ホーム / มาเฟีย / พยัคฆราช / チャプター 201 - チャプター 210

พยัคฆราช のすべてのチャプター: チャプター 201 - チャプター 210

236 チャプター

บทที่ 96

"บอส?""พูดมา""คือ..""ถ้าเธอพูดฉันจะไม่ส่งเธอให้กับตำรวจ""อย่านะ!" คนของวิเชียรรีบเข้ามาห้ามไม่ให้ราตรีแพร่งพรายอะไรออกมา"บอกให้พูด!!" เขตแดนตะเบ็งเสียงดังใส่แบบหมดความอดทน ส่วนทางด้านคนของวิเชียรตอนนี้ รปภ. ช่วยกันจับตัวไว้"คือว่าราตรี.." ไม่รู้ว่ามันมาถึงขนาดนี้ได้ยังไง แค่โมโหที่ถูกตบ จนเผยอะไรต่อมิอะไรออกมา"ให้ใครก็ได้โทรแจ้งตำรวจ""ราตรียอมพูดแล้วค่ะ""อย่านะราตรี" เสียงคนของวิเชียรตะโกนไปบอกไม่ให้พูดก่อนที่จะถูกลากตัวให้ไปจากตรงนั้น"จะให้ราตรีพูดตรงนี้หรือคะ" ราตรีมองดูพนักงานที่ยังคงยืนมองกันอยู่"ใช่" นี่แหละเป็นจังหวะที่ดีเลย จะได้มีพยานรับรู้"หือ??" หลังจากที่ได้ฟังราตรีพูด เพื่อนร่วมงานถึงกับสตั้นกันก็ว่าได้ ไม่คิดว่าจะมีเรื่องแบบนี้ในบริษัท แต่ราตรีก็พูดเท่าที่ตัวเองรู้ และถูกจ้างวานมาให้สร้างสถานการณ์จนเวลาผ่านไป.. วิเชียรที่คิดว่าตัวเองมาเหนือกว่าก็เลยปล่อยแค่ลูกน้องไปดูสถานการณ์แทน ตอนนี้ถูกตำรวจจับกุมไว้"พวกคุณจะเชื่อคำพูดของผู้หญิงที่ไหนไม่รู้ใส่ร้ายป้ายสีผมเนี่ยนะ""ที่ราตรีพูดมาเป็นความจริงทั้งหมดค่ะ" ราตรีก็ถูกจับมาไว้ในห้องสอบปากคำเช่นกัน"หุบปาก!""ผมฝา
続きを読む

บทที่ 97

"กลับบ้านกันลูก" เฟื่องฟ้าเสียความรู้สึกมาก เพราะให้ความหวังเรื่องนี้มากเหลือเกิน แต่ไม่คิดว่ามันเป็นแค่การเล่นละคร"แม่ครับ.." ขณะที่เรียกแม่แต่สายตาเขามองไปดูเธอ แต่เธอก็ไม่ได้มองมา"เรื่องมันจบแล้วใช่ไหม ถ้าจบแล้วเราก็กลับบ้านกัน" เฟื่องฟ้าถามลูกชายเพราะได้ยินเรื่องนี้มาจากอัมพรแม่ของฝ่ายหญิงอัมพรรับรู้มาจากข่าวอีกทีว่ามันจบแล้ว เพราะเรื่องนี้ถูกเผยแพร่ออกทางสื่อออนไลน์ด้วย คนที่คิดไม่ดีก็ถูกจับกุมไปแล้ว"ถ้างั้นพวกผมกลับก่อนนะ" อภิสิทธิ์ก็ไม่มีคำจะพูดเหมือนกัน ทีแรกคิดว่าเด็กเขารักกัน แต่ที่ไหนได้แค่จัดฉากเพื่อจะจับคนไม่ดีฟีฟ่าจำเป็นต้องกลับไปก่อน เขาต้องหาโอกาสคุยกับพวกท่านให้ได้วันต่อมาที่โชว์รูม.."เราจะไปไหน""ก็ไปทำงานไงครับ""ไม่ต้องไป..ทำงานกับพ่อ""ผมมีงานต้องทำครับ""ก็บอกไม่ต้องไปไง พ่อก็แก่มากแล้ว เมื่อไรคิดจะมาช่วยงานพ่อสักที""พ่อกินยาลืมเขย่าขวดหรือเปล่า" พ่อเขาไม่ใช่คนแบบนี้ ถึงแม้จะรักโชว์รูมนี้มากแต่ก็ไม่เคยใส่อารมณ์กับลูกชาย"พ่อคงปล่อยเรามากเกินไปแล้ว ต่อไปนี้เข้ามาช่วยงานพ่อได้แล้ว""คงยังไม่ได้ครับ" เขายังไม่จัดการเรื่องทั้งหมดเลย"ฟีฟ่า!" ไม่ใช่แค่พ่อที่คิ
続きを読む

บทที่ 98

"เข้าไปสิ" ข้าวทิพย์ออกมาก็เห็นว่าฟีฟ่ายืนรออยู่หน้าห้อง"เข้าไปได้แน่นะ""อย่าบอกนะว่าแค่นี้ก็กลัวเมียแล้ว""รู้ได้ยังไง""หึหึหึ" ข้าวทิพย์อดขำไม่ได้ถ้าเป็นคนอื่นคงปฏิเสธหรือไม่ก็บอกว่าตัวเองแค่เกรงใจแต่พอได้ยินเสียงข้าวทิพย์ขำ ประตูห้องก็ถูกเปิดออกมาดูว่าข้างนอกมีอะไรกันทำไมถึงอารมณ์ดีกันจัง แต่พอเปิดคนที่ยืนอยู่หน้าประตูก็คือฟีฟ่า"ผมขอเข้าไปนะครับ""แล้วแต่คุณสิ"จังหวะที่ฟีฟ่าหันกลับมาจะปิดประตูก็ได้ส่งสัญญาณมือบอกข้าวทิพย์ว่าโอเคแล้ว"คุณไม่ลงไปทำงานหรือไงคะ""ใครจะมีกะจิตกะใจทำงานล่ะ เมียงอนขนาดนี้""คุณพูดเหมือนก่อนหน้านี้ให้ฉันฟังหน่อย""ใครจะมีกะจิตกะใจทำงานล่ะ" เพราะก่อนหน้าเขาพูดประโยคนี้"ไม่ใช่""เมียงอน""ประโยคนี้ก็ไม่ใช่""แล้วคุณอยากให้ผมพูดอะไรล่ะ""ก็ตอนที่คุณดึงฉันไปนั่งบนตักไง"ฟีฟ่าใช้ความคิดว่าตอนนั้นเขาพูดอะไรบ้าง"คุณจำไม่ได้จริงๆ เหรอ""คุณก็บอกผมมาสิ""แต่งงานกันนะ""ครับเราจะแต่งงานกัน"มิ่งขวัญนิ่งไปครู่หนึ่ง..นี่เธอติดกับดักเขาเหรอ "ฉันไม่ได้ขอคุณแต่งงานสักหน่อย""อ้าวเมื่อกี้คุณเพิ่งขอ""ฉันหมายถึงให้คุณพูดคำนี้""แต่งงานกับผมนะครับมิ่งขวัญ""..ยังมีอ
続きを読む

บทที่ 99

"........." เท้าแกร่งถึงกับชะงักเมื่อก้าวเข้ามาในบ้านแล้วเห็นผู้หญิงแปลกหน้า เอาแล้วไงแม่กำลังหางานอะไรให้เขาทำอีกล่ะเนี่ย"ลูกจำ...?" คนเป็นแม่กำลังจะถามว่าลูกจำน้องได้ไหม แต่ต้องหยุดคำพูดตัวเองไว้ก่อนเมื่อเห็นว่าลูกชายไม่ได้มาเพียงคนเดียว"สวัสดีค่ะ" เดินเข้ามามิ่งขวัญก็ไหว้ทั้งสองท่านก่อน"สวัสดีจ้ะ แม่ไม่รู้ว่าหนูจะมาด้วย.. มาเอาของหรือจ๊ะ""แม่ครับ""แม่พูดอะไรผิดเหรอ" เฟื่องฟ้าเห็นว่าลูกชายยังไม่ตอบ นางก็เลยถือโอกาสแนะนำผู้หญิงที่นางพามาทานข้าวด้วย"ใครนะครับ?" ฟีฟ่าปรายตามองไปดูผู้หญิงที่แม่เพิ่งแนะนำไป"ก็น้องยูฟ่าไงคะ จำได้ไหมว่าใครที่พี่ฟีฟ่าเรียกชื่อนี้""ยูริ?""แม่ว่าแล้วพี่เขาต้องจำเราได้แน่"มิ่งขวัญที่ยืนอยู่ข้างๆ ได้แต่เงียบฟังพวกเขาพูดคุยกัน ตกลงอดีตของเขามีกี่คนกันแน่ แต่คนนี้สงสัยจะมาก่อนข้าวทิพย์ด้วยมั้ง เพราะถึงกับต้องทบทวนความจำกันเลย"วันนี้คุณอาจจะยังไม่ว่างเดี๋ยววันหลังค่อยคุยกันใหม่" จังหวะที่มิ่งขวัญกำลังจะหันกลับก็ถูกอีกฝ่ายคว้าตัวไว้ แล้วกระชับร่างของเธอเข้ามาแนบกับลำตัวในท่าโอบ"พี่ไม่คิดว่าเราจะกลับมาประเทศ""คือยูริจะกลับมาอยู่กับคุณแม่ค่ะ" ยูริเป็นลูก
続きを読む

บทที่ 100

หลังอาบน้ำเสร็จ.."อือ..อื้ออ..โอ๊ย" หญิงสาวกัดฟันไว้ตอนที่ถูกอีกฝ่ายลงลิ้น ความเสียวยังพอทนได้แต่มันเจ็บนี่สิ "พะ พอแล้วค่ะ""เสียวแล้วเหรอ""เสียวที่ไหนล่ะคะมันเจ็บ""แค่ลิ้นก็เจ็บเหรอ""ลิ้นไม่เจ็บหรอกค่ะแต่หนวดคุณน่ะสิ"ฟีฟ่าลืมเลยซื้อที่โกนหนวดแต่ไม่ได้เอามาจากบริษัท อันเก่าก็หมดแล้วด้วย "ถ้างั้นผมจะแลบลิ้นให้ยาวหน่อย""ทำไมต้องพูดด้วย" คิดว่าเขาจะหยุดแต่ดันบอกวิธีว่าจะทำยังไงถึงไม่ให้หนวดถูกเนื้อบางๆ ของเธอ"ไม่พูดก็ได้งั้นต่อนะ" มือหนาที่ยังลูบคลำเนินน้องสาวอยู่ก็แหวกสองกลีบอวบนูนออกจากกัน ก่อนจะยื่นปลายลิ้นลงไปแตะสัมผัสกับปลายยอดเม็ดเสียว"อ่ะ อ่ะ อือ" นิ้วเรียวจิกลงท้ายทอยของคนที่กำลังเล้าโลมแบบลืมตัว จนอีกฝ่ายพึงพอใจมาก ลากลิ้นยาวก่อนจะตวัดเลียวนตามซอกหลืบเพื่อเรียกความเสียวให้อีกฝ่ายเพิ่มขึ้น "โอ๊ย"ได้ยินเสียงเธอร้องเจ็บถึงรู้ว่าตัวเองเผลอขยี้ใบหน้าลงไป แต่พอจะยกศีรษะขึ้นก็ถูกมือเรียวจับกดลงนิ้วแกร่งถูกแทรกผ่านร่องเล็กเข้าไปเพื่อช่วยให้เธอมีความสุขเพิ่มขึ้น สะโพกงามเด้งรับลิ้นและนิ้วที่เขาค่อยๆ วนอยู่ในร่อง"ซี๊ดดด รอผมก่อนสิ" เขารับรู้ได้ในทันทีว่าเธอใกล้ถึงจุดสุดยอดแล้
続きを読む

บทที่ 101

ร้ายรัก(พ่อของลูก) บทที่ 101"หยุดเลยนะคุณฟีฟ่า!" มิ่งขวัญชี้หน้าทันทีที่เห็นเขากำลังจะรูดซิปกางเกงลง"นึกว่าอยากเปลี่ยนบรรยากาศ""คนไม่เห็นเทวดาก็เห็นค่ะ" เพราะรถคันนี้ฟิล์มมืดมากคนมองเข้ามาคงไม่เห็น"คร้าบ คุณเมีย" จริงๆ เขาก็แค่หยอกล้อให้ตื่นเต้นเล่น เอาจริงๆ ฟีฟ่าก็ไม่ทำแบบนี้อยู่แล้ว เพราะเขาต้องให้เกียรติผู้หญิงคนที่จะใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ร่วมกัน"คุณจะไปไหนคะ" ทีแรกบอกจะพาออกไปทานข้าวเที่ยง แต่ฟีฟ่าขับรถมาเส้นทางที่มิ่งขวัญคุ้นมาก"กลับบ้านคุณไง""บ้านฉัน?""เราจะไปบ้านคุณกัน"ที่จริงฟีฟ่าได้เตรียมการไว้หมดแล้ว เรื่องบริษัทเขาก็แจ้งทางนั้นไว้แล้วว่าตอนบ่ายเธอจะไม่เข้า เขาเตรียมการไปถึงเรื่องที่บ้านของเธอพอรถมาจอดที่หน้าบ้านมิ่งขวัญก็หันไปมองดูคนที่ทำหน้าที่ขับรถ เพราะในบ้านมีรถของที่บ้านเขาจอดอยู่"เข้าบ้านสิครับ""คุณจะทำอะไร""ผมคิดว่ามันถึงเวลาแล้ว" คนร่างสูงเดินอ้อมไปเปิดประตูรถให้ พร้อมกับเอื้อมมือไปให้เธอมีที่ยึดเหนี่ยวเพื่อก้าวลงมา"มากันแล้วค่ะ" เฟื่องฟ้ามองออกมาก็เห็นว่าลูกชายจูงแขนลูกสะใภ้เข้ามา"สวัสดีค่ะ" มิ่งขวัญยกมือไหว้พวกท่านก่อนที่จะหันมามองดูฟีฟ่าที่ยืนอยู่ข้า
続きを読む

บทที่ 102

ร้ายรัก(พ่อของลูก) บทที่ 102 นั ก ร บ"ขอบคุณ" ยูริกล่าวคำขอบคุณ โดยที่ไม่มองหน้าคนที่เธอใช้เขาเป็น background เมื่อสักครู่เลย เพราะเธอกำลังยิ้มให้กับโทรศัพท์แบบพึงพอใจ คนแบบพ่อต้องเจอแบบนี้บ้าง "หวังว่าคงเชื่อ"อึบ!"อุ๊ย? อืมมม??" ดวงตากลมเปิดกว้างขึ้นเมื่อถูกอีกฝ่ายจับร่างเข้าพิงกับผนังก่อนจะจูบ จนเธอตั้งรับไม่ทันถูกเขาจูบไปได้ครู่หนึ่งก่อนที่มือเรียวจะผลักร่างหนาให้ออกไป "อี๋!" หญิงสาวรีบยกแขนขึ้นมาเช็ดรอยจูบนั้นออกจากริมฝีปากได้จูบแล้วเขาก็หันหลังให้"เดี๋ยวนะ!" คนตัวเล็กรีบสาวเท้าเดินตามไปหยุดด้านหน้า ก่อนที่จะสะบัดมือ แต่จังหวะที่กำลังจะตบอีกฝ่ายถูกเขาจับมือไว้ได้ทัน "ปล่อย!"ชายหนุ่มยักไหล่เล็กน้อยก่อนที่จะปล่อย"เมื่อกี้คุณทำอะไร!""ไม่รู้เหรอว่ามันคือการจูบ""ฉันหมายถึงคุณทำแบบนั้นกับฉันทำไม""คุณคิดเหรอว่าถ้าขึ้นห้องด้วยกันผมจะทำแค่จูบ""ใครจะไปขึ้นห้องกับคุณ!""เมื่อกี้ได้ยินบอกเสี่ยคนนั้นว่าเปิดห้องไว้แล้วไม่ใช่เหรอ""เสี่ย?""ดูเสี่ยจะเป็นห่วงเธอนะ ไม่น่าทำร้ายจิตใจคนแก่เลย""มันเรื่องของฉัน ว่าแต่คุณฟังออก?" ตกลงเขาฟังออกหรือฟังไม่ออก เธอก็เรียกท่านว่าพ่อ แต่เขารู้ประโ
続きを読む

บทที่ 103

ต้องเป็นห้องนี้แน่เลย..ไม่เป็นไรถ้าเข้าผิดห้องก็แค่ถามหาห้องของพี่ฟีฟ่าแกร็ก..แอดดดด.."อุ๊ย?" เปิดประตูเข้ามาถึงกับตาค้างทำอะไรไม่ถูกกันเลยทีเดียวส่วนคนที่กำลังพลอดรักกันอยู่ในห้อง พอได้ยินเสียงประตูเปิดเข้ามาก็รีบแยกออกจากกัน"เธอเป็นใคร" สายตาคนที่ถามมองตามผู้หญิงที่รีบจัดเสื้อให้เข้าที่ก่อนที่ผู้หญิงคนนั้นจะรีบออกจากห้องด้วยท่าทางที่อาย "เธอ?""..........." ทำไมผู้ชายคนนี้หน้าคุ้นจัง"นี่เธอตามฉันมาถึงที่นี่เลยเหรอ?""คุณจริงๆ ด้วย ไอ้โรคจิต อืมมม"ชายที่เป็นเจ้าของห้องรีบตรงเข้ามาลากตัวคนที่ยังคงยืนอยู่หน้าประตูให้เข้ามาในห้องก่อนที่จะปิดประตูไว้ก่อน เพราะถ้าไม่งั้นคนด้านนอกคงแห่กันมาดูแน่"ปล่อย กรี๊ด อืมมม" เธอใช้แรงที่มีอยู่ทั้งหมดผลักร่างเขาให้ออกไป แต่ดูจะไม่เป็นผลเลย เพราะแรงของเขาเยอะกว่ามาก"ถ้าเธอไม่หยุดร้องฉันจะไม่ใช้มือปิดแต่จะเป็นปากแทน"คำขู่นั้นได้ผลเธอเคยเจอมาแล้ว แถมเมื่อสักครู่เขาก็เพิ่งทำแบบนั้นกับผู้หญิงอีกคน คิดแล้วก็ขยะแขยงยูริหยุดทุกการกระทำของเธอ เพื่อให้อีกฝ่ายรู้ว่าเธอยอมทำตาม"ที่เธอเห็นเมื่อกี้มันไม่ใช่แบบที่เห็น""เหรอ""ฉันไม่จำเป็นต้องอธิบาย แล้วน
続きを読む

บทที่ 104

"คุณจะให้ฉันนั่งทำงานตรงไหนคะ""ถ้าไม่มีที่นั่งก็นั่งลงพื้นนั่นแหละ""มันไม่ใช่ที่นั่งทำงานนะคะ ถ้าคุณไม่ให้เกียรติฉัน​ คุณก็ให้เกียรติงานที่คุณทำด้วย""ปากเก่งนี่ เธอเป็นใคร" ชักจะสงสัยแล้วว่าผู้หญิงคนนี้มายังไง"แล้วแต่จะคิดเองสิคะ""คุณนักรบเป็นของฉัน เธออย่าฝันเฟื่องคิดจะมาแย่งเขาเด็ดขาด""อิอิ" ยูริเอามือมาปิดปากขำแบบมีจริตเล็กน้อย คงแบบนี้สินะที่เขาเรียกว่าไม้กันหมา "คุณถามผู้ชายดูหรือยังคะ""แกรู้ไหมว่าฉันเป็นลูกของใคร!""คำถามยอดฮิตของประเทศเลยนะเนี่ย""แกหมายความว่ายังไง?""ขนาดคุณยังไม่รู้ว่าเป็นลูกของใครแล้วฉันจะรู้เหรอ" ยูริรู้ความหมายของคำนี้ดี และก็รู้ด้วยว่าจะตอกกลับคนประเภทนี้ยังไง"กรี๊ด!!" จูนถึงกับสติแตกเมื่ออีกฝ่ายตอกกลับได้ทุกดอกตอนที่จูนกรีดร้องคนที่ทำงานแถวนั้นต่างก็มองมา แต่จูนก็ดูจะไม่สนใจสายตาคนแถวนั้นแล้ว ..แต่ทันใดนั้นประตูห้องของนักรบก็เปิดออกมาเช่นกัน เพราะเขาได้ยินเสียงกรี๊ด"คุณนักรบคะ ผู้หญิงคนนี้..""คุณนักรบขาาา.." ประโยคนี้ก็คือยูริที่พูดเอง"ครับ" แต่นักรบเลือกหันมาขานรับยูริ"คุณนักรบเห็นมันดีกว่าจูนเหรอคะ" และมันยิ่งทำให้จูนไม่พอใจเอามากๆ"ที่
続きを読む

บทที่ 105

เย็นวันเดียวกันนั้น.."คุณนักรบจะกลับแล้วใช่ไหมคะ" จูนรีบเก็บของแล้วหยิบเอากระเป๋ามาสะพายเตรียมพร้อมเมื่อเห็นนักรบเปิดประตูออกมา"ผมยังไม่กลับครับมีนัดทานข้าว""ทานข้าวกับใคร ที่ไหนคะทำไมจูนไม่รู้""ทำไมคุณ จอ สระอู นอ ต้องรู้ทุกเรื่องของคุณนักรบด้วยล่ะคะ ไปกันเถอะค่ะยูริพร้อมแล้ว" ยูริที่เตรียมกระเป๋าไว้แล้วเดินมาควงแขนนักรบพอถูกอีกฝ่ายเดินมาคล้องแขนแบบไม่ทันตั้งตัวนักรบก็มองซ้ายมองขวาดูว่ามีใครเห็นไหม โชคดีที่ไม่มีใครมองมานอกจากจูนนักรบเปลี่ยนอริยาบทโดยการเอามือยัดลงไปในกระเป๋ากางเกงจนมือของอีกฝ่ายหลุดออก แล้วนักรบก็เดินเข้าลิฟต์ไปก่อน"คุณทำอะไร ไหนบอกว่าจะให้ฉันเป็นไม้กันหมาไง" ยูริเดินตามเข้าไปในลิฟต์ เธอถึงได้ถาม"ไม่ต้องถึงเนื้อถึงตัว""ค่ะพ่อรูปหล่อ พ่อ Perfect ""ฉันได้ยินนะ"ลงมาถึงชั้นล่างยูริก็เดินตามเขามาจนถึงรถ"ตามมาทำไม ฉันคงไม่ให้เธอไปด้วยหรอกนะ""จะไม่ขอบคุณสักหน่อยเหรอที่ช่วย"นอกจากไม่ได้คำขอบคุณแล้วอีกฝ่ายยังพ่นลมหายใจเหมือนรำคาญก่อนจะเปิดประตูรถ"ชิ! นิสัยแบบนี้มีผู้หญิงมาชอบก็ถือว่าเป็นบุญมากแล้ว" เธอบ่นพึมพำก่อนจะเดินไปจุดที่เรียกแท็กซี่ เมื่อเช้าไม่ได้เอารถข
続きを読む
前へ
1
...
192021222324
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status