พยัคฆราช のすべてのチャプター: チャプター 181 - チャプター 190

"คุณลูกค้าคะ พี่คิดว่าคุณลูกค้าเลือกของที่ต้องการให้ครบก่อนดีไหมคะถึงรูดทีเดียว""ทำไมคะ เลือกแล้วรูดเลยไม่ได้เหรอ""ได้ค่ะแต่ว่า..""ถ้าได้งั้นฝากรูดอันนี้อีกอันค่ะ"พนักงานจำเป็นต้องรูดบัตรเครดิตให้ เพราะแต่ละอันที่ลูกค้าเลือกมาก็ราคาไม่ใช่น้อยๆ ก็เลยต้องตามใจลูกค้าหน่อย"พอหรือยังครับ""......." มินนี่ถึงกับตาโต เมื่อได้ยินเสียงคนที่ยืนอยู่ด้านหลัง หญิงสาวค่อยๆ หันกลับไปมอง "คุณมาตั้งแต่เมื่อไร" เธอรู้ว่ารูดบัตรจากร้านดังขนาดนี้เขาต้องตามมาถูกแน่"ซื้อเยอะขนาดนี้แล้วจะเอากลับยังไง นั่งรถอะไรมา""รถเมล์ค่ะ""รถของคุณก็จอดอยู่ที่บ้านแล้วไม่ใช่เหรอ" เขาให้คนไปเอารถเธอที่จอดไว้บริษัทเดิมกลับมาไว้บ้านให้แล้ว เพราะวันนั้นที่เธอไปกับหัวหน้า เธอนั่งรถของบริษัทไป"ขี้เกียจขับรถเอง""ถ้าขี้เกียจขับรถทำไมไม่เรียกแท็กซี่""ขี้เกียจนั่งแท็กซี่""ของทั้งหมดที่เธอซื้อช่วยไปส่งที่บริษัทนี้หน่อยนะครับ" แผ่นดินยื่นนามบัตรของบริษัทให้กับทางร้านก่อนที่จะจูงแขนเธอออกมา"คุณจะพาฉันไปไหน""ผมยังติดประชุมอยู่""แต่ฉันหิวข้าว""หิวข้าวเหรอ?" ชายหนุ่มยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดูเวลา "อย่าบอกนะยังไม่ทานข้าวเช้า" เ

สายๆ วันเดียวกันนั้น.."มินนี่ตื่นหรือยังลูก ออกมาทานข้าวเช้าได้แล้ว"ก๊อก ก๊อก เรียกแล้วข้างในยังเงียบอยู่คนเป็นแม่ก็เลยเคาะประตูแล้วเรียกอีกที"มินนี่ไม่หิวค่ะแม่""แต่นี่มันสายแล้วนะลูก""มินนี่อยากจะนอน""ตอนเย็นแม่ต้องไปงานเลี้ยงกับพี่ชาย แม่อยากให้เราไปด้วย""แม่ไปเถอะค่ะ""ไม่สบายหรือเปล่าเปิดประตูให้แม่ที" กานดายืนรออยู่ด้านหน้าพักหนึ่งลูกสาวก็ไม่เปิดประตูแถมไม่ได้ยินเสียงพูดแล้วทุกคนลืมวันเกิดเราแล้วจริงๆ เหรอ แม่ยังพูดเรื่องที่จะไปงานเลี้ยงกับพี่ชายอยู่เลย ส่วนเขาคงไม่ได้ใส่ใจเธอถึงขนาดที่ต้องมารับรู้เรื่องวันเกิด เจ้าขาเธอยังจำวันเกิดของฉันได้ไหม ตอนเรียนอยู่มินนี่ถือว่าสนิทกับเจ้าขาที่สุดแล้ว ข้าวทิพย์สนิทแค่ช่วงแรกๆ ที่เข้าเรียนใหม่ๆ หลังจากข้าวทิพย์ออกไปก็ไม่ได้ติดต่อกันอีกเลยอยากทำจิตใจให้เข้มแข็งแต่ทำไมน้ำตามันถึงไหลออกมาได้ นอนร้องไห้อยู่แบบนั้นจนหลับไป ตื่นมาอีกทีใกล้จะเที่ยงแล้วทำไมต้องหิวด้วยเมื่อวานนี้ก็กินไว้ตั้งเยอะแล้ว พอทนความหิวไม่ไหวมินนี่ก็ต้องออกมาหาอะไรทาน แต่พอออกมาก็ไม่เจอแม่อยู่บนบ้านอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า ทานข้าวเสร็จมินนี่ก็กลับเข้าไปในห้องอีกที เ

>>{"พี่ครับผู้บริหารไม่ยอมฟังเหตุผลเลย บอกว่าพรุ่งนี้ให้พี่กลับมาเคลียร์เรื่องนี้ด้วย"} ขณะที่ทางเขตแดนกำลังเครียดเรื่องทางนี้อยู่ แผ่นดินก็โทรกลับมาอีกครั้ง {"เดี๋ยวพี่จะโทรกลับไปหาใหม่"} ทำไมเขตแดนจะไม่รู้ว่าผู้บริหารกำลังกดดันให้เขาออกจากตำแหน่งประธานบริษัท"มีอะไรคะ" ข้าวทิพย์ที่กำลังเครียดเรื่องฟีฟ่าอยู่จะไม่ถามสามีก็ไม่ได้ เพราะดูเขาจะเครียดกับทางนั้นไม่ต่างกันเลย"ไม่มีอะไรผมจัดการได้""อย่าบอกนะคะว่าเรื่องที่เรา ให้สิทธิ์พิเศษกับโชว์รูมของ.." ข้าวทิพย์มองไปดูคนที่ทำให้เธอเป็นกังวลอยู่ตอนนี้ เพราะถ้าฝ่ายหญิงเอาเรื่องนั่นคือข้อหาหนักเลย"เรื่องอะไร" ฟีฟ่ายังไม่รู้เรื่องนี้แต่พูดมาขนาดนี้ทำไมจะเดาไม่ออก คงเกี่ยวกับโชว์รูมรถของครอบครัวเขา"เรื่องนั้นเอาไว้ก่อน เราจะเอายังไงกับเรื่องนี้" ถ้าไม่ใช่เพราะมีบุญคุณกับลูกและเมีย ฟีฟ่ามีหวังยับคามือเขตแดนไปแล้ว"ฉันจะกลับบ้าน" เสียงผู้หญิงที่นั่งเงียบอยู่ ถ้าเธอจะหนีออกไปจากบ้านหลังนี้ทำไมจะหนีไม่ได้ เพราะเขาไม่ได้พาเธอมากักขังไว้ที่เกาะร้าง แต่ด้วยเพราะอยากหนีจากปัญหาทุกอย่างที่รุมเร้า เธอก็เลยยอมอยู่แบบนี้ ถึงแม้ว่าผู้ชายที่พาเธอมาด้

มิ่งขวัญจูงแขนฟีฟ่าออกมาจนถึงหน้าห้องแล้วก็ปล่อย"ผู้จัดการคะ แก้วตาดีใจมากที่ผู้จัดการกลับมาค่ะ" แก้วตายืนรออยู่หน้าห้องเห็นว่ามิ่งขวัญออกมาก็รีบเข้ามาหา"ขวัญก็ดีใจ เป็นไงบ้างสบายดีไหม""คิดถึงผู้จัดการค่ะ"จังหวะนั้นประตูห้องประชุมก็ถูกเปิดออกและคนที่อยู่ในนั้นต่างก็ทยอยกันออกมาเพราะตอนนี้ก็ค่ำแล้ว"เรากลับบ้านกันก่อน" เขตแดนเดินเข้ามาหาฟีฟ่าและมิ่งขวัญ"เรื่องมันเป็นยังไงกันแน่ครับพี่" แผ่นดินเดินตามออกมา"ก็เป็นแบบที่เห็นนั่นแหละ" เขตแดนยังไม่เล่าให้น้องชายฟังเพราะตรงนี้ไม่ปลอดภัย"ฉันกลับได้แล้วใช่ไหม" เป็นเดือนแล้วมั้งที่เธอไม่ได้กลับบ้าน แต่ก็คอยติดตามอาการป่วยของพ่ออยู่ ท่านเป็นผู้ป่วยติดเตียง มาเกือบจะครึ่งปีแล้ว โชคดีที่มีแม่คอยดูแลใกล้ชิด"พอดีเลย ผมอยากจะไปเยี่ยมอาการป่วยของคุณดิเรกอยู่พอดี" วิเชียรออกมาทันได้ยิน ตอนที่พวกเขาคุยกันอยู่หน้าห้อง เพราะวิเชียรยังคิดว่าพวกเขาจัดฉากกันขึ้นมา"ไหนคุณบอกว่าวันนี้มีธุระต้องไปทำ" แผ่นดินที่คุยกับวิเชียรก่อนเข้าประชุมเห็นว่าอีกฝ่ายเร่งนักเร่งหนาบอกมีธุระต้องทำ"ผมเคลียร์ธุระเสร็จแล้ว เราไปกันเลยไหมครับคุณมิ่งขวัญ..และ" วิเชียรมองไปด

เย็นวันนั้น..เลิกงานฟีฟ่าก็เดินออกมาที่รถมอเตอร์ไซค์"คุณคะ"ฟีฟ่าไม่รู้หรอกว่าเสียงผู้หญิงเรียกใคร แต่พูดอยู่ใกล้มากเขาก็เลยหันกลับไปมอง"คุณจำฉันได้ไหมคะ"ชายหนุ่มมองแบบใช้ความคิด แต่ก็เหมือนว่าเขาจะจำไม่ได้"ฉันคือคนที่คุณซื้ออาหารให้เมื่อตอนกลางวันไงคะ""อ้อ" ที่จริงเขาก็จำได้แหละไม่ใช่คนความจำสั้นขนาดนั้น แต่ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องมาทักด้วย เขาเป็นคนที่ไม่ค่อยเปิดใจให้ใคร ถ้าไม่งั้นคงไม่รักฝังใจอยู่แค่กับผู้หญิงคนเดียวถึงแม้ว่าผู้หญิงคนนั้นจะไม่มองเขาเลยก็ตาม"รถมอเตอร์ไซค์ของคุณหรือคะ""ใช่""วันนี้ถ้าไปรอขึ้นรถคงไม่มีรถกลับง่ายๆ แน่ ราตรีขอติดรถไปด้วยได้ไหมคะ ห้องพักของราตรีอยู่ไม่ไกลจากบริษัทนี่เอง"ฟีฟ่ามองออกไปหน้าบริษัทเห็นพนักงานต่างก็ยืนรอรถกัน รถคันไหนมาก็เต็มทุกรอบ"ไม่มีหมวกกันน็อคสำรอง""รอสักครู่นะคะ" ราตรีรีบเดินไปที่ป้อมของรปภ. และก็เดินกลับมาพร้อมกับหมวกกันน็อค "มีแล้วค่ะ"ถ้าจะมีความพยายามขนาดนั้น เขาก็เลยปล่อยให้เธอขึ้นรถไปด้วย เพราะเห็นว่าอยู่ไม่ไกลบริษัท"นั่น?" แก้วตาเดินออกมากับเพื่อนร่วมงานมองไปเห็นมีคนนั่งซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์ของสามีผู้จัดการไป"มีอะไรเหรอคะคุ