Lahat ng Kabanata ng เจ้านายสายฟ้าแลบ: Kabanata 561 - Kabanata 570

เพียงครึ่งชั่วโมงต่อมา โรงงานของ àl'aube ก็ถูกเปลวเพลิงโหมกระหน่ำพายุเพลิงกลืนกินพื้นที่ทั้งโรงงานไปจนเกือบหมด เสียงเครื่องจักรจำนวนมากต่างระเบิดออกซ้ำ ๆ ส่งผลให้สถานการณ์ที่วิกฤตอยู่แล้วยิ่งทวีความเลวร้ายลงไปอีกในระหว่างที่สวี่เพียวเพียวยังจมอยู่กับฤทธิ์ของสารเคมี เธอรู้สึกได้ถึงสัมผัสที่ชื้นแฉะคอยเลียที่ใบหน้าอย่างสม่ำเสมอ สัมผัสนั้นดูตื่นตระหนกและเร่งรีบพร้อมกับเสียงร้องแหลมสูงของแมวที่ดังระงมราวกับต้องการกระชากเธอให้ตื่นจากภวังค์มืดมิดสวี่เพียวเพียวพยายามฝืนยันเปลือกตาขึ้น ภาพเบื้องหน้าคือเจ้าแมวลายสลิดกำลังใช้ลิ้นเลียใบหน้าและจมูกของเธอ เมื่อเห็นว่าเธอลืมตาขึ้นแล้ว มันก็กระโดดปราดขึ้นไปบนช่องระบายอากาศด้านบนของห้องพักทันที พร้อมกับหันกลับมาหาสวี่เพียวเพียวอยู่หลายครั้ง ราวกับเป็นการบอกให้เธอรีบตามไปร่างกายของสวี่เพียวเพียวอ่อนแรง ควันไฟสีดำเริ่มเล็ดลอดผ่านช่องว่างเข้ามา และเฟอร์นิเจอร์ภายในห้องพักก็เริ่มถูกเปลวเพลิงลุกลาม“เมี๊ยว! เมี๊ยว!”สวี่เพียวเพียวกัดฟันแน่น เธอรวบรวมลมหายใจเฮือกสุดท้าย “จะไปเดี๋ยวนี้แหละ”เธอใช้โซฟาและโต๊ะในห้องพักเป็นจุดค้ำยันเพื่อโหนตัวตามหลั

เหตุการณ์เพลิงไหม้ที่โรงงาน àl'aube สร้างความเสียหายอย่างหนักหน่วงต่อเครื่องจักรที่มีมูลค่าประเมินค่าไม่ได้ ทว่าโชคยังเข้าข้างที่ไม่มีใครต้องจบชีวิตลง ส่วนคนงานที่ได้รับบาดเจ็บต่างก็ถูกนำตัวส่งโรงพยาบาลเรียบร้อยแล้วเหตุการณ์นี้เพียงพอต่อการตั้งคดีสืบสวนสอบสวนหลังจากที่เจ้าหน้าที่ตำรวจสอบถามรายละเอียดจนครบถ้วน พวกเขาก็ขอให้สวี่เพียวเพียวให้ความร่วมมือในการให้ปากคำในขณะนั้น ฉีเหมี่ยวและซูหว่านรีบเดินทางมาที่โรงงาน เมื่อเห็นสวี่เพียวเพียวยืนอยู่อย่างปลอดภัยในเสื้อโค้ตตัวใหญ่ของฮั่วจี้เซินที่คลุมไหล่เธอไว้ ก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอกฉีเหมี่ยวที่สะกดกลั้นอารมณ์มาตลอดทางไม่อาจทนไหวอีกต่อไป เธอปล่อยโฮออกมาทันที“โชคดีจริง ๆ ที่พี่ไม่เป็นอะไร ฉันแทบจะหัวใจวายตายอยู่แล้ว!”ทางด้านซูหว่านเองก็มีสีหน้าที่ยังคงขวัญเสียไม่ต่างกันตั้งแต่ได้รับข่าวร้ายนั้น ทั้งสองก็รีบเร่งเดินทางมาด้วยใจที่เป็นกังวล ตลอดทางพวกเธอว้าวุ่นใจทั้งเรื่องคนงานและอุปกรณ์เครื่องจักร แต่เมื่อทราบว่าสวี่เพียวเพียวติดอยู่ข้างในโรงงาน ความกังวลก็กลายเป็นความหวาดกลัวสุดขีดตลอดเวลาที่ผ่านมา พวกเธออยู่อย่างหวาดระแวง

ฮั่วจี้เซินยื่นถุงช้อปปิ้งส่งให้สวี่เพียวเพียว “ไปเปลี่ยนชุดก่อนเถอะ”“ขอบคุณมากนะคะเลขาเซ่า”“มันเป็นสิ่งที่ผมสมควรทำอยู่แล้วครับ”เซ่ามู่ถือเป็นบุคคลที่เฝ้ามองการเติบโตของแบรนด์ àl'aube มาโดยตลอดเขารู้ดีว่ากว่าที่สวี่เพียวเพียวและทีมงานต้องฝ่าฟันความยากลำบากมากเพียงใดในยามที่โรงงานถูกเพลิงเผาผลาญเช่นนี้ เซ่ามู่เองก็รู้สึกปวดใจไม่ต่างกันทว่าโชคยังเข้าข้างที่ทุกคนยังปลอดภัยสิ่งนั้นถือเป็นสิ่งปลอบประโลมใจที่มีค่าที่สุดแล้วหลังจากเดินเข้าห้องน้ำเพื่อเปลี่ยนชุด สวี่เพียวเพียวถึงได้พบว่าชุดที่เธอสวมใส่อยู่ก่อนหน้านี้อยู่ในสภาพย่ำแย่จนไม่อาจสวมใส่ไปพบปะผู้คนได้อีกต่อไป โชคดีที่เธอได้เสื้อโค้ตของฮั่วจี้เซินคลุมทับเอาไว้บริเวณแผ่นหลังของชุดมีรอยฉีกขาดเป็นทางยาว เผยให้เห็นรอยแผลที่เกิดจากความร้อนบนผิวเมื่อส่องกระจกเงา ภาพที่สะท้อนกลับมาคือใบหน้าที่ซีดเซียว ดวงตาบวมเป่งจากการร้องไห้อย่างหนักจนดูคล้ายกับลูกท้อสุกเธอเอื้อมมือเปิดก๊อกน้ำแล้วกวักน้ำเย็นลูบไล้ไปทั่วใบหน้า สวี่เพียวเพียวกดนิ้วมือลงบนเปลือกตาที่บวมช้ำ รับรู้ได้ถึงจังหวะของเส้นเลือดที่เต้นตุบอยู่ใต้ผิวหนังอย่างแผ่วเบ

ฮั่วจี้เซินกลับเข้ามาหลังจากวางสายโทรศัพท์ เขาก็พบว่าเหลียนฮว่าและสวี่เพียวเพียวนอนกอดกันหลับสนิทไปแล้ว ความรู้สึกอึดอัดที่กดทับอยู่ในใจเขามาตั้งแต่ช่วงบ่าย ในที่สุดก็ค่อย ๆ คลายตัวและจางหายไปทีละน้อยไม่มีใครรู้ดีไปกว่าตัวเขาเองว่า ในช่วงเวลาที่ผ่านมาเขารู้สึกหวาดกลัวมากเพียงใดแสงไฟสีส้มอบอุ่นจากโคมไฟหัวเตียงทอดตัวลงมา กระทบกับเสี้ยวใบหน้าของสวี่เพียวเพียวฮั่วจี้เซินปัดเส้นผมที่ปรกหน้าเธอออก ปลายนิ้วสัมผัสลงบนผิวแก้มของเธอ ราวกับกำลังลูบไล้เครื่องกระเบื้องที่เปราะบางและพร้อมจะแตกสลายลงได้ทุกเมื่อทว่าเขากลับนึกย้อนไปถึงบทสนทนาเมื่อครู่ ซูอันที่เอาแต่พร่ำพูดซ้ำ ๆ ว่าทั้งหมดเป็นความผิดของตระกูลฮั่วเป็นตระกูลฮั่วนั่นแหละที่ทำร้ายสวี่เพียวเพียวดูเหมือนว่าซูอันจะปักใจเชื่อไปแล้วว่าสวี่เพียวเพียวไม่มีทางรอดพ้นจากกองเพลิงนรกในวันนี้ไปได้แน่นอนความลำพองใจที่แฝงอยู่ในน้ำเสียงของอีกฝ่าย เป็นดั่งฟางเส้นสุดท้ายที่จุดชนวนไฟในใจของฮั่วจี้เซิน เขาชักมือกลับด้วยแววตาที่แปรเปลี่ยนเป็นความเหี้ยมเกรียมเขาเอื้อมมือไปห่มผ้าให้สองแม่ลูก จากนั้นจึงลุกขึ้น แล้วเดินออกจากตึกย่อย-กลางดึกคืน

ต่งเอ๋อเหม่ยที่ยืนฟังการสนทนาอยู่ข้าง ๆ รีบเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงระแวดระวัง “เราไม่ย้ายออกไม่ได้เหรอ? อยู่ที่นี่ต่อไปไม่ได้หรือไงกัน? หว่านหว่าน แม่อยู่ที่นี่มาทั้งชีวิต จะให้ย้ายไปที่อื่นตอนนี้แม่คงไม่ชินจริง ๆ ซูหว่านตอบกลับทันควัน “ไม่ได้ค่ะ หนูจัดหาห้องชุดขนาดสามห้องนอนไว้ให้แล้ว ถ้าจะอยู่ก็อยู่ ถ้าอยู่ไม่ได้ก็ไปหาทางเอาตัวรอดกันเองค่ะ ส่วนวิลล่าหลังนี้หนูขายไปเรียบร้อยแล้วค่ะ ช่วยย้ายออกไปให้เร็วที่สุดด้วยค่ะ”เธอกำลังพูดอะไรอยู่?เธอบอกว่าขายวิลล่าหลังนี้ไปแล้วงั้นหรือ?ต่งเอ๋อเหม่ยตั้งท่าจะแผดเสียงด่าทอออกมา แต่ซูเหวินเฉียงรีบห้ามปรามไว้เสียก่อนเขาวางสายโทรศัพท์ลงแล้วมองหน้าต่งเอ๋อเหม่ย “คุณไม่เห็นหรือไงว่านิสัยของซูหว่านมันถอดแบบมาจากปู่? เมื่อก่อนมันก็แค่แกล้งทำตัวเป็นเด็กดีเชื่อฟังอยู่ในบ้าน! ถ้าคุณไปกระตุ้นมันเข้า แม้แต่ห้องชุดเล็ก ๆ นั่นมันก็ไม่ยกให้คุณหรอก! ยอมทนอยู่ไปก่อนเถอะตอนนี้ หาทางเอาตัวซูอันออกมาให้ได้ เรื่องหลังจากนั้นค่อยว่ากัน”ซูเหวินเฉียงจุดบุหรี่ขึ้นสูบในใจของเขากลับรู้สึกหวาดหวั่นอยู่ลึก ๆ ซูหว่านกลายเป็นคนเยือกเย็นและเด็ดขาดถึงเพียงนี้ไปตั้งแต่เมื