جميع فصول : الفصل -الفصل 580

หลังมื้ออาหารนั้น หลีเจ๋อขับรถมาส่งซูหว่านทว่าทันทีที่เขากำลังจะกลับ ฝนก็เริ่มกระหน่ำเทลงมาเมืองเอนาน ๆ ทีจะมีฝนตก แต่หากตกลงมาเมื่อไหร่ย่อมเป็นฝนซัดกระหน่ำลืมหูลืมตาไม่ขึ้น และไม่มีทางที่จะเป็นเพียงฝนสายเล็ก ๆ แน่นอนหลีเจ๋อถอดเสื้อโค้ทตัวยาวของเขาออกแล้วส่งให้ซูหว่าน “เอาไว้บังฝน บนรถฉันไม่มีร่ม”เขาไม่ได้เปิดช่องว่างให้เธอปฏิเสธ ก่อนจะเหยียบคันเร่งขับหายลับเข้าไปในม่านฝนที่มืดมิดทิ้งให้ซูหว่านยืนถือเสื้อโค้ทอยู่ในมือด้วยความรู้สึกกระอักกระอ่วนพรุ่งนี้ตอนไปเซ็นสัญญาค่อยเอาไปคืนเขาก็แล้วกันเธอคิดในใจ ก่อนจะรีบวิ่งฝ่าสายฝนเข้าตัวอาคารโดยไม่ได้นำเสื้อโค้ทขึ้นมาคลุมศีรษะ เธอไม่อยากให้มันเปรอะเปื้อนไปมากกว่านี้ทว่าเธอคิดไม่ถึงเลยว่า ไฟในบ้านจะกำลังเปิดสว่างทันทีที่ผลักประตูเข้าไป ซาลวี่เอินกำลังนั่งอยู่บนโซฟาเดี่ยวของเธอ เขาจดจ้องที่หน้าจอแล็ปท็อปบนตักโดยสวมแว่นตากรอบทองและก้มหน้าลงอ่านข้อมูลอย่างตั้งใจหลังจากที่เขาเคยมาที่นี่ครั้งก่อน ซูหว่านได้ให้รหัสผ่านเข้าบ้านไว้กับเขา บางครั้งเขาก็มักจะแวะเวียนมาเช่นนี้ แต่การที่เขาโผล่มาโดยไม่บอกกล่าวล่วงหน้าแบบนี้ ถือเป็นครั้งแรก

สายฝนด้านนอกยังคงกระหน่ำไม่ขาดสายหน้าต่างถูกปิดสนิท ทำให้อุณหภูมิภายในห้องพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็วชุดนอนตัวบางเลื่อนหลุดลงจากไหล่ ความเย็นเยียบที่สัมผัสผิวกายทำให้ซูหว่านสะดุ้งโหยง จนอยากจะแทรกตัวลงไปซ่อนในรอยแยกของโซฟาเสียให้รู้แล้วรู้รอดเธอรับรู้ได้ถึงเพลิงโทสะที่ถาโถมเข้าใส่อย่างรุนแรง จนแทบไม่ต้องใช้ประสาทสัมผัสรับรู้กลิ่น ก็ยังรู้สึกได้ถึงความเปรี้ยวที่อบอวลไปทั่ว“ฟังฉันอธิบายก่อนนะคะ...”ซาลวี่เอินผ่อนแรงที่กอดรัดลงเพียงเล็กน้อย นิ้วเรียวเกลี่ยเบา ๆ บริเวณริมฝีปากของซูหว่านนั่นคือรอยฟันที่เขาเพิ่งฝากเอาไว้เขาหอบหายใจหนัก ๆ หน้าผากแนบชิดกับหน้าผากของเธอ ก่อนจะเอ่ยปากคาดคั้นทีละคำ“อธิบายอะไร? ในเมื่อไปดูโรงงานกันหลายคน ทำไมกลายเป็นเธอที่ต้องไปนั่งกินข้าวกับเขาแค่สองคน?”“เขาบอกว่า ถ้าฉันยอมไปกินข้าวกับเขา เขาจะลดราคาให้พวกเรา...”ซาลวี่เอินแทบจะหัวเราะออกมาด้วยความโมโห“ลดให้เท่าไหร่เชียว? เงินแค่นั้นไม่มีปัญญามาขอพี่หรือไง? พี่เคยรังควานให้เธอคืนเงิน หรือเคยตั้งคำถามไหมว่าเธอเอาเงินไปใช้อะไร? ตระกูลซูเลี้ยงดูเธอมาแบบนี้งั้นเหรอ? เพื่อแลกกับส่วนลดเพียงน้อยนิด ถึงกั

ความกระอักกระอ่วนใจของซูหว่านปรากฏชัดอยู่บนใบหน้าในส่วนลึกของจิตใจ เสียงสองกระแสกำลังตีกันวุ่นวายจนหาข้อสรุปไม่ได้เธอรู้ดีว่าเสื้อตัวนี้ก็ไม่ต่างอะไรกับมื้ออาหารเมื่อคืนมันเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยเท่านั้นทว่าในฐานะคู่สัญญาฝ่ายที่สอง แม้ตอนนี้จะเซ็นสัญญาและได้ครอบครองสิทธิ์การใช้โรงงานแล้ว แต่การปฏิเสธหรือตอบตกลงในสถานการณ์นี้กลับทำได้ยากลำบากนักหากปฏิเสธ ย่อมเป็นการทำลายน้ำใจกันอย่างไม่น่าดู อีกทั้งโรงงานแห่งอื่น ๆ ของหลีเจ๋อยังเป็นแหล่งจัดหาวัตถุดิบเครื่องประดับ หากวันข้างหน้ายังต้องร่วมงานกันอีก การทำเช่นนี้ย่อมไม่เป็นผลดีแต่หากตอบตกลง ก็ทำให้ซูหว่านรู้สึกอึดอัดจนไม่อยากฝืนทำราวกับว่าเสียงของซาลวี่เอินเมื่อคืนนี้กำลังดังก้องอยู่ในโสตประสาทของเธอถ้าเธอรับมันไว้ นั่นแปลว่าในบางแง่มุม เธอก็มีใจคิดอะไรกับหลีเจ๋ออยู่เหมือนกันใช่ไหมซูหว่านคิดในใจ บางทีนั่นอาจจะเป็นเรื่องจริงก็ได้เธอมีความต้องการบางอย่างในเรื่องแหล่งจัดหาวัตถุดิบที่อยู่ในมือของหลีเจ๋อสวี่เพียวเพียวรับรู้ได้ถึงความอึดอัดที่แทบจะล้นทะลักออกมาจากตัวซูหว่าน สายตาของเธอจึงเหลือบไปมองถุงเสื้อโค้ทนั้นก่อนจะข

การพุ่งตัวเข้าไปในกองเพลิงเพื่อช่วยชีวิตคน สำหรับคนที่เคยสัมผัสกับความร้อนของไฟมาก่อน ต่างรู้ดีว่าต้องใช้ความกล้าหาญมหาศาลเพียงใดต่อหน้าเปลวเพลิงที่โหมกระหน่ำและแผดเผาทุกสิ่งที่ขวางหน้า พลังของมนุษย์ช่างดูเล็กน้อยเหลือเกินแม้แต่พนักงานดับเพลิงเอง ในทุก ๆ ปีก็ยังมีผู้บาดเจ็บและล้มตายจากการปฏิบัติหน้าที่นับไม่ถ้วนเจินอวิ๋นได้แต่นึกสงสัยฮั่วจี้รุ่ยที่ไม่ได้เตรียมตัวอะไรเลย แม้แต่ผ้าชุบน้ำสักผืนก็ไม่มีติดตัว เขาคิดอะไรอยู่กันแน่ถึงได้กล้าบุกเข้าไปในกองเพลิงนั้นและเอาความกล้าหาญมากมายขนาดนั้นมาจากไหนฮั่วจี้รุ่ยถึงได้สังเกตเห็นว่าเจินอวิ๋นยืนอยู่ตรงนั้นด้วย เขาจึงเอ่ยเรียกคุณอาสะใภ้สามเป็นการทักทาย“ผมไม่ได้คิดอะไรมากครับ แค่รู้สึกว่า ถ้าพี่สะใภ้ต้องจบชีวิตลงในกองเพลิงนั้นฮว่าฮว่าคงจะเสียใจมากแน่ ๆ ”สวี่เพียวเพียวชะงักไปทันทีเธอไม่เคยฉุกคิดถึงคำถามนี้มาก่อนเลยว่าทำไมฮั่วจี้รุ่ยถึงยอมเข้าไปช่วยเธอในเมื่อเจินอวิ๋นเป็นคนเอ่ยปากถาม เธอเองก็ใคร่รู้คำตอบนั้นเช่นกันแต่กลับไม่คาดคิดเลยว่า เหตุผลจะเป็นเพราะเหลียนฮว่าตอนที่อยู่บ้าน ฮั่วจี้รุ่ยกับเหลียนฮว่าแทบไม่ได้ใช้เวลาร่วมกัน

เขาจงใจเน้นเสียงในประโยคนั้นให้ดูมีความหมายแฝงจนคำพูดธรรมดา ๆ กลับฟังดูอบอวลไปด้วยความร้อนแรงที่แผ่ซ่านเข้ามาข้างหูของสวี่เพียวเพียว ทำให้ใจของเธอสั่นไหวเป็นระลอกทว่าประตูห้องทำงานก็ไม่ได้ปิดลง อีกทั้งเหล่าทีมเลขาก็อาจจะเดินกลับขึ้นมาเมื่อไหร่ก็ได้ทันทีที่ประตูลิฟต์เปิดออก สิ่งที่เกิดขึ้นภายในห้องทำงานแทบจะเรียกได้ว่าเห็นทะลุปรุโปร่งทั้งหมดสวี่เพียวเพียวเองก็ไม่ได้มีหน้าหนาขนาดนั้นในตอนนี้บนเสื้อโค้ทที่เธอสวมใส่ยังมีกลิ่นของน้ำยาฆ่าเชื้อจาง ๆ ติดอยู่ฮั่วจี้เซินรู้ว่าเธอเขินอาย จึงไม่ได้แกล้งต่อมือหนึ่งโอบเอวเธอไว้ไม่ให้ลื่นไถลลงจากตัก อีกมือหนึ่งก็พลิกดูเอกสารสัญญาที่เลขาฯ ทิ้งไว้ให้เซ็นเขาถามขึ้นลอย ๆ ว่า “อารุ่ยเป็นยังไงบ้าง?”“ดูโอเคขึ้นมากแล้วล่ะ หมอบอกว่าแผลฟื้นตัวดีมาก ฉันกับคุณอาสะใภ้สามเพิ่งไปเยี่ยมมา”“คุณอาสะใภ้สาม?”ฮั่วจี้เซินขมวดคิ้วเล็กน้อยแม้จะรู้ว่าในโรงพยาบาล ฮั่วจี้รุ่ยคงไม่สามารถทำอะไรหรือพูดอะไรที่เกินเลยไปได้แต่การที่เจินอวิ๋นติดตามสวี่เพียวเพียวไปเยี่ยมด้วย ก็ช่วยขจัดความกังวลลึก ๆ ในใจของฮั่วจี้เซินไปได้ไม่น้อยเขาไม่ต้องการเห็นสวี่เพียวเพ