All Chapters of พยัคฆราช: Chapter 141 - Chapter 150

ข้าวทิพย์เดินตามเขาไปขึ้นรถ เธอไม่กล้ามองไปรอบๆ เพราะคิดว่าต้องมีคนมองมาแน่พนักงานกำลังทยอยกันออกมาเยอะขนาดนี้"ทำไมไปนั่งข้างหน้า" เขตแดนเปิดประตูด้านหลังทีแรกจะเปิดให้เธอขึ้นนั่งนั่นแหละ แต่พอเขาเปิดด้านหลังข้าวทิพย์ก็เปิดด้านหน้า"ฉันจะนั่งข้างหน้าค่ะ""มานั่งข้างหลัง"หญิงสาวไม่คิดจะฟังพอเปิดประตูได้เธอก็ขึ้นไปนั่งข้างคนขับ"..........." คนที่นั่งรออยู่มอเตอร์ไซค์มองไปเห็นตอนที่ข้าวทิพย์ขึ้นรถไอ้หมอนั่นพอดี เขารีบสตาร์ทรถมอเตอร์ไซค์กำลังจะตามไป แต่พอมองไปที่รถยนต์อีกคัน ก็เห็นว่าผู้หญิงคนนั้นรีบขึ้นรถแล้วขับตามออกไปอีกคันข้าวทิพย์นั่งมาด้วยเงียบๆ เพราะไม่ว่าเขาจะพาไปไหนเธอก็คงต้องไปจนรถวิ่งมาจอดที่บ้านหลังหนึ่ง ถึงแม้ตัวบ้านจะไม่ใหญ่มากแต่เนื้อที่กว้างขวาง"บ้านใครคะ""ชอบไหม""อย่าบอกนะว่าคุณจะให้ฉัน?" บ้านหลังนี้เท่าที่มอง 10 ล้านไม่อยู่แน่ เพราะแถวนี้ขึ้นชื่อว่าค่าที่ดินแพงมาก แถมยังมีบ้านอีกเป็นหลัง"เข้าไปข้างในกัน"คนขับรถรีบเดินไปเปิดประตูบ้านให้เจ้านายก่อน เพราะไม่มีใครอยู่ในนั้นข้าวทิพย์เดินตามเข้าไปก็แปลกใจเพราะว่านอกจากเนื้อที่กว้างขวางแล้วยังมี... "?""เจ้าของบ้านค

"อื้อ คุณเขตแดนคุณเอาจริงเหรอ""ใครจะเอาเล่นๆ ล่ะ""คุณนี่มันห้องทำงานนะ""ห้องเรียนยังเคย..""ไอ้เขตบ้า! จะพูดทำไมอีก!" คนยิ่งพยายามลืมเรื่องเก่าอยู่ แต่ก่อนทำไปได้ยังไงแต่ละเรื่องถ้ามีคนเห็นได้ว้าวุ่นกันแน่ ถึงแม้ตอนที่อยู่ในห้องเรียนทั้งสองไม่ถึงขั้นมีเพศสัมพันธ์กัน แต่พอเพื่อนเผลอเขาก็ชอบล้วง.."ไอ้เขตบ้าเลยเหรอ""ขอโทษค่ะ โอ๊ย" จังหวะนั้นท่อนเอ็นก็ถูกดันเข้ามาโดยการจับขาเรียวยกขึ้นข้างหนึ่ง แล้วแหวกกางเกงชั้นในออกเล็กน้อย "ฉันไม่มีอะไรมาเปลี่ยนนะ" ในเมื่อห้ามเขาไม่ได้แล้ว ก็ต้องบอกว่าถ้าทำเหมือนเมื่อวานมีหวังเธอได้แฉะถึงตอนเย็นแน่"ไม่เปียกหรอก" ชายหนุ่มกระซิบพูดก่อนที่จะซอยสะโพกเบาๆ ถ้าจะชักออกมาเพื่อให้เธอถอดกางเกงชั้นในก่อนเดี๋ยวขาดตอน "ซี๊ดดด" ความใหญ่โตถูกดันเข้าไปจนมันดันเข้าไม่ได้แล้ว..เขาถึงได้ขยับออกก่อนที่จะดันเข้าอีกที"เร็วหน่อยสิคะฉันเข้ามาในนี้นานแล้วนะ""จะไปสนใจคนอื่นทำไม""ใช่สิ คุณไม่ใช่ฉันนี่""ซี๊ดดด อีกนิดเดียว" พูดแค่นี้ชายหนุ่มก็โน้มลงมาจูบเพื่อปิดปากไม่ให้เธอบ่น"อ่ะ อ่ะ อ่ะ คุณเขต""เสียวแล้วใช่ไหม รอก่อนอย่าเพิ่งเสร็จ""ไม่ไหวแล้วค่ะ อ๊อยย" ร่างของคนตัวเ

เที่ยงวันนั้น.. เมื่อตอนเช้าข้าวทิพย์ก็รู้สึกแปลก เหมือนทุกคนกำลังมีปัญหากันไปหมดเลย จะถามใครก็ไม่กล้าเพราะกลัวพวกเขารังเกียจ จนถึงเวลาทานข้าวข้าวทิพย์ก็ถือเอาแค่กระเป๋าเงินลงมาข้างล่างโรงอาหารอยู่ด้านนอกต้องเดินอ้อม พอเดินออกมาถึงหน้าบริษัทก็เห็นมิ่งขวัญเดินตรงเข้ามาหา เหมือนว่าอีกฝ่ายกำลังรอเธออยู่เลยเพี๊ยะ!"ผู้จัดการ..?" มือเรียวยกขึ้นมาแนบกับแก้มข้างที่ถูกตบเพราะรู้สึกชา"เธอเป็นคนบอกเองไม่ใช่เหรอ ว่าถ้าเธอผิดคำพูด ฉันจะทำอะไรกับเธอก็ได้"ทำไมข้าวทิพย์จะจำไม่ได้ แต่ที่ทำตามคำพูดไม่ได้เพราะครอบครัว ป้ากำลังตกอยู่ในอันตรายต้องการเงินเพื่อยื้อชีวิต ถูกตบแค่นี้มันยังน้อยไปพนักงานที่กำลังทยอยกันออกมาจะไปทานข้าวเที่ยงต่างก็หยุดมองกันเป็นแถว และหลายคนที่เห็นว่าข้าวทิพย์ถูกตบต่างก็ยิ้มเยาะ เจอสะบ้างจะได้รู้ข้าวทิพย์ไม่มีอะไรจะพูด ยืนอยู่ตรงนั้นเผื่อมิ่งขวัญอยากจะตบอีกแต่อีกฝ่ายทำแค่ยืนกำมือไว้"เธอเก่งนะข้าวทิพย์ เข้ามาทำงานแค่ไม่เท่าไรสามารถทำให้บริษัทวุ่นวายได้" พยายามอดทนแล้วแต่เรื่องล่าสุดทำให้มิ่งขวัญทนไม่ไหวจริงๆข้าวทิพย์ยังคงยืนฟังมิ่งขวัญต่อว่าให้ เธอก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม

"ฉันจะกลับบ้าน ถ้าคุณไม่ไปส่งฉันจะกลับเอง""ก็บอกแล้วไงว่าคืนนี้จะค้างที่นี่""ตกลงค่ะ..ฉันกลับเองก็ได้" หญิงสาวแกะมือเขาออก"ข้าวทิพย์ทำไมคุณดื้อจังเลย""ฉันมีครอบครัวที่รออยู่ ทั้งลูกและป้าที่นอนป่วยอยู่โรงพยาบาล" ขนาดเรื่องลูกเขายังรู้แล้วทำไมแค่เรื่องป้าเขาจะไม่รู้"ก็ได้ผมจะพากลับ มาขึ้นรถ"บนรถระหว่างทาง.."หิวไหม""ไม่ค่ะ""ถ้าง่วงก็นอนนะไปถึงแล้วเดี๋ยวจะปลุก" เพราะตอนนี้ก็ค่ำมากแล้ว คิดว่ากว่าจะถึงบ้านคงมืดกว่านี้เพราะรถกำลังติด"ไม่ค่ะ"เขตแดนปรายตามองมาดูเธอเล็กน้อย ก่อนที่จะหันกลับมาตั้งใจขับรถจนรถวิ่งมาจอดอยู่ที่บ้านหลังที่เขาซื้อให้"คุณไม่ต้องลง""ทำไม"ข้าวทิพย์เปิดประตูลงจากรถโดยไม่ตอบว่าทำไมถึงไม่ให้เขาลงด้วยแต่ถึงแม้เธอจะห้ามเขาก็ต้องตามลงไป ครั้งเดียวก็พอแล้วกับความขี้ขลาด แต่ครั้งนั้นไม่ใช่ว่าเขาจะไม่ตอบโต้พ่อเลย เพราะเขาตอบโต้จนท่านล้ม และอาการก็ทรุดลงเรื่อยๆ​ ตั้งแต่ครั้งนั้นเป็นต้นมา"แม่ครับ" เด็กน้อยเห็นแม่เปิดประตูหน้าบ้าน เขากำลังเล่นอยู่เครื่องเล่นก็รีบวิ่งเข้ามา แต่จังหวะนั้นนะโมเห็นอีกคนเดินตามหลังแม่เข้ามา ทีแรกกำลังจะวิ่งไปให้แม่อุ้มแต่เขาแฉลบออกจากแม

วันต่อมา.."น้องข้าว""........" ข้าวทิพย์ขึ้นมาถึงชั้นบนยังไม่ทันตั้งตัวก็ได้ยินเสียงคนเรียก"ขอบคุณน้องมากนะ" ด้วยความที่คิดว่าไม่มีใครกล้าแตะตัวเองเพราะเป็นคนของมิ่งขวัญ แต่พอเจอของจริงเข้าให้ถึงได้สำนึก"พี่จะมาขอบคุณฉันทำไม""ก็เรื่องที่เราไม่เอาเรื่องพี่""ทำไมฉันต้องเอาเรื่องพี่ด้วยคะ หรือว่ามันไม่ใช่อุบัติเหตุ""คือ..""ไม่ต้องตอบหรอกค่ะแค่นี้ก็รู้แล้ว""จะไล่พี่ออกไหม""ฉันไม่มีสิทธิ์ไล่ใครออกหรอกค่ะ""พี่ขอบใจมากนะ ถ้าข้าวไม่อภัยให้ครอบครัวพี่คงลำบาก""พอเถอะค่ะ" เธออ่านใจใครไม่ออกหรอกว่าเขาสำนึกผิดจริงไหมหรือแค่เล่นละคร แต่ถ้าจะให้เปิดใจให้คนแบบนี้อีกครั้งเธอคงต้องดูไปนานๆ ก่อนหญิงสาวมองไปดูทางห้องผู้จัดการเล็กน้อย คุณมิ่งขวัญมาทำงานหรือยัง หรือเพราะเรื่องนั้นเธอถึงไม่มา แต่ข้าวทิพย์ก็ไม่รู้จะถามยังไงใกล้เที่ยงวันเดียวกัน.."จะลงไปทานอาหารโรงอาหารเหรอ" แก้วตารีบหยิบกระเป๋าจะไปเป็นเพื่อนข้าวทิพย์"ค่ะ""พี่หิวพอดีเลย"ข้าวทิพย์มองเล็กน้อย ส่วนมากระดับเลขา ยิ่งเป็นเลขาของผู้จัดการหรือไม่ก็ของท่านประธานไม่ค่อยไปร่วมทานข้าวที่โรงอาหารหรอก"ไปจ้ะ" แต่ก่อนแก้วตาก็ไม่ได้ร้ายอะไร