All Chapters of เจ้านายสายฟ้าแลบ: Chapter 651 - Chapter 660

สวี่เพียวเพียวรู้สึกจนใจ “แม่คะ ข้าวยังทานไม่หมดเลย จะให้ไปชั่งน้ำหนักกลางคันได้ยังไงกัน?”“ชั่งก่อนแล้วค่อยทานต่อเถอะ แม่ดูแล้วลูกยังไม่ถึง 45 กิโลกรัมเลยมั้ง”“ไม่ขนาดนั้นหรอกค่ะ”แต่ผลปรากฏว่าพอขึ้นไปยืนบนตาชั่ง ตัวเลขกลับโชว์ 47.5 กิโลกรัมทำเอาสวี่เจินหลี่ส่ายหัวรัว ๆ บอกว่า “ไม่เชื่อ ต้องเป็นเพราะลูกเพิ่งทานข้าวเข้าไปเลยมีน้ำหนักเพิ่มแน่ ๆ แม่ว่าจริง ๆ เหลือแค่ 44 กิโลกรัมเท่านั้นแหละ”ถ้ายังลดลงไปกว่านี้อีก สวี่เพียวเพียวคิดว่าคงต้องลดน้ำหนักจากผมและเสื้อผ้าของเธอด้วยแล้วสวี่เพียวเพียวยกแขนขึ้นให้สวี่เจินหลี่ลองจับต้นแขนของเธอ พอออกแรงเกร็งนิดเดียว ก็สัมผัสได้ถึงกล้ามเนื้อที่เด่นชัดขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด“เป็นเพราะช่วงนี้หนูย้ายของบ่อยจนมีกล้ามเนื้อขึ้นมาน่ะค่ะ เลยดูเหมือนผอมลง”เธอทานข้าวครบสามมื้อทุกวัน แม้จะมีแค่ช่วงกลางวันเท่านั้นที่ไม่ได้ทานที่บ้าน แต่ตั้งแต่กลับมาจากช่วงอยู่ไฟหลังคลอด มื้อกลางวันส่วนใหญ่ไม่ฮั่วจี้เซินจะเป็นคนเอามาส่งให้ด้วยตัวเอง ก็จะเป็นโสงเจี๋ยที่นำไปส่งให้ถึงที่แถมยังต้องคอยเฝ้าจนกว่าเธอจะทานหมดถึงจะยอมกลับไปด้วยแม้สวี่เพียวเพียวจะรู้สึกจนใจอ

ฮั่วจี้เซินปรับโทนเสียงให้สูงขึ้นฉับพลัน“เจินเจินไม่ใช่นามสกุลฮั่ว? แล้วผู้ชายที่ปู่หามาให้เธอแต่งงานด้วยน่ะ มันคู่ควรกับลูกสาวตระกูลฮั่วเหรอครับ? มันมีคุณสมบัติพอหรือเปล่า?”คุณปู่ฮั่วเงียบเสียงลงทันทีทว่าเจินอวิ๋นกลับพุ่งตัวเข้าไปหาคุณปู่ฮั่วทันควัน เธอโถมตัวเข้าใส่แล้วใช้มือตบตีเขาไปหลายครั้ง“ไอ้แก่หนังเหนียว แกทำลายชีวิตฉันมาตลอดชีวิตยังไม่พอ ยังจะมาจัดการลูกสาวของฉันแบบนี้อีกเหรอ!”คุณปู่ฮั่วที่ตั้งตัวไม่ติดเมื่อถูกทำร้าย พยายามจะผลักตัวเจินอวิ๋นออก แต่ไม่คาดคิดเลยว่าผู้หญิงที่กำลังเดือดดาลจะมีแรงมหาศาลขนาดนี้ เขาจึงโดนตบไปหลายฉาดอย่างเต็มไม้เต็มมือเมื่อเห็นดังนั้นโสงเจี๋ยจึงก้าวเท้าเข้ามาในห้อง เธอรีบเข้าไปกอดเจินอวิ๋นแล้วดึงตัวแยกออกมาคนแก่ก็อายุมากแล้ว หากปล่อยให้เจินอวิ๋นตบตีจนเกิดปัญหาอะไรขึ้นมา ก็คงยากจะจัดการผลที่ตามมาภายหลังเมื่อเห็นว่าโสงเจี๋ยมาถึงแล้ว ฮั่วจี้เซินจึงหันกลับไปมองเขาเห็นสวี่เพียวเพียวที่ยืนอยู่ห่างออกไปไม่ไกลจากด้านหลังของเขาเธอสวมชุดกระโปรงสายเดี่ยวผ้าไหมที่ใส่ในบ้าน สวมทับด้วยเสื้อคลุมยาวที่หยิบมาใส่คลุมกายอย่างเร่งรีบ ตัวเสื้อคลุมโอบกระ

คุณปู่ฮั่วลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ทันทีเขาจ้องมองฮั่วจี้เซินด้วยร่างกายที่สั่นเทา!“แก! แกจะเอาฉันไปขังไว้ที่คฤหาสน์นั่นเหรอ?”“ที่นั่นทิวทัศน์สวยงามเหมาะแก่การพักผ่อนใช้ชีวิตบั้นปลายครับ จะมีอาสามคอยดูแลคุณปู่ตลอดเวลา ส่วนอาสองหากมีเวลาว่างก็จะแวะไปเยี่ยมคุณปู่เช่นกันครับ”ถ้าเขาไม่เอ่ยถึงฮั่วหมิ่นยังคงดีเสียกว่าทันทีที่เอ่ยชื่อนี้ สายตาที่ฮั่วจี้เจ๋อมองคุณปู่ฮั่วก็เต็มไปด้วยความแค้นเคืองอันรุนแรงในบทสนทนาที่โต้เถียงกันเมื่อครู่ ฮั่วจี้เจ๋อได้ฟังจนกระจ่างชัดแล้วความสัมพันธ์ของจวีเยี่ยฝานกับฮั่วหมิ่นในตอนนั้นถือว่าดีมาก ต่อให้จวีเยี่ยฝานจะมีใจโลเลไปบ้าง ก็เป็นเพียงชั่ววูบเท่านั้นแต่เป็นคุณปู่ฮั่วเองที่วางแผนให้รักแรกของจวีเยี่ยฝานมาเป็นผู้กำกับภาพยนตร์ของฮั่วหมิ่น จนทำให้ทั้งคู่กลับมาสานสัมพันธ์กันอีกครั้งภายใต้คำสั่งของคุณปู่ฮั่ว ผู้ชายคนนั้นจงใจยั่วยวนให้จวีเยี่ยฝานนอกใจทั้งหมดก็เพื่อให้ฮั่วหมิ่นหย่าขาดกับจวีเยี่ยฝานแล้วจึงบีบให้เขาไปแต่งงานกับผู้หญิงอีกคนที่สามารถนำผลประโยชน์มาสู่ตระกูลฮั่วได้ในตอนนั้น มีลูกสาวจากครอบครัวนักการเมืองคนหนึ่งหมายปองฮั่วหมิ่นอยู่ ทว่าต

หากเหลียนอวี้คังยังอยู่ตรงนี้ในวันนี้ เขาคงจะร้องไห้ออกมาอย่างหนักจนเสียอาการแน่ ๆ เมื่อนึกถึงตรงนี้ สวี่เจินหลี่ก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัวเธอมองดูสวี่เพียวเพียวในชุดเต็มยศที่กำลังก้าวเดินไปหาฮั่วจี้เซินทีละก้าวภาพของสวี่เพียวเพียวในวัยทารก ในวัยเรียน และในวัยผู้ใหญ่ดูราวกับจะย้อนกลับมาซ้อนทับกัน ภาพเหล่านั้นค่อย ๆ ก้าวเดินมาหาเธอ แล้วก็ค่อย ๆ เดินห่างออกไปก้าวเดินไปสู่โลกที่เป็นของเธอเองลูกสาวที่เธอและเหลียนอวี้คังฟูมฟักมาด้วยความรักและทะนุถนอมอย่างที่สุด ในที่สุดก็ได้พบกับผู้ชายที่จะเห็นคุณค่าของเธอราวกับเป็นสมบัติล้ำค่าเช่นเดียวกันโสงเจี๋ยเองก็เช็ดน้ำตาเช่นกันเธอเอื้อมมือไปกุมมือของสวี่เจินหลี่ ทั้งสองคนต่างน้ำตาคลอเบ้า สบตากันด้วยความรู้สึกที่เปี่ยมไปด้วยความยินดีมือของสวี่เพียวเพียววางลงในมือของฮั่วจี้เซินพร้อมกับไมโครโฟนเขาเหลียวมองไปรอบ ๆ แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงกังวาน “ขอบคุณทุกคนที่มาร่วมงานในวันนี้ มาร่วมเป็นสักขีพยานในงานแต่งงานของผมกับเพียวเพียวครับ”ระหว่างที่พูดนั้น เขากลับเกิดอาการสะอื้นขึ้นมาวูบหนึ่งอย่างไม่ทันตั้งตัวสวี่เพียวเพียวเอื้อมมือไปลู

“คำพูดนับพันหมื่นคำ พ่อปรารถนาเพียงให้พวกลูกครองคู่กันอย่างราบรื่น ถือไม้เท้ายอดทองกระบองยอดเพชรไปด้วยกัน”วิดีโอถึงจุดนี้ เหลียนอวี้คังก็แทบไม่มีแรงจะพูดต่อแล้ว ด้านนอกห้องมีเสียงของสวี่เพียวเพียวดังขึ้นสวี่เจินหลี่รีบลุกขึ้นไปหยิบโทรศัพท์ ก่อนจะปิดวิดีโอ เสียงของสวี่เพียวเพียวก็แว่วเข้ามาในคลิปพอดี“จู่ ๆ ทำไมถึงใส่ชุดสูทล่ะคะ?”“ครั้งสุดท้ายแล้ว พ่อแค่อยากใส่น่ะ”วิดีโอจบลงเพียงเท่านี้หยาดน้ำตาของสวี่เพียวเพียวพรั่งพรูออกมาดุจเขื่อนที่แตกทะลัก ทั้งเครื่องสำอางที่แต่งแต้มมาอย่างดี หรือท่าทีที่ควรจะสำรวมในงานแต่งงาน เธอไม่เหลือแก่ใจที่จะใส่ใจมันอีกต่อไปแล้วที่แท้แล้ว การสวมชุดสูทครั้งสุดท้ายก่อนสิ้นลมของเหลียนอวี้คัง ก็เพื่อเธอเพียงคนเดียวเท่านั้นในตอนนั้น เขาแทบไม่มีแรงแม้แต่จะพยุงตัวขึ้นมาพูดด้วยซ้ำ แต่เขากลับยังฝืนทนทำทุกอย่างสวี่เพียวเพียวเคยเข้าใจผิดคิดว่าวันนั้นเขาอาการดีขึ้น ดูสดใสขึ้น และนึกว่าเป็นสัญญาณที่ดีใครจะคาดคิดว่านั่นเป็นเพียงอาการประทีปก่อนดับเท่านั้น และเขากลับเลือกที่จะมอบแสงสว่างสุดท้ายในชีวิตนั้น สาดส่องมาที่ตัวเธอเพียงคนเดียวเขาไม่เคยหวงแหนและม