอะไร" ชายหนุ่มถามเสียงเรียบโดยไม่เงยหน้ามอง​"ของที่กำลังจะจัดส่งไปต่างประเทศค่ะ" หญิงสาวยื่นแฟ้มที่เตรียมมาให้เขาเซ็น​"ทีหลังให้คนอื่นเอาเข้ามา" เมื่อตวัดปากกาเสร็จ พยัคฆราชก็โยนแฟ้มลงตรงหน้าเธออย่างไม่ใยดี​"ก็ทำตัวแบบนี้ไง ใครเขาอยากจะเอาเข้ามาให้เซ็น" แสนสวยบ่นพึมพำกับตัวเองพลางเอื้อมมือไปหยิบเอกสาร แต่กลับถูกมือหนาคว้าแฟ้มคืนไปเสียก่อน​"เธอว่าอะไรนะ" สายตาคมกริบจ้องเขม็ง​"ฉันต้องรีบเอาเอกสารไปให้แผนกจัดส่งค่ะ" ว่าแล้วหญิงสาวก็พยายามเอื้อมมือไปแย่งเอกสารคืนมา​ดวงตาของทั้งสองประสานกันนิ่ง ราวกับโกรธแค้นกันมาแต่ชาติปางไหน ..คงคิดว่าฉันไม่ก

​"มาได้เวลาพอดีเลยลูก แสนสวยกำลังจัดโต๊ะอาหารอยู่พอดี จะได้ทานพร้อมกันเลย" อัปสรสุดาเดินออกไปรับลูกชายด้วยรอยยิ้ม โดยหารู้ไม่ว่าคนจัดโต๊ะที่นางอ้างถึงนั้นเผ่นแนบขึ้นข้างบนไปเรียบร้อยแล้ว​"ไหนล่ะครับคนจัดโต๊ะของแม่?" พยัคฆราชกวาดสายตามองไปรอบห้องอาหาร เห็นเพียงกับข้าวและถ้วยชามที่ยังจัดวางไม่เรียบร้อยดี​"เมื่อกี้ยังอยู่ตรงนี้เลย หรือว่าจะรีบไปเข้าห้องน้ำ เดี๋ยวแม่จัดต่อเองก็ได้ ลูกนั่งรอประเดี๋ยวนะ" นางยอมรับว่าเลี้ยงลูกคนนี้จนค่อนข้างเอาแต่ใจ จะเรียกว่าเสียคนก็ไม่เชิง แต่เขาไม่ยอมให้ใครควบคุมอีกต่อไป ผู้เป็นแม่จึงต้องคอยพูดจาอย่างระมัดระวังที่สุด​ชายหนุ่มร่างหนาทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ พลางปรายตาขึ้นไปมองชั้นบนด้วยสายตาคาดโทษ ..หนีให้ตลอดแล้วกัน​"เดี๋ยวแม่ขึ้นไปตามแสนสวยก่อนดีกว่า" พอนางจัดโต๊ะเสร็จแล้วยังไม่เห็นหญิงสาวลงมา จึงเตรียมจะเดินขึ้นไปตาม​"ไม่ต้องหรอกครับ ปล่อยให้อดไปเลย!" พยัคฆราชเอ่ยเสียงเรียบ ก่อนจะลงมือทานข้าวอย่างเอร็ดอร่อยโดยไม่สนใจใคร​"อีกสองวันคุณพ่อจะกลับมาแล้วนะ ช่วงนี้ลูกก็กลับมานอนบ้านก่อนนะลูก" นางเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบในระหว่างมื้ออาหาร​ชายหนุ่มนิ่งเงียบไม่

​"เอามาให้ฉันทำไม? เอาไปให้แผนกบัญชีหรือการเงินโน่น.. แต่ดูจากยอดแล้ว คงจะไม่พอหรอกมั้ง" พยัคฆราชเอ่ยเสียงเย้ยหยันหลังจากกวาดสายตามองตัวเลขในสมุดบัญชี​"ฉันรู้ว่ามันไม่พอ.. ที่เอามาให้นายดูก่อน ก็แค่อยากให้รู้ว่าฉันมีรับผิดชอบได้แค่นี้" แสนสวยเชิดหน้าตอบ​"หึ! ไม่เห็นเก่งเหมือนปากเลย" ชายหนุ่มหัวเราะเยาะเย้ยจงใจคืนคำถากถางที่เธอเคยทำไว้กับเขาในอดีต​ความจริงแล้วแสนสวยไม่ใช่คนขัดสน เพราะอัปสรสุดาคอยส่งเงินให้ใช้ทุกเดือนไม่เคยขาด แต่ด้วยนิสัยรักดีและไม่อยากเอารัดเอาเปรียบผู้มีพระคุณไปมากกว่านี้ เมื่อเริ่มทำงานหาเงินเองได้ เธอจึงขอรับผิดชอบชีวิตตัวเองทั้งหมด เงินในสมุดบัญชีเล่มนี้จึงเป็นหยาดเหงื่อแรงงานที่เธอภูมิใจที่สุด​ก๊อก ก๊อก...​ในขณะที่สงครามประสาทกำลังดำเนินไป เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะ​"ท่านคะ" อรอุมาเลขาหน้าห้องชะโงกหน้าเข้ามาด้วยท่าทางอึกอัก​"มีอะไร" พยัคฆราชถามเสียงห้วน​"ข้างล่างโทรแจ้งขึ้นมาบอกว่า มีผู้หญิงคนหนึ่งมาขอพบท่านรองค่ะ"​"ใคร?" คิ้วหนาขมวดเข้าหากันอย่างสงสัย ​"เห็นบอกว่าชื่อคุณซาร่าค่ะ"​"ซาร่า? มาทำไม.." เขาพึมพำกับตัวเอง "แล้วตอนนี้อยู่ที่ไหน"​"กำลังข

พยัคฆราช Ep 7ที่เธอต้องรีบออกมาก็เพราะอยากจะเข้าห้องน้ำ มือเรียววิดน้ำขึ้นมาล้างปากตัวเองพร้อมกับบ้วนออก ..คนบ้าจูบมาได้ยังไง!!"คุณแสนสวยเป็นอะไรคะ" คนที่เข้ามาใช้ห้องน้ำพร้อมกันสงสัย ถ้าล้างแบบนั้นเครื่องสำอางคงต้องได้หลุดออกหมดแน่"พอดีว่าปากไปสัมผัสกับของสกปรกมาค่ะ" ว่าแล้วเธอก็พยายามล้างและเช็ดมันออก โดยไม่สนใจเครื่องสำอางที่อยู่บนใบหน้าเลยพอทำความสะอาดตัวเองเสร็จ หญิงสาวก็กลับมาที่โต๊ะทำงานแสนสวยไม่ได้มีห้องส่วนตัวอะไรเลย เธอทำงานร่วมกับเพื่อนในแผนก ที่จริงเธอทำงานที่แผนกนี้มานานแล้ว เพื่อนที่ทำด้วยกันเลื่อนขั้นไปก็หลายคน..แต่เธอยังอยู่ในตำแหน่งเดิม เพราะถ้าเลื่อนขั้นขึ้นไปกลัวว่าเขาจะไม่พอใจ เธอก็เลยทำมันอยู่ในตำแหน่งนี้เพราะไม่ได้เดือดร้อนอะไรมากถึงแม้ตำแหน่งของเธอจะไม่สูง แต่ความพิเศษของเธอก็คือ..สามารถเข้านอกออกในห้องของท่านประธานได้ และห้องท่านรองประธานก็เช่นกัน แต่ห้องนั้นเธอไม่ค่อยอยากจะเข้าไปหรอกถ้าไม่จำเป็นเย็นวันเดียวกัน..พอกลับมาถึงแสนสวยก็ตรงเข้าไปหาอะไรในครัวทานก่อนเป็นอันดับแรก เพราะตอนนี้จะใช้เงินเปลืองไม่ได้แล้ว เงินสดที่มีอยู่ก็พอใช้ถึงสิ้นเดือน ส่วนเงินใน

#พยัคฆราช Ep 9ในขณะที่เธอกำลังขับรถมาทำงาน อีกมือก็คอยเช็ดน้ำตาออกจากใบหน้าให้ตัวเอง และเธอก็ทำแบบนี้มาโดยตลอดเพราะไม่ใช่แค่ครั้งนี้ครั้งแรกที่ถูกเขากลั่นแกล้งตอนที่เรียนอยู่ก็ถูกแกล้งประจำ เพราะตอนที่ยายเสีย แม่ของเขาก็พาเธอไปฝากเรียนไว้โรงเรียนเดียวกัน ..แถมยังเรียนห้องเดียวกันอีกด้วยเพราะทั้งสองอายุรุ่นราวคราวเดียวมีอยู่ครั้งหนึ่งเคยมีเพื่อนในห้องแอบเอากระดาษมาแปะไว้ด้านหลัง เธอเดินผ่านไปทางไหนก็มีแต่คนหัวเราะ จนสงสัยว่าพวกเขาหัวเราะอะไรกัน"เชิญเตะฟรีงั้นเหรอ" พอเธอรู้เหตุผลว่าทุกคนหัวเราะเรื่องอะไร แสนสวยก็หัวเราะขึ้นบ้าง แต่รอยยิ้มและเสียงหัวเราะนั้นกลับมีน้ำตาไหลปนลงมาด้วยทันใดนั้นหญิงสาวก็รู้สึกใจฮึดขึ้นมา ทำไมเธอต้องถูกเขาแกล้งอยู่ฝ่ายเดียวด้วย ในเมื่อเป็นคนเหมือนกัน"อะไรของเธอ" พยัคฆราชถามแบบสงสัย เพราะตอนนี้เธอได้เอากระดาษแผ่นนั้นมาแปะไว้ที่หน้าอกของเขา"ก็ตามที่เห็นไง..เชิญเตะฟรี" ว่าแล้วเท้าเรียวก็ยกขึ้นกระโดดถีบให้สูงที่สุดเท่าที่จะสูงได้ จนคนตัวโตแบบพยัคฆราชล้มหงายหลังลง เพราะเขายังไม่ได้ตั้งตัว"ฮ่า! ฮ่าา!! ฮ้าา!!!" เสียงเพื่อนในห้องหัวเราะขึ้นแทบจะพร้อมกันและมัน